Foto: Universal / Tom Beard

Florence goes pre-Raphaelite! Dat was een van de eerste dingen die me te binnen schoot toen ik de albumhoes van  Ceremonials, de tweede plaat van Florence + the Machine, zag. De 19e-eeuwse Prerafaëlieten hebben Florence overduidelijk geïnspireerd.

Prerafaëlieten: wie waren dat ook alweer?
In de 19e eeuw, rond 1848 om precies te zijn, richtten de Britse schilders John Everett Millais, Dante Gabriel Rosetti en William Holman Hunt het genootschap de Pre-Raphaelite Brotherhood op. Ze keerden zich af van de academische technieken en onderwerpen van die tijd. Contrast was belangrijk: ze kozen voor fellere kleuren op een witte ondergrond, in navolging van frescotechnieken van kunstenaars van vóór Raphael. Symboliek en bijbelse taferelen vormden de spil van hun werk. Ook was hun doel zo natuurgetrouw mogelijk te schilderen. Een van de bekendste schilderijen is Millais’ Ophelia (1852), waarvoor de roodharige muze Lizzie Siddal urenlang in een koud bad moest poseren.

Ophelia (1851 – 1852) – John Everett Millais. Bron: Catalogus tentoonstelling 'De Schone Slaapster', Gemeentemuseum Den Haag, 2009.

Niet alleen die albumhoes roept beelden op van Siddal. Ook in de videoclip van de eerste single van Ceremonials, Shake It Out, lijkt Florence bijzonder veel op de muze en de hoofdpersoon Mariana uit een schilderij van Millais:

Dat klinkt ook wel 19e-eeuws
The Guardian schreef in een recensie van het album dat Florence op de hoes eruitziet alsof ze poseerde voor Rosetti. Ook de muziek doet prerafaëlitisch aan volgens de krant:

“De stemming van de plaat is beslist Prerafaëlitisch: een gotische koortsdroom van romantiek, die streeft naar intensiteit zonder deze precies te vangen.” – The Guardian over Ceremonials.

Foto: Universal / Tom Beard

Florence zelf zegt daarentegen in een interview met het Amerikaanse muziekblad Rolling Stone dat ze in tegenstelling tot haar debuutalbum Lungs nu inspiratie haalt uit een later tijdperk, namelijk de Art-decostijl uit de jaren 20, en uit de Oostenrijkse schilder Gustav Klimt (1862 – 1918):

“Het is een nieuw soort romantiek. (…) Dit ten opzichte van het prerafaëlitische uiterlijk van het vorige album. (…) Denk aan een psychedelisch jaren 20-kostuumfeest met een demonische draai. Possession ontmoet The Great Gatsby.”

Lizzie Siddal inspireert nog steeds
Hoewel ze zelf zegt een andere richting op te gaan, kun je niet ontkennen dat Florence nog steeds op Lizzie Siddal lijkt. De manier waarop Florence op de albumhoes haar hoofd schuin houdt, doet me nog het meest denken aan Rosetti’s schilderij Dîs Manibus, of De Romeinse Weduwe.

De Romeinse Weduwe (1874) – Dante Gabriel Rosetti. Bron: Catalogus tentoonstelling 'De Schone Slaapster', Gemeentemuseum Den Haag, 2009.

Longen met een Victoriaans randje
Florence Welsh brak in 2008 door met het nummer Kiss With A Fist. Haar debuutalbum Lungs uit 2009 werd door de critici bijzonder goed ontvangen. In Engeland werd het zelfs vijf keer platina. Haar stem wordt vergeleken met Kate Bush en de manier waarop ze zichzelf en haar act presenteert heeft een Victoriaans randje. Zo staat ze ook bekend om haar vintagekleding. Hitsingles van haar debuutalbum zijn onder andere Rabbit Heart (Raise It Up) (2009), You’ve Got The Love (2009), Drumming Song (2009) en Cosmic Love (2010). De laatste single van Ceremonials kwam in november vorig jaar uit: No Light No Light (2011). In 2009 veegde ze de vloer aan van de Melkweg, in april dit jaar staat ze in een uitverkocht Paradiso. Eerder deze week gaf ze een concert in De Effenaar. Dat is vanaf 25 februari terug te zien via VPRO’s 3VOOR12.

• Florence + the Machine meets de Prerafaëlieten
• De Weekendremix: Meiko – Leave The Lights On (Morgan Page remix)
• Tunes From Down Under: Kimbra
• De Weekendremix: Lana Del Rey – Blue Jeans (RAC Remix)
• Tunes From Down Under: Matt Corby
• Pokey LaFarge: hoe The American South neerstreek in Leiden