Elke week fiets ik langs een bedrijf met op de gevel een slogan over dat ze prijzen uit het gulden tijdperk hebben. Een oranje, niet te missen slogan, in koeienletters. En elke week vraag ik me af wat ermee bedoeld wordt.

Een Nederlander en een Brit zitten in de trein. Klinkt als een mop – en zo loopt het ook af. Want we dénken allemaal wel dat wij Nederlanders goed Engels spreken, maar ís dat ook zo?

In januari fietste ik op een avond in het donker naar huis, zo’n niet goed werkend Hema-ledlampje bungelend aan mijn jas. Op de stoep liepen twee jongens. “Meid!”, riepen ze naar me. “Verderop is een politiecontrole!” Merci, maar ‘meid’? Wat is dát voor aanspreekvorm?

Wij Nederlanders zijn best wel direct, hè. Als we onder elkaar zijn valt het niet zo op. Misschien klagen we zelfs over mede-Nederlanders, dat ze wel wat directer mogen zijn. Maar over het algemeen winden wij er geen doekjes om, nee.

Vandaag, lieve mensen, wil ik het hebben over een zeer gevoelig onderwerp: Hoe noem je je geliefde als je het met anderen over hem/haar hebt? En hoe noem je elkaar als er anderen bij zijn?

Menukaarten, wie houdt er nou niet van? Zo’n gezellig bloemig of strak modern design, met een lettertype om je typografieliefhebbershart te bekoren, dat kan een mens toch gelukkig maken. En dan heb ik het nog niet eens over de inhoud.

Er zijn van die woorden die vrijwel alleen maar in vaste combinaties of uitdrukkingen voorkomen. Biggelen, bijvoorbeeld: biggelt er ooit iets anders dan een traan? Nog een voorbeeld: opstropen. Hoewel, 70 kleuters denken daar anders over.

In een aflevering van The Big Bang Theory is Raj op texting date, waar zijn date en hij via sms met elkaar praten. “As you are reading, it will help to remember I have an adorable accent”, stuurt hij. Slim, want sms’jes hebben geen accent.

Moe. Dat zijn we allemaal wel eens. Van de winter bijvoorbeeld, zo hoor ik om me heen. Of van een jetlag, merk ik bij mezelf. Of, als je vrouw bent én een kind hebt, dan ben je niet alleen moeke, maar ook nog eens moe.

Dat iets voor de één iets anders kan betekenen dan voor de ander, dat wist ik natuurlijk allang. Maar het werd me nog eens mooi duidelijk gemaakt door een omroepbericht op een treinstation. Een omroepbericht met een raadsel?

Als de zon schijnt in maart lees je ineens overal over lentekriebels en lenteschoonmaak. Zo ook deze week. Of die lenteschoonmaak nu opgedrongen wordt door de media of niet, een beetje soppen kan natuurlijk nooit kwaad. Of een fris nieuw behangetje, misschien?

Vorige week, op de motorbeurs. Ik vroeg: “Mag ik iets vragen?” en daarna niet alleen “Damesbroeken” (want daar had ik net een column over geschreven), maar “Heeft u ook leren motorbroeken voor dames?”, waarop de verkoper zei: “Nu moet ik er om liegen”.

Iedereen die wel eens in een winkel heeft gewerkt, zal het ooit hebben gehoord. En vrijwel iedereen die wel eens in een winkel is geweest, zal het ooit hebben gezegd. “Mag ik iets vragen?”, al dan niet voorafgegaan door een “Joehoe, meisje!” of “Eh, meneer?”

Naast me zit een klein blond jongetje. Het is vandaag zijn tweede dag in groep 1. Best heel spannend, vooral als je met een juffrouw die je nog niet kent spelletjes mag gaan spelen. In eerste instantie zegt hij dan ook niet veel.

Bedrijfscommunicatie. Je wordt er als gewone burger dag in dag uit mee geconfronteerd. Vooral bedrijven die nogal eens negatief in het nieuws komen, moeten op hun woorden letten. Ook slechte reclame, is reclame. Vandaag: reclame voor de NS.

Elk beroep en elke hobby kent zijn eigen jargon, zijn eigen woordenschat. Zo hebben ondernemers het over return-on-investments, praten biologen over petrischaaltjes en pianoleraren over G-majeur.