Ik snap het niet. Tegenwoordig loop je op festivals steeds vaker hipsters in bonte outfits tegen het lijf. Van dildo’s in een fluorescerend roze Murph suit tot compleet berenpak. Waarom?

Koffiedrinken is een levensstijl. Tijdens mijn reizen zoek ik dus altijd fervent naar koffietentjes. Verbazingwekkend genoeg zitten de leukste in Europa. De rest van de wereld heeft meer boekenwinkels en straatartiesten te bieden. Koffie haal ik er bij Starbucks (en die telt niet). Welke tentjes zijn wél de moeite waard?

Als ik zo eens kijk naar mijn leven, ben ik omringd door wijze en liefdevolle wezens. Twee waar ik regelmatig op terugval, zijn mama en Loesje. Het is hun kracht om te verwoorden wat er in mijn hoofd zit, omdat ik het dan pas begrijp.

Kopkracht, trots, zwijgen, schuld. Theatergroep De Hollanders maakte met Adriaan van Dis een voorstelling over Indië, Nederland, Jappenkampen en terugkeren. Wat weten we eigenlijk van onze eigen oorlog?

Morgen is het 4 mei. Nationale Herdenkingsdag. Mooi, pijnlijk en ook controversieel. Kijk maar naar de Duitsers die niet herdacht mochten worden vorig jaar. Het gedicht dat niet werd voorgelezen. Wie herdenken we en doen we dat wel echt?

Iedere Kerst pogen wij met de hele familie de rebus uit het plaatselijke Dagblad te ontcijferen. Lukt mij niet. Afgelopen weekend, tijdens haar 55-jarige huwelijksjubileum, duwde oma een lijst cryptogrammen onder onze neus. Kwam ik ook niet uit. Raadselliefhebbers hebben een complex, eigenzinnig brein.

Het festival Where The Wild Things Are heeft niks te maken met lekkende tenten, in de rij staan voor de douche of koffie zetten in een plastic fles. Deze festivalbezoeker ploft, na een dagje hossen, neer bij de open haard in een Center Parcs bungalow.

Afgelopen weekend stelde Lilianne Ploumen in de Volkskrant dat ontwikkelingshulp een tijdperk is dat aan zijn einde komt. Het moment is gekomen om de omslag te maken naar ontwikkelingssamenwerking. Handel drijven, investeren. Maar hoe erg verschilt hulp eigenlijk van samenwerking?

Altijd gedacht dat ik een stadsmens was, tot ik de Afrikaanse steden leerde kennen. Best leuk zijn ze hoor, voor even. Maar als we achterop de scooter de rode zandwegen van het platteland op hobbelen kan ik pas echt ontspannen genieten.

In Buea wordt nogal wat af getoeterd. Door taxi’s met name. Dat draagt de nodige sfeer bij aan de toch al aanwezige chaos op de weg. En op de stoep. En op de middenberm. Je snapt, de taxi pakken in Kameroen is een waar avontuur.

Nog ver van Afrika liep ik tegen de eerste verrassing van mijn reis aan: op Brussel Airport wordt niet gewaarschuwd voor het einde van de snelloopband. “Never mind your step,” moeten de Belgen gedacht hebben. Ik was volledig van mijn a propos. En Douala airport moest nog komen.

“Wees blij dat je überhaupt een baan hebt,” hoor ik mensen om me heen vaak zeggen. Erger nog, ik zeg het zelf ook. Tijden zijn zwaar, ze rusten als een last op onze schouders. Toch heb ik liever het glas halfvol. Dat verdienen we namelijk.

Als mensen je vragen of het goed met je gaat omdat je zo stil bent op Facebook, Twitter en Whatsapp, weet je dat een Internetvrije week precies is wat je nodig hebt. Zeker om een nieuw jaar in te luiden.

Er is een boek dat ik niet in mijn boekenkast wil hebben. Het is het enige boek dat ik heb weggelegd zonder enige intentie hem ooit weer op te pakken. Maar ik blijf zijn aanwezigheid voelen..

Niet alleen de weeknummers van 2012 tellen almaar hoger, ook het aantal themaweken blijft groeien. Afgelopen maand waren er de Week van de Armoede, Week tegen Pesten, Week van Speciaal Onderwijs en daar bovenop was het autisme en ADHD-bewustzijnsmaand. Dat is nogal wat.

Hoe het met me gaat? Prima. Ik leef al weken op koffie, verse muntthee, uitzonderlijk goede taarten, stinkende kaasjes en rode wijn. Prima dus. Ik huil niet in een hoekje, ik mis niemand hardop. Het gaat prima.