Toegegeven: ik wist ook niet precies waar ik terecht zou komen, toen ik me in maart 2011 aanmeldde voor een exchange naar Taiwan. Sterker nog, eigenlijk wist ik helemaal niets over het eiland, behalve dat er vast een heleboel fabrieken zouden staan. Made in Taiwan, dat had ik immers weleens zien staan op spulletjes van Xenos of IKEA.
Toegegeven: ik wist ook niet precies waar ik terecht zou komen, toen ik me in maart 2011 aanmeldde voor een exchange naar Taiwan. Sterker nog, eigenlijk wist ik helemaal niets over het eiland, behalve dat er vast een heleboel fabrieken zouden staan. Made in Taiwan, dat had ik immers weleens zien staan op spulletjes van Xenos of IKEA.
In de eerste week van januari kreeg ik van mijn ouders een nieuwjaarskaartje. Ze doen niet aan kerstkaarten, vandaar. De boodschap luidde: ‘Laat 2012 een overvloedig en smakelijk jaar worden (want voor de rest ziet het er toch niet goed uit).’ Gezien mijn liefde voor (lekker) eten, leek mij dat een uiterst strak plan.
Ik laat me nergens door afschrikken. Dit is wat ik wil, dit is mijn droom. Zolang ik me al kan herinneren, schrijf ik.
Ooit kwam ik een recept tegen voor havermoutkoekjes met walnoten. Toen ik die koekjes voor het eerst maakte dacht ik: dit is de hemel. Ze waren zo heerlijk krokant, een beetje ziltig, maar toch ook zoet. Het perfecte tussendoortje, dus.
Literaire vrouwen, gevangen in zenuwslopende huwelijken, vormden het onderwerp van de scriptie van Madeleine Hanna, hoofdpersoon van The Marriage Plot. Austen, James, Eliot, Dickens: Madeleine las ze, onderstreepte ze, citeerde ze. Had ze nu maar beter opgelet.
Florence goes pre-Raphaelite! Dat was een van de eerste dingen die me te binnen schoot toen ik de albumhoes van Ceremonials, de tweede plaat van Florence + the Machine, zag. De 19e-eeuwse Prerafaëlieten hebben Florence overduidelijk geïnspireerd.
Afgelopen jaar bezocht ik de mooie stad Maastricht. Je kunt er goed eten, goed winkelen en naar blijkt ook heel goed slapen. Overnachten deden we in het Townhouse Hotel en ik ben voorgoed verpest; ik wil niets anders meer. Het hotel geeft een nieuwe betekenis aan het woord gastvrijheid.
Op de flaptekst van The other hand staat: “We don’t want to tell you what happens in this book. It is a truly special story and we don’t want to spoil it.” Een boek dat zo weinig weggeeft, maakt nieuwsgierig.
Wanneer mensen aan Rotterdam denken, zal bij de meerderheid het hart niet sneller gaan kloppen. Een klein onderzoekje in mijn naaste, niet-Rotterdamse kring, bevestigt dit: grauw en industrieel zijn de woorden die het eerst bij mijn vrienden opkomen. En dat is nou zo jammer, want Rotterdam is meer dan een industriestad die veelal gebukt gaat onder een grijze hemel. Laat de vooroordelen dus voor wat ze zijn en volg deze insidertips voor een geweldig dagje ‘010’.
Recente reacties