Waar ik een jaar of wat geleden nog ieder weekend gretig naar de cultuurbijlage van Trouw greep om het advies van mijn vaste literatuurrecensenten ter harte te nemen en vervolgens naar de boekhandel te snellen, luister ik tegenwoordig alleen nog maar naar Bol.com en Goodreads.

Iedere Nadelunch-auteur struint met regelmaat het net af, op zoek naar interessant leesvoer. Ook op Nadelunch.com zelf spenderen we soms uren aan het lezen van bepaalde artikelen. Sommige daarvan blijven hangen. En die stukken delen we graag nog eens. Deze keer: de favorieten van… Leonie.

Wie denkt dat literatuur(wetenschap) puur en alleen voor bètanitwits is, moet zich voor de grap eens vertrouwd maken met de theorieën van de Russische structuralist Vladimir Propp. Hij wist doodordinaire sprookjes om te zetten in ingewikkelde wiskundige formules.

Sinds een aantal jaar kun je er niet meer omheen. In boekhandels zijn de tafels ermee bedekt, in de fictierubrieken van cultuurbijlagen bij kranten wemelt het ervan en in de trein leest iedereen ze: thrillers. Vanwaar die plotselinge hype?

“En, waar zijn jullie al allemaal geweest?” vroegen veel Nederlanders me tijdens mijn reis door het zuidwesten van Amerika. Terwijl ik toch echt in mijn uppie voor ze stond. “Ik reis alleen”, glimlachte ik dan meestal. Het antwoord kon ik dromen. “Alleen? Maar dat is toch hartstikke saai?!”

Met mijn overweldigende trip door de Grand Canyon tekende ik voor het einde van mijn reis. Ik spendeerde mijn laatste nacht luxe in Vegas en genoot daar nog even van de zon, maar toen was het toch echt tijd om Nissie in te leveren en in het vliegtuig te stappen.

Die dag niksen aan het zwembad waarin ik zo veel zin had, viel jammerlijk in het water: het was rotweer in Torrey en Capitol Reef en van een potje zonnebaden was echt geen sprake. Gelukkig was daar Bluff.

Het regende op de enige hele dag dat ik in Bryce Canyon was. Regen. Terwijl het 35 graden was. Maar zelfs dat was leuk, want waar ik het eng vond om in de hitte te rijden, deden de Amerikanen het in hun broek toen de druppels een bui werden.

Met mijn autosleutels is het goedgekomen. Toen ik na het uitchecken naar buiten liep, vroeg de parkeerjongen me om mijn achternaam en twee minuten later was ik weer herenigd met Nissie. Samen met Richard reden we Vegas uit. Oh, Vegas. Wat een stad.

Of Bryce, Zion en Grand Canyon National Park mooier dan Yosemite zullen zijn, dat weet ik nog niet, maar King’s Canyon National Park wint het in ieder geval niet. Niet dat het hier niet adembenemend mooi is, hoor. Want dat is het hier overal.

Het laatste deel in de serie Boeken die iedereen bewaart (zie hier en hier): boeken die je als tiener las en die een blijvende indruk hebben achtergelaten — boeken die misschien nog steeds weleens een rol spelen in je huidige leven.

De San Franciscanen zullen wel raar opgekeken hebben toen ze mij juichend achter het stuur voorbij zagen rijden, maar ik voelde mezelf zo stoer toen ik de stad uitreed, dat een gilletje slaken wel het minste was wat ik kon doen. I survived!

San Francisco – ik kan die twee woorden niet typen zonder Scott McKenzies stem in mijn hoofd te horen. En dat maakt het alleen maar leuker, want San Francisco is een stad waar muziek bij hoort, en bloemen, en heel veel blijdschap.

Na elf uur in een 747 te hebben gezeten en om het uur semi-zenuwachtig op het schermpje met de vluchtinformatie te hebben gekeken, kan ik het eindelijk zeggen: ik ben in Amerika! En het is, like, te awesome voor woorden.

Het vervolg op De vijf kinderboeken die iedereen bewaart: de vijf jeugdboeken die nog steeds in onze boekenkasten staan. Opvallend: deze verhalen spelen zich bijna allemaal af in en om de basisschool. O, en in de Rijken van koning Dagonaut en koning Unauwen.

Hoewel Engeland mijn allerlievelingste lievelingsvakantiebestemming ooit is (en dat vast ook zal blijven), droom ik al jaren van Amerika. Een paar maanden terug dacht ik ineens: ik doe het gewoon. Ik boekte. Betaalde. En nu is het bijna zover.