Deze vraag achtervolgt me al lang: bestaat er een film die elke meerderjarige westerling wel een keer gezien heeft? Ik dacht hem gevonden te hebben, totdat een vriend laatst zei dat hij The Lion King nog nooit had gezien. Welke film is het dan wel?
Natuurlijk
In gesprek met een filmfanaat blijkt die vaak een heel eigen idee te hebben van wat alom bekende films zijn. Zo “kennen we natuurlijk allemaal” Pulp Fiction of The Godfather. Met een beetje pech heb je zelfs te maken met iemand die meent dat Ai Shau Mon (of een ander willekeurig klinkend samenraapsel van lettergrepen) “vanzelfsprekend de verrassendste release van het vorige decennium” was. Die woorden ‘natuurlijk’ en ‘vanzelfsprekend’ doen het hem hier natuurlijk (excusez-moi): het insinueert dat wie dit niet vindt, of wie deze titels niet gezien heeft, maar gauw moet inpakken en in een iglo op een ijsschots moet gaan wonen. Maar van welke film kunnen we er nou echt van uitgaan dat iedereen (uitgezonderd filmhaters, bosjesmannen en minderjarigen) die heeft gezien?
Drama
Mijn eerste ingeving als antwoord op deze vraag, was Titanic. Deze Oscar- en kaskraker vertelde meer het verhaal van de onmogelijke liefde tussen straatjongen Jack en rijkeluisdochter Rose, dan van de vele slachtoffers die de schipbreuk maakte. Iedereen weet dat het strijkerskwartet muziek bleef spelen terwijl het schip ten onder ging. En iedereen heeft wel eens op een beslagen ruit de hand van de voldane Rose nagedaan. Dat er naast haar nog genoeg plek op het vlot was voor Jack, is een algemeen bekende ergernis. En wie de eerste panfluitklanken van Céline Dions My Heart Will Go On hoort, krijgt meteen visioenen van hoe Kate en Leo op de boeg van het schip stonden. Dat dacht ik tenminste. Maar nee. Toen ik ooit bij wijze van test op Facebook vroeg wie nog nooit Titanic had gezien, kreeg ik toch echt een reactie van iemand die niet over deze dingen mee kon praten.
Disney dan?
Disney-films, die zijn toch wel door iedereen gezien? En dan vooral The Lion King, door veel Nederlanders van mijn generatie vaak De Leeuwenkoning genoemd omdat ze deze in hun jeugd hebben gezien. Zing de woorden ‘Hakuna Matata’ in het bijzijn van een of meer mensen en er zal iemand ‘je hebt het of niet’ toevoegen. Vraag mensen om welke filmscène ze het hardst hebben gehuild en ze antwoorden (pas op: spoiler voor de eenzame noob die deze klassieker niet gezien heeft) met het moment waarop Simba’s vader doodgaat. Iedereen heeft zo zijn eigen idee over de tekst waarmee The Circle of Life begint (mijne is: AAAAAAAsfenieJAAAAAanibietsiemawa). En voor veel mensen was deze tekenfilm het begin van hun beeldvorming van Afrika. Maar ze bestaan toch: de arme zielen die deze tranentrekker en lachopwekker nog nooit hebben gezien en dus van al bovenstaande verstoken bleven.
Wat blijft er nog over?
Wat nu? Ik denk nog aan Harry Potter and the Philosopher’s Stone. Velen zullen zich “I mean, I’m just Harry, just Harry” nog goed herinneren. Maar aangezien er altijd mensen zijn die ofwel Harry Potter per definitie boycotten, ofwel geen verfilmingen van hun favoriete boeken willen zien, valt deze titel ook al meteen af. Hetzelfde geldt voor de The Lord of the Rings-trilogie (“You shall not pass!”). Home Alone dan, met de gloeiende deurknop en lijm op de keldertrap? Of spreek ik nu echt te veel voor de generaties van onder de 35? Of misschien Annie, maar daar zullen veel mannen het weer niet met me eens zijn.
Maar wat is dan die film? Die ene waarvan je er met volle overtuiging van uit kunt gaan dat je gesprekspartner die gezien heeft? Ik vrees dat hij echt niet bestaat. Het had me alleen zo leuk geleken.
Beeld: screenshot YouTube.
Anne
De 22-jarige Anne van der Klift verruilde na het vwo en een lange reis haar geboortestad Capelle aan den IJssel voor het bruisende Amsterdam. Daar ging ze zich met de studie 'Media en Cultuur' verder verdiepen in de wereld van de media en de maatschappij. Na de zomer begint ze met haar bachelorscriptie, waarin ze onderzoek doet naar de combinatie van twee van haar passies: film en muziek. Naast het verslinden van films en het spelen op haar pas gekochte ukelele, houdt Anne van reizen maken, Penguin classics lezen, nieuwe recepten uitproberen, naar concerten gaan en zo nu en dan creatief bezig zijn met potlood, pen, verf, inkt of camera. In haar artikelen voor Nadelunch.com verwondert Anne zich voor de sectie ‘Beeld’ voornamelijk over films en doet ze bij tijd en wijle een gooi naar hun onderliggende betekenissen.
M’n zusje verstond altijd ‘Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah LASAGNAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA’
Een Mama Appelsapje in de Leeuwenkoning :)
‘The Lion King’ in het Nederlands kijken is wel een beetje heiligschennis hoor, bijna vergelijkbaar met vertaalde Shakespeare of Beethovens zevende op een goedkoop keyboard :-) De voicecasting van The Lion King is een van de beste die ik ken en ook de liedjes zijn geweldig. Daar moeten Carlo Boszhard typjes vanaf blijven. Ik ken dat zinnetje dan ook vol trots niet. Ik kan hem wel bijna van begin tot hoofd reciteren in het Engels, wat misschien nog wel gekker is…
Ik denk wel dat je conclusie klopt, juist bij films die veel mensen willen zien, staan er altijd een paar op die alleen al maar om afwijkend te zijn deze dan juist niet meer willen zien. Toch, ik behoud mij het recht voor mijn wenkbrauwen omhoog te trekken als iemand bepaalde films niet gezien heeft. Of ik nu gelijk heb of niet :-p
Echt een heel leuk geschreven en herkenbaar stuk! Complimenten! Ook ik heb geen idee welke film dan echt door iedereen gezien is, want zelf heb ik een hele hoop klassiekers gemist. Ik hoorde van de week ook iemand die The Matrix nooit had gezien, ik viel bijna van mijn stoel van verbazing, haha!