“Weet je nog, toen, die ene avond?” Natuurlijk weet ik meteen waar ze het over heeft. We zwijmelen met z’n tweeën, gebogen over een lichtgevende globe. Het puntje van haar vinger rust in het zuiden van Peru, bij Arequipa. Al staat dat natuurlijk niet op de kaart, want zoveel details passen er niet op. De wereld is ook zo groot.
Wat krijg je als je twee topmuzikanten bij elkaar zet die niet in hokjes en genres denken en het experiment niet schuwen? Eric Vloeimans en Florian Weber laten het je horen.
“U draait en u bent niet eerlijk.” Dat hoorden we onze eigen Jan Peter Balkenende zeggen tijdens een debat met Wouter Bos over de versoepeling van het ontslagrecht in 2006. Legendarische woorden, vooral uit de mond van iemand die altijd een goed voorkomen had. Wouter Bos’ reputatie is er nooit meer bovenop gekomen: draaikonterij en oneerlijkheid zijn in de Nederlandse politiek een deal breaker.
“Waarom Russisch?” is de vraag die ik de afgelopen tien jaar met een zekere regelmaat gehoord heb. “Wat kan je ermee worden?” en “zeg eens iets in het Russisch?” delen de discutabele eer van een notering op de tweede plaats. Op Nadelunch.com krijg ik de kans met enige regelmaat te schijven over mijn vakgebied. Laat ik daarom de gelegenheid aangrijpen mijn keuze een beetje te verklaren.
Humor is een universeel fenomeen: mensen uit verschillende culturen genieten van humor en grappige mensen worden door anderen gewaardeerd. Zowel mannen als vrouwen verlangen naar een partner met een goed gevoel voor humor.
Kerstavond 1981: Diederik van Vleuten erft de gedetailleerde memoires van zijn oudoom Jan, waarop de voorstelling die ik bezoek gebaseerd is. De memoires – die samen een dikke bundel vormen – vertellen het verhaal van Jan van Vleuten, geboren op voormalig Nederlands-Indië. Interessant, maar ook vermakelijk?
Ik keek er zo naar uit vorig jaar. De dag dat ik zou afstuderen zou de wereld aan mijn voeten liggen. Ik zou geen student meer zijn, maar een ambitieuze carrièrevrouw.
Afgelopen zomer. Met enigszins knikkende knieën loop ik de trap af, naar het kantoor van de grote baas. Enkele seconden daarvoor had hij mij gebeld en gezegd dat ik nu langs kon komen. Dit nadat ik hem vanmorgen had gemaild of hij straks tijd had om met mij te praten.
Ik denk dat ik geen één meisje ken dat niet helemaal blij wordt van de Moleskine-schrijfboekjes (ik: mooleskienen). Moleskine-schrijfboekjes horen anno 2012 gewoon bij de vrouw. Net als de LBD, de macaron of de DIY-blogs.
Ik houd niet van oorlogsboeken. Ik lees niet graag over afgeschoten ledematen, voel doorgaans niet zoveel bij verhalen over klaprozen of loopgraven en heb Het dagboek van Anne Frank nog nooit van dichtbij gezien.
Zin in een avontuurlijke vakantie, maar gaat backpacken door de jungle je nog iets te ver? Overweeg dan eens te gaan eilandhoppen in Griekenland!
Zie ze kijken. Zodra je terugkijkt, slaan ze hun ogen neer. Angsthazen. In het begin keken ze me nog weleens met een glimlach aan. Nu is het maar heel kort. Snel. Alles moet snel tegenwoordig.
Je weet niet wie hij is. Je weet niet waar hij vandaan komt en zelfs zijn naam blijft onbekend.
Scrabble is hot. Zo heet, zelfs, dat ik de afgelopen kerst in heel Rotterdam in geen winkel meer aan het betreffende spel kon komen. Terwijl ik me aanvankelijk een beetje schaamde om naar zo’n oubollig spel te vragen, bleek het volledig uitverkocht te zijn!
Bijna niets kan mij zo gelukkig maken als een huis dat naar eten ruikt. En een huis dat naar kippensoep ruikt, staat met stip op nummer 1 van plekken waar ik graag vertoef. Daarom hierbij een recept voor kippenbouillon.