Om antwoord te geven op de vraag aan het eind van mijn vorige blogpost: nee, zo makkelijk is het toch niet, een boek schrijven.
Ik laat me nergens door afschrikken. Dit is wat ik wil, dit is mijn droom. Zolang ik me al kan herinneren, schrijf ik.
Afgelopen zomer. Met enigszins knikkende knieën loop ik de trap af, naar het kantoor van de grote baas. Enkele seconden daarvoor had hij mij gebeld en gezegd dat ik nu langs kon komen. Dit nadat ik hem vanmorgen had gemaild of hij straks tijd had om met mij te praten.