Drive: spreken is zilver, Ryan is goud

Drive – RyanJe weet niet wie hij is. Je weet niet waar hij vandaan komt en zelfs zijn naam blijft onbekend. Ryan Gosling speelt in Drive een Hollywood-stuntman die overdag bijklust in een garage en zichs avonds in het criminele circuit bevindt. Hij bestuurt de vluchtauto bij overvallen en garandeert een veilige uitweg. Hij wil niets weten, behalve een plaats en tijd, en heeft nooit een pistool bij zich. Hij is de driver. Hij rijdt en dat is alles wat hij doet.

Dit verandert wanneer hij bevriend raakt met zijn buurvrouw Irene, wier man in de gevangenis zit, en haar zoontje Benicio. Irene wordt gespeeld door Carey Mulligan, die ook al schitterde in An Education en Never Let Me Go. Wanneer haar man vrijkomt, zoeken de problemen hem direct weer op als hem met grof geweld duidelijk wordt gemaakt dat hij nog een schuld heeft af te lossen. De boodschap is duidelijk: als je gezin je lief is, doe je je werk.

Driver biedt aan te helpen als chauffeur om zo een veilige afloop te garanderen, maar alles loopt anders wanneer blijkt dat ze erin zijn geluisd. Vanaf dat moment komt hij terecht in een maalstroom die steeds meer levens eist. In zijn streven Irene en Benicio te beschermen, overschrijdt hij de grenzen zo moeiteloos dat het lijkt alsof ze niet eens bestaan.

Ben je nog steeds de good guy als je zoveel bloed aan je handen hebt? Wat is tederheid nog waard als je een vrouw kust en nog geen ademhaling later een hoofd tot moes kunt stampen?

Ik weet niet hoe, maar Gosling doet het. Hij intrigeert vanaf de eerste minuut, met zijn leren handschoenen, scheve glimlach en eeuwige tandenstoker in zijn mondhoek. En geen moment twijfel je eraan dat hij alleen maar het goede wilde doen en nu niets liever wil dan met rust gelaten worden, zijn sporen uitgewist. Dat hij daarvoor ook de nodige mensen op moet ruimen, kun je hem niet kwalijk nemen.

Vorken, messen en intimiteit Drive (2)
Drive deed me soms denken aan een film van Tarantino, al geef ik regisseur Nicolas Winding Refn dan te weinig eer. Het geweld is weinig subtiel, dus als je daar niet tegen kan, raad ik je aan de tweede helft van de film je ogen dicht te houden. Ik heb zelf regelmatig mijn bril afgezet, maar ik ben dan ook geen held.

De eerste helft moet je je ogen echter goed open houden. Ryan Gosling is natuurlijk altijd de moeite van het bekijken waard. Na The Notebook leek hij even uit de spotlights te zijn verdwenen, maar met Blue Valentine, Crazy, Stupid, Love. en The Ides of March is hij weer helemaal terug waar we hem graag zien: op een heel groot scherm. In Drive laat hij wederom zien dat hij niet alleen maar mooi is, maar dat ook zijn werk heerlijk is om naar te kijken. Diepte leggen in een personage dat geen identiteit mag hebben; ik doe het hem niet na.

De chemie met Carey Mulligan is onmiskenbaar. De dialoog is spaarzaam, wat des te meer ruimte laat voor andere dingen. De stiltes tussen de zinnen zijn lang en zinderend en soms zo intiem dat ik het gevoel had te kijken naar iets dat niet voor mijn ogen bestemd was. Zo grof als Refn het geweld in beeld brengt, zo subtiel en breekbaar is alle intimiteit.

En uiteindelijk is dat wat blijft hangen. Niet de schrikmomenten en het bloed. Niet alle vorken en messen die in lichaamsdelen worden gestoken. Nee, wat blijft zijn de keren dat je je adem inhoudt bij de blikken tussen Driver en Irene en gelaten uitademt, omdat het zo hopeloos lijkt. Wat blijft zijn de vragen. Komt het nog goed? Is hij wel een good guy? Wat is zijn tederheid nog waard? Ik ben benieuwd met welk antwoord jullie de bioscoop uitlopen.

Drive is op dit moment nog in een paar bioscopen en filmhuizen te zien en komt 5 maart uit op dvd.

Share

Eva F.

Eva (1989) studeerde liberal arts & sciences met de hoofdrichting sociale geografie. Het liefst zou ze nog jaren doorstuderen – het maakt niet zo veel uit wat – maar gelukkig valt er ook buiten de collegebanken genoeg te ontdekken. Ze verslindt boeken, is verslingerd aan meer series dan goed voor haar is en ze reist wat af. Koffie in Londen, een taalcursus in Zuid-Spanje en in maart vertrekt ze voor een half jaar naar Californië. Voor Nadelunch is Eva eindredacteur voor de rubrieken Beeld en Binnen. Meer lezen van Eva? Bezoek haar website.