Je bent hier: Home // Mensen
Leo on the road – Het zevende wereldwonder
Die dag niksen aan het zwembad waarin ik zo veel zin had, viel jammerlijk in het water: het was rotweer in Torrey en Capitol Reef en van een potje zonnebaden was echt geen sprake. Gelukkig was daar Bluff.
Bluff, dat was wat, zo stelden Tripadvisor en mijn reisgids, en dan vooral de Desert Rose Inn – het hotel waarin ik zou overnachten. Daar bleek geen woord van gelogen, want inderdaad was de Desert...
Bij ons in de PRC – Hi, ik ben Spaghetti
Een donderdag, 08:00. Mijn eerste Chinese les begint en volgens de geruchten is het allemaal nogal hardcore. Iets met rijtjes opzeggen, goed luisteren en de docent napraten. Daar is ze. “Ni hao!”, zegt ze vrolijk. “Ni hao!”, roepen wij nog enthousiast in koor.
“Nee, nee, nee”, begint ze nadat we haar begroet hebben. “Het werkt voor jullie iets anders als jullie mij gedag zeggen.” Ze...
Klein Heden! – Bigfoot & Bordeauxrood
Schuin tegenover me zit een Aziatisch uitziende mevrouw haar hoofdhuid te masseren. Krabben is eigenlijk een beter woord. Witte schilfers dwarrelen van haar schouders. Je moet ernaar blijven kijken; de extreem dunne meneer naast me, van een jaar of veertig, kijkt ook.
De Aziatische kijkt naar ons en verontschuldigt zich. Ze heeft iets met haar, zegt ze schuchter. De r klinkt als een s. Vreemd. Een...
Leo on the road – Uitgestorven dorpen en zware onweersbuien: Utahs badlands op hun best
Het regende op de enige hele dag dat ik in Bryce Canyon was. Regen. Terwijl het 35 graden was. Maar zelfs dat was leuk, want waar ik het eng vond om in de hitte te rijden, deden de Amerikanen het in hun broek toen de druppels een bui werden.
Ik heb hardop gelachen tijdens die rit. In mijn eentje. Om mijn medeweggebruikers. Allemaal hadden ze hun ruitenwissers al op standje spastisch staan toen ik,...
Tags: Amerika, Bryce Canyon, Capitol Reef, Kerk, Onweer, Petrogliefen, Regen, Rotsen, Torrey, Utah, Vakantie, Zondag
Taal in het wild – “Een stukje autisme”
Ik zal meteen met de deur in huis vallen: ik houd niet van beeldspraak. Ik houd niet van vaagtaal, bobotaal, jeuktaal. Geef mij maar gewoon iets directs.
Je kunt je voorstellen hoe ik me voelde toen ik op een avond een coupé deelde met de Koningin der Vaagtaal. Het was al laat; andere reizigers maakten zachte snurkgeluiden. Ik wilde het ook een dag noemen, maar het volume van de Koningin weerhield...
Des – De Vragen tijdens ramadan
Weet je wat nou grappig is? Of nouja, grappig, grappig. Wat is nou echt grappig, hè, tegenwoordig? (Hoe noem je een sprookjesfiguur met incontinentie? Plassepoester! Hahahahahaha.)
Ik blog nu al een aantal jaartjes. En elk jaar met ramadan schrijf ik er wel een stukje over. Kijk maar hier in 2011, 2010 en 2009. Ik bedoel: wat moet je anders schrijven met alleen maar cupcakes, quarter pounders en tosti’s...
Carrie on – Duckfaces en magie
Een concert bijwonen aan de andere kant van de wereld, dat leek me geweldig. Geïnteresseerd keek ik om me heen tijdens het festival Celebrate Brooklyn. Bij dezen mijn bevindingen.
We zijn meer dan vijfduizend kilometer van Nederland verwijderd. Ik had gedacht dat een concert hier heel anders zou zijn. Maar, ook hier heb je festivalgangers die het hele concert filmen op hun telefoon, of om de twee...
Backpacken in Thailand – Beestjes
Een takje, denk ik, een doodnormaal, onschuldig, Thais takje. Ik schud. Er valt geen takje uit mijn haar. Niets aan de hand, Thaise takjes klemmen zich blijkbaar vast. Ik schud nog een keer. Nog steeds geen takje.
We nemen de trein naar Lop Buri. Daar hadden we iets leuks over gezien op Discovery. Iets met heel veel apen. Maar het is ’s nachts, het stadje slaapt en de apen blijkbaar ook. We lopen...
