Wie zijn koffie zwart drinkt, krijgt een tong als schuurpapier. Met een beetje melk wordt de tong fluweelzacht. Dat wist u allang, maar nu heeft de wetenschap er grafiekjes bij.
Het gebeurt niet vaak dat ik medelijden krijg met proefpersonen, maar dit onderzoek komt toch wel gevaarlijk dicht bij wat ik als grenzen van het betamelijke zie. (Niet dat mijn morele grenzen nou ineens absoluut zijn. Gaat u het vooral lekker met mij oneens zitten zijn in de comments.) Ik walg niet eens van de in plastic verpakte microfoons die de proefpersonen tegen hun tanden moesten houden, en ook niet van de wat sullige beweging die de proefpersonen daarna met hun tong moesten maken (een soort French kiss in je eentje). Nee, wat pas echt onmenselijk is, is dat de onderzoekers zwarte koffie hebben gegeven aan mensen die normaal een latte hebben, en andersom. Ethische commissie, weegt het belang van de wetenschap op tegen deze marteling?
Afgezien van die bezwaren heeft voedingsonderzoeker George van Aken puik wetenschappelijk werk afgeleverd. Hij gaf zijn proefpersonen (misschien ook zichzelf, dat vermeldt het artikel niet) een slok zwarte koffie, liet ze met hun tong tegen hun gehemelte schrapen en nam het geluid daarvan op. Direct daarna een kop koffie met melk, tong tegen gehemelte, weer opnemen. En verrek: de uitslag op de grafiek was stukken minder. Nog meer melk? Je hoort bijna niets meer van die schrapende tong. Met yoghurt en melk zijn de resultaten eender. Hoe vetter – want melk maakt je koffie vooral vetter – het goedje, hoe zachter de tong. En dat verschil hoor je.
Heilige graal
Unilever, Procter & Gamble en al die andere voedingsproducenten kijken reikhalzend toe, want Van Aken brengt ze misschien wat dichter bij de heilige graal: eten en drinken dat wel smeuïg, maar niet vet is. Na experimenten met varkenstongen blijkt dat het verhaal van de smaakpapillen die rechtop gaan staan van minder vet voedsel (vandaar dat het dan zo schuurt) ook voor menen opgaat. Het staat in grafiekjes, dus is het waar. (Ik betwijfel of de tong het enige, laat staan het belangrijkste schakeltje in dit evolutionaire mechanisme van vetzucht is.)
Laten wij vandaag een latte drinken op hen die voor de wetenschap een zwarte koffie dronken.
Beeld: stock.xchng/michaelaw.
Martijn
Martijn (Eindhoven, 1988) is afgestudeerd innovatiemanager. Omdat-i zelf óók niet precies weet wat of dat is, doet-i voorlopig maar wat-i leuk vindt. Schrijven, vooral, of beter nog: verhalen vertellen. Want Martijn (Marti, Tinus) is voor alles een man van taal, een man van woorden, een man van heel veel woorden – maar ook van mooie woorden en mooie taal, want, zo zegt-i zelf, “lelijke taal is er al genoeg”. Groot fan van: Godfried Bomans (dood), de Vliegende panters (opgeheven), Theo Maassen, Kees Torn (gestopt), de Beatles (gestopt), Theo Nijland, Nescio (dood), het Franse chanson, vrijwilligen op festivals (alleen met mooi weer) en lange, nutteloze laptopsessies. Via die sessies komt-i dan wel weer op artikelen voor de wetenschapsbijlage van uw lijfblog. Geeft training in zwemmen en tafeltennis. Geheelonthouder. Kleinkunstenaar.
