Het Rosenhan-experiment (1973)

DiagnoseIn 1973 meldden de psychiater Rosenhan en zeven medeplichtigen zich aan bij verschillende psychiatrische instellingen in de Verenigde Staten met de volgende mededeling: “Ik hoor stemmen.” Een auditieve hallucinatie is, zij het niet door drugs veroorzaakt, een teken van ernstige psychische problemen. Niet zo verwonderlijk dus dat deze acht per direct werden opgenomen. Ze werden gediagnosticeerd met schizofrenie, met een enkel geval van manisch-depressieve psychose.

Deze acht mensen waren in werkelijkheid allen geestelijk gezond. Na hun opname lieten ze dit ook zien. Ze hoorden geen stemmen meer, gedroegen zich normaal en gaven aan dat ze graag uit de instelling wilden. Zo gemakkelijk bleek dat niet te zijn. Niet alleen moesten ze toegeven dat ze een stoornis hadden, maar ze moesten ook hun medicatie innemen, anders werd er sowieso niet over gepraat. Dat deden de acht dan maar: ze gaven toe dat ze geestelijk ziek waren en deden alsof ze hun pillen innamen (die spoelden ze door het toilet tijdens hun verblijf) en zouden blijven innemen. En dan nog was het lastig.

Uiteindelijk duurde het gemiddeld 19 dagen voordat de compleet gezonde persoon uit de instelling mocht, met uitschieters van 52 (!) dagen voordat iemand door de hulpverleners met de diagnose ‘schizofrenie, in remissie’ werd vrijgelaten. De publicatie van Rosenhans experiment schokte zowel de wetenschappelijke wereld als die van de psychiatrische zorginstellingen.

Diagnose is diagnose
Op het moment dat je een diagnose hebt gekregen, is het erg moeilijk om hier vanaf te komen, zelfs wanneer je verder kerngezond bent en goed functioneert. Iemand van de acht hield gewoon een dagboek bij. Hij vertoonde volgens de verpleegkundigen ‘pathologisch schrijfgedrag’. Er werd duidelijk hoe hulpverleners zich blindstaren op wat ze van iemand met een stoornis verwachten.

Dit belangrijke experiment heeft goed laten zien dat voorzichtigheid belangrijk is bij de labels van stoornissen en de omgang met patiënten. Daarnaast is een bepaalde mate van kritisch denken cruciaal. Die kan namelijk het verschil maken tussen het aannemen van iemands ‘gekte’ of herkennen van een gezond persoon.

(Interessant genoeg was een deel van de psychiatrische patiënten uit de instellingen wel heel wantrouwig tegenover de acht gezonde mensen. “Jij bent normaal!” en “Jij bent een undercoverjournalist, ik weet het zeker.” Takes one to know one?)  

Bron afbeelding: stock.xchng; 1.

Share

Redactie

De Nadelunch.com-redactie bestaat uit een team van veelzijdige auteurs die werken aan aansprekende artikelen die niet vanzelfsprekend zijn. Kennismaken? Dat kan hier.