Goed, u wilt dus uw eigen robothond kopen. Wat is er dan belangrijk? Precies: dat het beest een beetje natuurgetrouw kwispelt. Twee recente onderzoeken op het gebied van kwispelgedrag bij huishonden kunnen u én de robotbouwers daarmee helpen.
Het is 6 december 2014 – pakjesochtend. Uw kinderen wilden dit jaar ab-so-luut een puppy, en de Sint in u heeft ze hun zin gegeven: zodra ze in hun pyjamaatjes de kamer binnen rennen, komt hun cadeau ze enthousiast kwispelend tegemoet. Terwijl u vermoeid lachend – het is half zeven! – in de deuropening blijft staan, knielen Daan en Emma neer bij de nieuwste gezinsuitbreiding. Ze dopen het beest Rudi, aaien ’m over z’n warme kunststof vacht en krabben ’m achter de oren. Het blikken geblaf horen ze niet. En dat allemaal dankzij de kwispelrobotica.
Lichaamstaal
Dit is wat we allemaal al weten: een kwispelende hond is een blije hond, een hond met de staart tussen de poten is bang. De Parijse onderzoeker Antoine Bouvresse wilde weten of die volkswijsheden nog steeds kloppen, en of ze zijn om te zetten in getallen. Het antwoord op beide vragen is ja, maar of we van Bouvresses promotie-onderzoek nou zo verschrikkelijk veel leren is zeer de vraag. Bij veel van de experimenten die Bouvresse met 61 asielhonden uitvoerde bleven harde resultaten uit.
Wel weet de Parijse dierenarts te melden dat de kwispelamplitude, hoe ver de staart naar links en rechts uitslaat, hoger is wanneer de hond met mensen te maken heeft. Tussen honden onderling blijft die amplitude een stuk lager. Ook zwiept de staart tegenover mensen vaker uit naar rechts en tegenover andere honden juist naar links. Dat zou volgens Bouvresse te maken hebben met de hersenactiviteit van de hond: meer naar de linkerhelft tegenover mensen, meer rechts tegenover andere honden. De kwispelfrequentie is, ongeacht emotie of tegenspeler, ongeveer gelijk aan twee kwispels per seconde. Wat u ook had kunnen raden: een laag gehouden staart kwispelt met een lage frequentie en een hoge amplitude; een hoge staart precies andersom.
Robot meets hond
De honden van Bouvresse waren allemaal echt. De vraag is nu: kunnen we robothonden zo programmeren dat echte honden ze voor soortgenoten aanzien? Die stap zou een doorbraak zijn richting de robothond als sinterklaascadeau, of als kerstcadeau voor uw vereenzamende (schoon)moeder. Stephen Leaver en Thomas Reimchen deden een moedige poging door een kleine vijfhonderd honden kennis te laten maken met een levensechte robothond. Foutje: de robothond maakte maar één kwispel per seconde, en bovendien even ver naar links als naar rechts.
Een kwart van de honden die de robot tegenkwamen liep gewoon door. Van de honden die wel geïnteresseerd waren in hun gemotoriseerde soortgenoot kwam negentig procent uiteindelijk ook in contact met de robothond. Maar lang niet alle honden liepen in een rechte lijn naar de robot toe. Vooral grote honden (schouderhoogte boven vijftig centimeter) keken soms eerst van een afstandje toe. De staart van de robothond was namelijk – met opzet – te kort om welwillendheid uit af te kunnen lezen. Werd de staart langer gemaakt, dan reageerden de honden opvallend natuurlijk: een kwispelende staart en de hond komt snel dichterbij; een robotstaart die horizontaal in de lucht hangt en de echte hond heeft toch zo zijn twijfels.
Dus als u over een jaar of twee voor de aanschaf van een robothond naar de speelgoed- of thuiszorgwinkel gaat, dan weet u nu waar u op moet letten: een lange, asymmetrisch kwispelende staart maakt of breekt de natuurgetrouwheid van zo’n beest. Zouden er op korte termijn ook soortgelijke onderzoeken komen op het gebied van likken en kwijlen?
Beeld: flickr.com/brettjordan.
Martijn
Martijn (Eindhoven, 1988) is afgestudeerd innovatiemanager. Omdat-i zelf óók niet precies weet wat of dat is, doet-i voorlopig maar wat-i leuk vindt. Schrijven, vooral, of beter nog: verhalen vertellen. Want Martijn (Marti, Tinus) is voor alles een man van taal, een man van woorden, een man van heel veel woorden – maar ook van mooie woorden en mooie taal, want, zo zegt-i zelf, “lelijke taal is er al genoeg”. Groot fan van: Godfried Bomans (dood), de Vliegende panters (opgeheven), Theo Maassen, Kees Torn (gestopt), de Beatles (gestopt), Theo Nijland, Nescio (dood), het Franse chanson, vrijwilligen op festivals (alleen met mooi weer) en lange, nutteloze laptopsessies. Via die sessies komt-i dan wel weer op artikelen voor de wetenschapsbijlage van uw lijfblog. Geeft training in zwemmen en tafeltennis. Geheelonthouder. Kleinkunstenaar.
