De Nederlandse spelling is altijd een goede aanleiding voor een hevige discussie. Zeker als je het geluk hebt Nederlands te mogen studeren, word je vaak ‘gedwongen’ je eigen vak te verdedigen. Maar waarom is de Nederlandse spelling zo controversieel?

Menig middeleeuwenliefhebber zat er al op te wachten: het langverwachte vervolg van Stemmen op Schrift uit 2006, namelijk Wereld in woorden door Frits van Oostrom. Tevens één van de laatst verschenen delen van de serie Geschiedenis van de Nederlandse literatuur.

Op dit moment is menig eindexamenleerling aan het zweten over welke studiekeuze hij of zij in vredesnaam zal gaan maken. Als je Nederlands gaat kiezen, heb ik hier alvast een lijstje – inclusief korte introductie – met boeken die je waarschijnlijk aan zal schaffen.

Waar de natuurwetenschappen regelmatig worden opgeschrikt door ontdekkingen als het Higgs-deeltje die terechtkomen op mening ‘hoogtepuntenlijstje’, lijken de literatuurwetenschappen een beetje voort te kabbelen. Toch is er ongelofelijk veel geschreven over literatuurwetenschap en –geschiedenis. Over één van die bekende naslagwerken wil ik het vandaag hebben.

Lang, lang geleden, in de tijd die we tegenwoordig de middeleeuwen noemen, was het nog niet vanzelfsprekend dat men boeken las. Sterker nog, het overgrote deel van de bevolking kon geen letter lezen. Gelukkig waren boeken volledig overbodig, en wel door de sprooksprekers.

Dyslexie lijkt steeds meer voor te komen onder scholieren. Scholen besteden veel aandacht aan dyslectici en ook de politiek laat het niet ongemoeid. Dyslexie lijkt de toekomst van schoolgaand en studerend Nederland deels te gaan bepalen. Is er iets om bang voor te zijn?

Wie een beetje begaan is met de ontwikkelingen op literatuurgebied kan ongetwijfeld rijtjes vol met prijswinnende boeken noemen. Laten we het voor de verandering een keer hebben over boeken die níét zo geprezen zijn.

Wie denkt aan middeleeuwse boeken denkt waarschijnlijk meteen aan literatuurlijstklassiekers als Van den Vos Reynaerde en Mariken van Nimweghen. Welnu, aan mij de taak om enkele, iets minder bekende klassiekers te laten zien.

Tijdens het laatste augustusweekend van dit jaar was het centrum van Nijmegen bevolkt door ridders en knapen. Het Kronenburgerpark, ooit bezongen door Frank Boeijen, was gevuld met allerhande middeleeuwers. Eens per jaar vindt hier namelijk het Gebroeders van Limburgfestival plaats.

Bij het woord feminisme denken veel mensen aan jaren 70-beelden in zwart-wit met hordes vrouwen die hun bh’s verbranden en leuzen op hun buik schrijven. Men denkt aan mannenhaters, aan vrouwen in hoge posities, aan bitches.

Het zal u allen niet ontgaan zijn. Binnen anderhalve week zijn twee grote dichters van Nederlandse bodem heengegaan: Gerrit Komrij en Rutger Kopland. Een zwarte week voor de Nederlandse literaire wereld, een beetje naoorlogse generatiedenkers minder, een beetje minder mooie woorden in de boekenkast.

Geschiedenis herhaalt zichzelf. Wat wij beleven is helemaal niet altijd zo nieuw en modern als wij denken. In zekere zin zijn veel gebeurtenissen al tijdenlang aan de gang zonder dat we het doorhebben. Alleen dan in een andere vorm.