Je bent hier: Home // Bij ons in de PRC
Bij ons in de PRC – Ik wil naar huis
Iedereen krijgt ’m een keer, tijdens zo’n lange periode in het buitenland. Bij sommigen duurt het een dag, bij anderen een week, bij weer anderen zelfs een maand. Hoe het ook zij: flink balen is het. Het moment waarop je naar huis wilt.
De meesten krijgen het halverwege hun verblijf, zo heb ik gezien. Opeens is het allemaal, nee, voelt het allemaal niet zo leuk meer. De clubs heb je gezien, de...
Bij ons in de PRC – De kappersramp
Het is vrijdag en ik heb net mijn scriptie ingeleverd. Terwijl ik de laatste scriptieresten (artikelen, aantekeningen) opruim, werp ik een blik in de spiegel. Kringen onder mijn ogen en coupe Wanhoop. “Vanmiddag”, beloof ik mezelf hardop. “Vanmiddag ga ik naar de kapper.”
Ik ga niet alleen naar de kapper. Mijn Finse vriendin wil ook en heeft mij haar op het hart laten drukken dat we samen gaan...
Bij ons in de PRC – Leg daar maar neer
Als ik zo’n twee maanden in China zit, heb ik genoeg gezien om aan te kunnen geven wat daar normaal is. Of liever: wat daar normaal is, en in Nederland (absoluut) niet. Over fluimen, pyjama’s en mensenpoep.
Ggg… tff!
Ik merk het voor het eerst écht als ik buiten voor een supermarkt naar een broodje sta te staren dat ik net heb gekocht. Terwijl mijn uitwisselingsvrienden wat te drinken halen,...
Bij ons in de PRC – Er is er geen jarig hoera, hoera
Tussen alle schriftelijke overhoringen, handelingsdelen en scriptie-uurtjes door, is er tijd voor vertier. We zonnen bij de Paarse Berg en houden feestjes met bier, snacks en muggen op het plein voor de universiteit. Soms gaan we uit. En dat is spectaculair te noemen.
Uitgaan, dat kan je in China eigenlijk op twee manieren doen: of je zoekt een karaokebar (KTV genaamd) en drukt lyrisch met z’n...
Bij ons in de PRC – I’m a celebrity… Get me out of here!
Als ik een flesje water koop. Als ik op de steiger aan het meer wat zonnestralen lig te vangen. Als ik naar de wc ga. Als ik een dumpling in mijn mond stop. Overal, ze zijn overal: verbaasde blikken en wijzende vingers.
Het was me van tevoren al zo’n 95 keer gezegd: blanke huid, blonde haren; dat wordt wat, in China! De Chinezen zouden me niet alleen gaan aanstaren, maar ook naar me wijzen, hun...
Bij ons in de PRC – Hi, ik ben Spaghetti
Een donderdag, 08:00. Mijn eerste Chinese les begint en volgens de geruchten is het allemaal nogal hardcore. Iets met rijtjes opzeggen, goed luisteren en de docent napraten. Daar is ze. “Ni hao!”, zegt ze vrolijk. “Ni hao!”, roepen wij nog enthousiast in koor.
“Nee, nee, nee”, begint ze nadat we haar begroet hebben. “Het werkt voor jullie iets anders als jullie mij gedag zeggen.” Ze...
Bij ons in de PRC – Mijn dag kan niet meer stuk
Huur betaald? Check. In het bezit van een collegepas? Yes. Chinees telefoonnummer? Present. Enig idee hoe ik van de campus naar de stad kan en terug? Min of meer. Alles lijkt op orde voor het semester van start gaat. Maar dan.
Het is de dag voordat mijn cursus Chinees begint en ik heb net mijn lunch achter mijn kiezen als ik even op internet wil. Ik heb namelijk ook zojuist mijn lesboeken Chinees opgehaald...
Bij ons in de PRC – Broodje rat
Na een allesbehalve saaie eerste nacht, is het tijd om Nanjing te gaan verkennen. Voor het eerst zie ik China bij daglicht. Ik weet niet wat ik zie. En dat is voor zo’n tweede dag maar goed ook.
Voor we met z’n allen naar de stad gaan om inkopen te doen – extra kussen, deken en westers voer halen, je kent het wel – doen we een rondje campus en besluiten we een broodje te halen. Een jongen...
Bij ons in de PRC – Een heel hoog hekje
Dikke gordijnen. Een houten bureau. Een kast waarvoor ik eerst het plaatselijke winkelcentrum moet plunderen wil ik ‘m helemaal gevuld te krijgen. Een spiegel waar ik de komende 4,5 maand nog weleens in zal kijken. Een toilet waar ik op kan zitten (!). Kortom: in China is een kamer. Met mij erin.
Na een halfuur discussiëren over of ze nu wel of niet een kamer voor mij hebben, win ik. Ik win...
Bij ons in de PRC – Ni hao en de mazzel
“Dames en heren, dit is Shanghai Pudong Airport. Hartelijk dank dat u met KLM gevlogen heeft en graag tot ziens.” Als ik uitstap, vraagt de piloot wat ik in China ga doen. “Studeren!” antwoord ik opgetogen, en ik huppel het trappetje af. Onbekommerd. Dan nog wel.
Vrijdag 20 februari, 15:30 lokale tijd. Ik sta in de aankomsthal te wachten tot ik word opgehaald door iemand van...
Bij ons in de PRC – Dag huis
Ik ben gek geworden, denk ik, als ik de voordeur achter mij dichttrek. Ik rol mijn koffer naar de auto waarin mijn moeder op mij wacht en slaak een zucht. Ik stap vanavond in het vliegtuig. Naar China. En ik kom voorlopig niet terug.
November 2010. Ik ga in februari 2011 voor 4,5 maand op uitwisseling, weet ik net definitief. En het concept ‘op uitwisseling gaan’, dat was iets wat ik tot...
Laatste reacties