Een Tarantino-film is altijd iets bijzonders, daar kun je rustig vanuit gaan. Er zijn weinig actieve filmmakers met een vergelijkbare status en de verwachtingen liggen dan ook hoog. Gelukkig is Django Unchained een indrukwekkend en gewaagd staaltje cinema dat het bioscoopbezoek absoluut waard is.

Het was voor sommige diehard Tarantino fans even slikken dat zijn nieuwste film Django Unchained in Europa drie weken later in première ging dan in Amerika. Toen ook nog een illegale kopie op verschillende downloadsites opdook voordat de film in Nederland überhaupt in de bioscopen draaide, was het voor veel filmliefhebbers lastig om zich in te houden. Hoe je ook over downloaden denkt, Django Unchained is net als de meeste westerns een film die gemaakt is voor het grote scherm en die het verdient om in zijn volle glorie bekeken te worden. Gelukkig delen genoeg mensen dit idee, want commercieel gezien is het Tarantino’s succesvolste film tot nu toe.

Van slaaf tot revolverheld
Django Unchained gaat over de slaaf Django Freeman (Jamie Foxx) die door Dr. King Schultz (Christoph Waltz) bevrijd wordt van zijn slavenhandelaars. Schultz is een zeer succesvolle bounty hunter, die niet weet hoe de drie mannen die hij zoekt eruit zien. Django kent deze mannen van de plantage en ze spreken af dat hij Schultz helpt hen te identificeren in ruil voor geld, zijn vrijheid en hulp om zijn vrouw, Broomhilda von Shaft (Kerry Washington), te bevrijden. Django blijkt een talent te hebben voor pistolen en geweren en ontwikkelt zich al snel tot iemand met wie je geen revolverduel aan wilt gaan. Broomhilda blijkt gekocht te zijn door Calvin Candie, een harde en gewelddadige plantage-eigenaar, op satanisch charmante wijze gespeeld door Leonardo DiCaprio in zijn eerste rol als bad guy.

Tarantino spreekt zelf liever van een southern dan een western, aangezien de film zich in het diepe zuiden van Amerika afspeelt, twee jaar voor het uitbreken van de burgeroorlog. Toch zijn veel ingrediënten aanwezig: mooie wide-angle shots van prachtige landschappen waar Howard Hawks en John Ford zich niet voor hadden hoeven schamen, muziek van Ennio Morricone, gewelddadige vuurgevechten en een flinke dosis spaghettiwestern. Tarantino liet zich onder andere inspireren door Sergio Corbucci’s Django (1966) en Fleischers Mandingo (1975), maar heeft er zoals we van hem gewend zijn een geheel eigen pastiche van gemaakt, die bol staat van de verwijzingen en waarin de ene memorabele scène de andere opvolgt.

Acteergeweld
Het acteerwerk in Django Unchained is fenomenaal. Christoph Waltz, die eerder door Tarantino naar een Oscar werd geregisseerd in Inglourious Basterds (2009), speelt als premiejager de sterren van de hemel en heeft terecht ook nu weer een nominatie op zak voor deze film. Leonardo DiCaprio toont ook wederom wat een groot acteur hij is in zijn rol als de verderfelijke rotzak Candie. Bijzonder is de ongeplande scène waarin DiCaprio op tafel slaat en zijn hand openhaalt en al bloedend stoïcijns de scène af maakt. Ook Jamie Foxx blijft uitstekend overeind in de eigenlijk voor Will Smith geschreven titelrol van Django, en veel bekende acteurs hebben een bijrol. We zien onder andere Samuel L. Jackson als huisslaaf en Jonah Hill komt even langs als redneck die niet overweg kan met zijn Ku Klux Klan-achtige masker.

Koning van de soundtrack
Al vanaf Tarantino’s regiedebuut Reservoir Dogs (1992) staat hij bekend als een regisseur die als geen ander in staat is muziek bij zijn beelden te kiezen, wat vaak in iconische scènes resulteert. Django Unchained heeft misschien wel de beste Tarantino-soundtrack sinds Pulp Fiction (1994), met zowel oude als nieuwe muziek van componisten en artiesten als Ennio Morricone, Luis Bacalov, John Legend, Rick Ross, Anthony Hamilton en Jamie Foxx zelf. Of het nu spaghettiwestern muziek of eigentijdse hiphop van Rick Ross is, weinig filmmakers kunnen muziek en beeld op elkaar af stemmen als Tarantino.

Controverse over geweld, racisme en the n-word
Er is geen ruimte om uitgebreid in te gaan op de controverse over het overvloedige gebruik van het woord nigger in de film. Tarantino verdedigde dit met het argument dat de in de film gebruikte woorden in het Mississippi van 1858 helemaal niet vreemd waren, en als dit shockeert, des te beter. Hetzelfde geldt voor het geweld, dat Kill Bill bij vlagen naar de kroon steekt en behalve vuurgevecht-balletten soms ook pijnlijk en shockerend kan zijn.

Django Unchained is Tarantino in topvorm. En dat zie je in alle aspecten van de film terug.

Django Unchained is nu te zien in verschillende bioscopen.

Beeld: screenshot vimeo.

Jeroen Berndsen

Jeroen Berndsen (1980) is historicus met een specialisatie in film. Hij woont samen met zijn vriendin in Groningen. Naast zijn passie voor films is hij bezig met een educatieve master geschiedenis om zijn eerstegraads lesbevoegdheid te halen. Als redacteur voor de rubriek 'Beeld' schrijft hij vanuit een kritisch perspectief over zowel actuele als oudere films, cinema en aanverwante zaken.

Jeroen Berndsen heeft 13 artikelen geschreven.