Vladimir is eigenlijk net als alle andere hamsters. Of als alle andere Russische dwerghamsters, want dat is een fundamenteel verschil. Hij is klein, pluizig, schattig, wast zich in een badje met zand en rent zich rot in zijn kleine hamsterradje.
In de bijna drie jaar dat ik mijn lief ken, kan ik het aantal keren dat ik hem heb zien hockeyen op één hand tellen. Dat kan je gek vinden, omdat hij hockeycoach is en zijn hele familie is opgegroeid op het hockeyveld. Afgelopen weekend had hij de belangrijkste wedstrijd van het seizoen en ondanks de aanhoudende koppositie van zijn team was de angst groot dat ze zouden verliezen.
Niet zo lang geleden kwam ik in aanraking met een wel heel bijzondere groep Twitteraars. Zo’n clubje waarvan je nooit gedacht zou hebben dat hij bestaat. Nog in je stoutste dromen zou het niet in je opkomen. Maar hopla, daar waren ze. En het stomme is: als je er eenmaal eentje hebt gespot, kom je ze overal tegen.
Lieve lezer,
Als je deze brief hebt kunnen vinden, ben je automatisch mijn held. Gezien het feit dat ik deze fles, met deze brief erin, in de open zee heb gegooid, waar golven, boten en stormen dit bericht geheel hadden kunnen vernietigen, bewonder ik het dat je mijn boodschap hebt kunnen vinden en nu leest.
In de eerste week van januari kreeg ik van mijn ouders een nieuwjaarskaartje. Ze doen niet aan kerstkaarten, vandaar. De boodschap luidde: ‘Laat 2012 een overvloedig en smakelijk jaar worden (want voor de rest ziet het er toch niet goed uit).’ Gezien mijn liefde voor (lekker) eten, leek mij dat een uiterst strak plan.
“Weet je nog, toen, die ene avond?” Natuurlijk weet ik meteen waar ze het over heeft. We zwijmelen met z’n tweeën, gebogen over een lichtgevende globe. Het puntje van haar vinger rust in het zuiden van Peru, bij Arequipa. Al staat dat natuurlijk niet op de kaart, want zoveel details passen er niet op. De wereld is ook zo groot.