Je bent hier: Home // Blogs
Werkcoach – Het afscheid
Het nieuwe jaar begon goed. Begin januari kon ik beginnen op een werkervaringsplek als medewerker communicatie en pr: een soort stage-plus, of werk-light, het is maar hoe je het bekijkt. Een baan met verantwoordelijkheden, een functienaam, collega’s, werktijden, lunchtijden, kantoorgrappen – maar zonder salaris.
In plaats daarvan hield ik mijn WW-uitkering. Ik was enorm enthousiast: ik kon aan...
Werkcoach – Schreeuw om aandacht
Mijn laatste mail van Werkcoach was een harteloos bericht waarin geen letter teveel stond. Ik wist wel dat ik een beetje naar de bekende weg had gevraagd, maar dat het geduld van Werkcoach zó snel op zou zijn, dat verbaasde me toch.
Tijd voor een schreeuw om aandacht. Want, Werkcoach moest weten: ik wilde GEZIEN worden! Ik zat thuis, zonder werk, zonder collega’s om me heen, zonder reden om mijn...
Werkcoach – Iemand met een geur
Een team van specialisten staat voor mij klaar, zo lazen jullie vorige week. Je zou denken, dat ik de koning te rijk ben. De werkelijkheid is weerbarstiger. Ik voel me alsof ik op een heel hip feestje ben waar ik niemand ken, alleen en ongemakkelijk.
Eenzaam tussen tientallen mensen. Ik besluit die eenzaamheid met een kunstgreepje van mij af te schudden. Ik besluit: Werkcoach is één iemand. Met een...
Werkcoach – Toevalligheden en stemmingswisselingen
Het was een zonnige dag in april, een jaar geleden. Ik werd ontslagen. Geld op, verhaal uit. Niet erg: ik had nooit de ambitie die werknemer te worden die je op zijn vijfenzestigste uit hetzelfde toetsenbord moet bikken waar hij veertig jaar geleden achter plaatsnam.
Wel betekende dit het begin van een lange en niet zo innige relatie met Werkcoach. Ooit, op de middelbare school, behoorde ik tot de...
Live uit Kameroen – Plattelandstaferelen
Als coördinator van het vrijwilligersprogramma LiveBuild Experience ga ik twee weken naar Kameroen om projecten en accommodaties te bezoeken. Via de reeks ‘Live uit Kameroen’ houd ik jullie van mijn trip op de hoogte.
Altijd gedacht dat ik een stadsmens was, tot ik de Afrikaanse steden leerde kennen. Best leuk zijn ze hoor, voor even. Maar als we achterop de scooter de rode zandwegen van het platteland...
Live uit Kameroen – Taxi Buea
Als coördinator van het vrijwilligersprogramma LiveBuild Experience ga ik twee weken naar Kameroen om projecten en accommodaties te bezoeken. Via de reeks ‘Live uit Kameroen’ houd ik jullie van mijn trip op de hoogte.
In Buea wordt nogal wat af getoeterd. Door taxi’s met name. Dat draagt de nodige sfeer bij aan de toch al aanwezige chaos op de weg. En op de stoep. En op de middenberm. Je snapt,...
Live uit Kameroen – De geur van Afrika
Ik werk parttime als coördinator van het vrijwilligersprogramma LiveBuild Experience. In die hoedanigheid ga ik twee weken naar Kameroen om projecten en accommodaties te bezoeken. Via de reeks ‘Live uit Kameroen’ houd ik jullie van mijn trip op de hoogte.
Nog ver van Afrika liep ik tegen de eerste verrassing van mijn reis aan: op Brussel Airport wordt niet gewaarschuwd voor het einde van...
Het cadeau van Barcelona – Spelen aan het strand
Een dansend echtpaar van middelbare leeftijd kijkt elkaar vrolijk in de ogen. Ze lachen, draaien, huppelen en twisten soepel. Een jongeman komt naast me staan en luistert. Op de achtergrond strooit de rustige zee onschuldige golven het strand op. En ik zing de Beatles.
Vanochtend ben ik door het Russische volkslied heengeslapen. Dat zou een diplomaat op een reprimande komen te staan, maar als straatmuzikant...
