Zwart-witfilms hebben bij veel mensen de naam saai, traag, praterig en ouderwets te zijn. Volkomen onterecht, en je schrijft op die manier honderden meesterwerken af. Dit artikel bespreekt de tien films die ik in zou zetten om iemand te overtuigen. Ook zwart-wit kan geweldig zijn.

In Chan-Wook Parks eerste Engelstalige film wordt het leven van een tienermeisje behoorlijk op zijn kop gezet met de komst van haar mysterieuze oom. Stoker is een knap gemaakte thriller met Hitchcockiaanse trekjes die ergens tussen arthouse en mainstream inzweeft.

Hitchcock is een onmiskenbaar icoon in de canon der filmgeschiedenis. Deze film geeft een kijkje achter de schermen tijdens het maken van wat misschien wel zijn bekendste film is en laat ons kennismaken met de sterke vrouw achter de man Alfred Hitchcock.

Boeken over films zijn talrijk, maar geschreven door filmmakers zelf zijn er een stuk minder. Paul Verhoeven laat zien over een geweldige filmkennis en scherpe blik te beschikken in dit op zijn Volkskrant-columns gebaseerde boek. Feestelijk voer voor filmliefhebbers.

Een Tarantino-film is altijd iets bijzonders, daar kun je rustig vanuit gaan. Er zijn weinig actieve filmmakers met een vergelijkbare status en de verwachtingen liggen dan ook hoog. Gelukkig is Django Unchained een indrukwekkend en gewaagd staaltje cinema dat het bioscoopbezoek absoluut waard is.

“Ik ben nu met pensioen,” vertelt een oudere dame, “maar in mijn hoogtijdagen was ik nummer 1 en hielp ik 40 mannen per dag aan hun gerief!” Klinkt als Seks voor de Buch, maar nee: Whores’ Glory geeft een bijzonder openhartig beeld van de seksindustrie.

“Fuck you, Motherland”, was de felicitatie van Ai Weiwei in een online videoboodschap aan de Volksrepubliek China voor haar zestigjarig jubileum. Ai Weiwei: Never Sorry toont de activist, kunstenaar en man die in 2011 de meest invloedrijke kunstenaar ter wereld werd genoemd door ArtReview.

Orgasmes. En veel. Steve McQueens Shame is een van de meer gewaagde films van het afgelopen jaar. We zijn getuige van hoe Brandons (Michael Fassbender) leven, dat volledig in dienst staat van zijn seksverslaving, verstoord wordt door de komst van zijn zus Sissy (Carey Mulligan).

Tussen alle Battleships en Abraham Lincoln: Vampire Hunters in zou je bijna vergeten dat er ook nú nog films worden gemaakt die je de adem kunnen benemen. Beasts of the Southern Wild laat zien dat je geen enorm budget of getrainde acteurs nodig hebt.

“Het lijkt misschien een beetje tegenstrijdig, een fotoboek over film”, zo staat op de achterflap te lezen. Toch is dit voor liefhebbers van zowel film als fotografie een interessant boek met een enorme verzameling prachtige foto’s uit de wereld van de film.

We zijn er de afgelopen jaren aan gewend geraakt: 3D-films. De een houdt er meer van dan de ander, maar het is nu eenmaal de toekomst van de cinema. Of niet?

Jiro Ono is een sushichef van 85 jaar oud en heeft een Japans sushirestaurant met 3 Michelinsterren. In deze documentaire mogen we een blik werpen op de wereld van deze markante man en zijn zoons. Het water loopt je in de mond.

De eerste klap is een daalder waard, heeft regisseur Paddy Considine waarschijnlijk gedacht. Hij heeft exact één minuut nodig om je aan zijn hoofdpersoon voor te stellen en tegen het brute einde van deze zestig seconden zullen veel mensen geen greintje sympathie voor deze man meer hebben.