Leo on the road – Van massacultuur terug naar Moeder Natuur
Met mijn autosleutels is het goedgekomen. Toen ik na het uitchecken naar buiten liep, vroeg de parkeerjongen me om mijn achternaam en twee minuten later was ik weer herenigd met Nissie. Samen met Richard reden we Vegas uit. Oh, Vegas. Wat een stad.
Zoals gezegd ging ik na aankomst in mijn hotel de befaamde Strip op. Ik verwachtte dat ik er weinig aan zou vinden, omdat ik het idee had dat Vegas alleen...
Hannah – Katten in de boom op het ochtendjournaal
Ik was laatst op een feestje en daar sprak ik een journalist. Er waren meer journalisten, maar ik raakte met deze in het bijzonder in gesprek. Mijn mening over journalisten is verdeeld: als ze niet Joris Luyendijk heten, vind ik ze vaak arrogant en spineless.
Toen hij vertelde voor welk programma hij werkte, ontglipte mij een spottend lachje en schoten mijn wenkbrauwen even omhoog. Ik ben geen fan...
Bij ons in de PRC – Mijn dag kan niet meer stuk
Huur betaald? Check. In het bezit van een collegepas? Yes. Chinees telefoonnummer? Present. Enig idee hoe ik van de campus naar de stad kan en terug? Min of meer. Alles lijkt op orde voor het semester van start gaat. Maar dan.
Het is de dag voordat mijn cursus Chinees begint en ik heb net mijn lunch achter mijn kiezen als ik even op internet wil. Ik heb namelijk ook zojuist mijn lesboeken Chinees opgehaald...
Suus – Het verjaardagsdilemma
Je hebt van die mensen die hun verjaardag niet op Facebook zetten. Op een dag besloot ik dat ik ook zo iemand wilde zijn. Maar toen was ik ineens bijna jarig en begon het toch een beetje te knagen…
Rond mijn verjaardag word ik altijd een beetje nostalgisch. Ik begin te reflecteren op het jaar, op de jaren daarvoor, op de jaren die gaan komen, op wie ik ben geworden als persoon en wie ik verder nog...
Leo on the road – Rillend door de woestijn
Mysterieus licht in King’s Canyon
Of Bryce, Zion en Grand Canyon National Park mooier dan Yosemite zullen zijn, dat weet ik nog niet, maar King’s Canyon National Park wint het in ieder geval niet. Niet dat het hier niet adembenemend mooi is, hoor. Want dat is het hier overal.
Toch was ik niet zo onder de indruk van de uitzichten die King’s Canyon me bood als dat ik dat was van de uitzichtpunten...
Tags: Amerika, Auto, Blog, Hotel, King's Canyon, Las Vegas, Leo on the road, Luxe, Mojave Desert, Vakantie, Woestijn, Zion
Taal in het wild – “Woont Nick en Simon in Den Bosch?”
Er zijn veel bekende duo’s: Bert en Ernie, Bassie en Adriaan, Ben en Jerry. En Nick en Simon. Het laatste duo is vrienden met de NS en reist daardoor nogal eens met de trein.
Zo bevond ik mijzelf een jaar geleden ineens op de set van de treintour van Nick en Simon. In de achterste coupé van een oude Hondekop waren een heleboel jonge en oude meiden, een paar cameraploegen en warempel, ook Nick en...
Des – Social media enzo
In mijn omgeving ken ik maar twee mensen die helemaal niets aan social media doen. Dit zijn mijn nichtje F. (25 jaar) en LOML (30+, haha).
Mijn nichtje en LOML hebben alleen e-mail. En weten ook niets van social media. LOML is zo iemand die dan zegt: “Maar wat heeft iemand anders er dan aan als ik zeg dat ik op de wc zit?” (Zo vermoeiend, de mensen die dit zeggen.) Laatst heb ik hem de...
Carrie on – Ode aan de Forse Man
“Hoi lekker ding”, zei de Forse Man. Er ontspon een gesprek met degene aan de andere kant van de lijn, over avondeten en aankomsttijden. Ik was opgelucht: hij was er weer. De Forse Man is iemand die ik ontegenzeggelijk ben gaan waarderen.
Alles bij elkaar duurt het veertig minuten, mijn dagelijkse portie trein. Toch worden mij weinig ergernis of leed bespaard. Dagelijks word ik blootgesteld aan...
Laatste reacties