Het cadeau van Barcelona – De envelop
“Beste Onno, gefeliciteerd met je verjaardag. We hebben een bijzonder cadeau voor je. Om 6.00 uur vannacht vlieg je alleen naar Barcelona. Je krijgt deze envelop mee. In de envelop zitten 10 opdrachten die je daar moet volbrengen. Doe je best, vriend. Nogmaals, van harte!”
Het is donderdagochtend, 8.25 uur. Ik sta met mijn gitaar en backpack vol bijeengeraapte kleren op het vliegveld van Barcelona....
Het roer om: Anoek schrijft een boek – Achter de wolken schijnt de zon
Elke dag denk ik aan mijn verhaal, of in dit geval, het ontbreken van mijn verhaal. Er drijven genoeg gedachtespinsels in mijn hoofd, met hier en daar een flard van iets potentieels, maar het is onmogelijk om erbij te komen.
Zodra ik een idee voor mijn verhaal vast probeer te houden, schiet het weg, als een schichtige vis in een aquarium die wegduikt zodra je op het glas tikt.
Roze olifant
Het verhaal...
Bij ons in de PRC – Ik wil naar huis
Iedereen krijgt ’m een keer, tijdens zo’n lange periode in het buitenland. Bij sommigen duurt het een dag, bij anderen een week, bij weer anderen zelfs een maand. Hoe het ook zij: flink balen is het. Het moment waarop je naar huis wilt.
De meesten krijgen het halverwege hun verblijf, zo heb ik gezien. Opeens is het allemaal, nee, voelt het allemaal niet zo leuk meer. De clubs heb je gezien, de...
Bij ons in de PRC – De kappersramp
Het is vrijdag en ik heb net mijn scriptie ingeleverd. Terwijl ik de laatste scriptieresten (artikelen, aantekeningen) opruim, werp ik een blik in de spiegel. Kringen onder mijn ogen en coupe Wanhoop. “Vanmiddag”, beloof ik mezelf hardop. “Vanmiddag ga ik naar de kapper.”
Ik ga niet alleen naar de kapper. Mijn Finse vriendin wil ook en heeft mij haar op het hart laten drukken dat we samen gaan...
Bij ons in de PRC – Leg daar maar neer
Als ik zo’n twee maanden in China zit, heb ik genoeg gezien om aan te kunnen geven wat daar normaal is. Of liever: wat daar normaal is, en in Nederland (absoluut) niet. Over fluimen, pyjama’s en mensenpoep.
Ggg… tff!
Ik merk het voor het eerst écht als ik buiten voor een supermarkt naar een broodje sta te staren dat ik net heb gekocht. Terwijl mijn uitwisselingsvrienden wat te drinken halen,...
Bij ons in de PRC – Er is er geen jarig hoera, hoera
Tussen alle schriftelijke overhoringen, handelingsdelen en scriptie-uurtjes door, is er tijd voor vertier. We zonnen bij de Paarse Berg en houden feestjes met bier, snacks en muggen op het plein voor de universiteit. Soms gaan we uit. En dat is spectaculair te noemen.
Uitgaan, dat kan je in China eigenlijk op twee manieren doen: of je zoekt een karaokebar (KTV genaamd) en drukt lyrisch met z’n...
Bij ons in de PRC – I’m a celebrity… Get me out of here!
Als ik een flesje water koop. Als ik op de steiger aan het meer wat zonnestralen lig te vangen. Als ik naar de wc ga. Als ik een dumpling in mijn mond stop. Overal, ze zijn overal: verbaasde blikken en wijzende vingers.
Het was me van tevoren al zo’n 95 keer gezegd: blanke huid, blonde haren; dat wordt wat, in China! De Chinezen zouden me niet alleen gaan aanstaren, maar ook naar me wijzen, hun...
Leo on the road – The aftermath (ook wel: de jetlag)
Met mijn overweldigende trip door de Grand Canyon tekende ik voor het einde van mijn reis. Ik spendeerde mijn laatste nacht luxe in Vegas en genoot daar nog even van de zon, maar toen was het toch echt tijd om Nissie in te leveren en in het vliegtuig te stappen.
Om het af te leren: nog één foto van de superkloof
Heel wat kilometers later stond ik weer op Nederlandse bodem. De vlucht had mijn bioritme...
Tags: Amerika, Arizona, Californië, Cowboys, Grand Canyon, Nevada, Rondreis, SNP Natuurreizen, Stereotype, Utah, Vakantie, Yosemite
Laatste reacties