Dit jaar barst het in bioscopen van grote titels als The Hunger Games, The Avengers en The Dark Night Rises, maar ook in de kleinere filmhuizen kunnen we enkele pareltjes verwachten. Nadelunch.com heeft de bijzonderste films van 2012 op een rij gezet.
Het had zo mooi kunnen zijn. Vol verwachting keken liefhebbers van het boek Extremely Loud & Incredibly Close uit naar de recent verschenen verfilming. Velen van hen kwamen echter van een koude kermis thuis. Hoe een bejubelde bestseller een tenenkrommende blockbuster werd.
Slechts een kleine twee jaar geleden was de wereld in de ban van de film Inception. De droomwereld bleek een hot topic en film vormt het medium bij uitstek om met droombeelden te experimenteren.
De welbekende en immer succesvolle Disneyformule kennen we allemaal: men neme een heldhaftige protagonist, een schurk, een beestje met veel te grote ogen, een pakkende ‘moraal van het verhaal’ en een kaskraker is geboren. Toch trap ik er niet meer in. Ik ben klaar met Disney. Hoe dat komt, vraag je je af? Simpel. Ik heb mijn hart verpand aan Studio Ghibli.
Menig filmliefhebber reist stad en land af om filmfestivals te bezoeken, maar de korte film wordt door het grote publiek vaak overgeslagen. Deze film is echter niet alleen bestemd voor mensen met een korte aandachtsspanne.
Vraag regisseur David Lynch naar de betekenis van zijn films en je krijgt geen antwoord. Hoewel zijn werk voer is voor fanatieke filmliefhebbers, blijven sluitende interpretaties meestal uit. Niets is wat het lijkt bij David Lynch.
Films mogen van mij wel een beetje rauw zijn. Niet te gepolijst, vooral niet te perfect en al helemaal niet te zoetsappig. Ik wil echte mensen zien, eventueel wat overdreven, maar in ieder geval wel met al hun ruwe randjes. Léon: The Professional (1994) is zo’n film.
Je weet niet wie hij is. Je weet niet waar hij vandaan komt en zelfs zijn naam blijft onbekend.