Sinds een jaar of zeven overkomt mij regelmatig iets vreemds: ik word begroet door wildvreemden en mensen zeggen dat ze me kennen van televisie. Ik vraag jullie daarom om hulp. Kun jij dit vraagstuk voor me oplossen?

Al bijna vier jaar ‘zit’ ik op Twitter. Al die tijd ben ik er lyrisch over geweest; ik ben dol op de korte lijnen, de kennis die je opdoet en de mensen die op je weg komen. Toch moet me iets van ’t hart over dit limbo tussen echt contact en toetsenbord.

Het leven van een forens kent van nature weinig hoogtepunten. Je moet die hoogtepunten zelf zoeken. Een zitplaats, kan een hoogtepunt zijn. Of een onderdeel van het uitzicht. In mijn geval is het een paard.

“Een vriendin van mij heeft daar gewerkt”, hoor ik mezelf vaak zeggen. Of: “We zijn al vrienden sinds het begin van onze studie.” Maar wat is eigenlijk de definitie van vriendschap? Vaak weet je het niet. En dan wordt het je op een vrijdagmiddag ineens duidelijk.

Elke twee maanden is er een literaire avond in een oud kraakpand. Op een van die avonden moest ik plots aan een leraar van vroeger denken, vanwege mijn geeuwreflexen.

“Ik ga voor vier maanden naar Canada”, was de statusupdate van Sientje op Facebook. “Ik verhuis naar Amsterdam voor dertig maanden”, schreef een ander. Het blijkt iets te zijn met awareness en roze lintjes. Dat kan ook anders, volgens mij.

“We have to look each other in the eye”, zei ik. “Otherwise…” Ik schoot in de lach. Je ziet pas hoe maf sommige gewoonten zijn als je ze uit wilt leggen aan buitenlandse vrienden, zoveel is zeker.

Niet lachen of slechte grappen maken, dat lijkt me logisch. Maar verder weet ik het niet. Wat zijn de omgangsvormen op een kerkhof? Groet je de ander? Of laat je elkaar juist met rust?

Een aantal van mijn vriendinnen is naast stapmaatje, uithuilgoeroe en modedeskundige ook moeder. Hun kinderen krijg je er zomaar bij. Ze noemen me tante en daar gaat een wereld achter schuil, zoveel is zeker.

“Helmgras,” zei Amélie, “daar leek het nog het meest op.” Mijn oud-klasgenote deed verslag van een sollicitatiegesprek met een man die een diepe V-hals droeg. Ze had zijn golvende borsthaar kunnen aanschouwen. En het was nog grijs ook.

Ik weet niet of u het meegekregen heeft, maar: 22 september is het burendag, nationale burendag zelfs. Dat vieren we al voor de zevende keer dit jaar. En mijn buurvrouwen en ik zouden in een bekend vrouwenblad poseren.

‘Leven en laten leven’ is een van mijn credo’s. Dus ik vind niet dat ik mag bepalen welke kleding anderen aan mogen trekken en welke kleding niet. Draag waar je je goed in voelt, wat je mooi vindt. Er is echter één ding wat ik zou willen verbieden: panty’s bij peeptoes. Dat vind ik niet alleen naar om te zien, maar ook echt een gebrek aan levenslef.

Videoclips vormen een belangrijk deel van de beelden van mijn jeugd. De kleine filmpjes bij popliedjes waren een essentiële informatiebron. Je baseerde er je danspasjes op. En je droombeelden. Maar dromerijen zijn niet altijd zo geweldig als ze uitkomen. Be careful what you wish for.

Op een prachtige zomerdag liep ik van mijn trein naar mijn werk. “Mevrouw, is deze kat toevallig van u?”, riep ik. Resoluut keerde de mevrouw haar stuur. Ik had besloten één ding te doen voor de witte poes in de boom op mijn route.

Een mosgroene cape had ik om mijn schouders. De cape was ruw dichtgeknoopt door het meisje met de hanenkam. Het was onvermijdelijk; ik moest hierheen, maar ik zag er al tegenop vanaf het moment dat ik mijn voet over de drempel had gezet.

Eigenlijk kan ik er met mijn hoofd niet bij dat ik vrijwillig ga kamperen met 60.000 mensen die niet douchen, maar wel drank en drugs hoog in het vaandel hebben staan. Toch ga ik heel graag naar festivals. In deze column zal ik mij proberen te verklaren.