Frankenweenie – Burton kan het nog

In Tim Burtons nieuwe stopmotionfilm Frankenweenie, gebaseerd op zijn gelijknamige korte speelfilm uit 1985, brengt Frankenstein niet een monster, maar zijn verongelukte hondje tot leven. Met deze hommage aan klassieke horrorfilms wordt het vertrouwen in Tim Burton hersteld!

Touché
De discussies over Burtons dan wel niet aanwezige genialiteit zijn eindeloos, vooral op het internet. Voorstanders gooien met titels uit de jaren 90 (Edward Scissorhands, Ed Wood), tegenstanders met de titels die volgden (Alice in Wonderland, het monsterlijke Dark Shadows). Zij beschuldigen hem van eenheidsworst: altijd een bizar verhaal met zo vreemd mogelijke weirdo’s, een kleurrijk setdesign en steeds dezelfde acteurs. Maar dit keer geen Johnny Depp (die met Burton samenwerkte voor het gros van diens films) en geen Helena Bonham Carter (idem). En ook geen kleur: de hele film is in zwart-wit. Wel zie je kleipoppetjes met enorme ogen en bleke huiden. En weirdo’s en griezels.

Frankenweenie

Dode dieren opwekken voor de science fair
Victor Frankenstein (stem: Charlie Tahan) is een bijzonder jongetje van het type ‘introvert en ultraslim’, wonend in suburb New Holland, waar het elke nacht dondert en bliksemt. Zijn liefhebbende ouders vragen zich af of hij niet te veel met zijn hond Sparky op zolder is en te weinig buiten met leeftijdsgenoten. Als ze Victor hebben overtuigd mee te doen met een honkbalspel en hij een homerun slaat, rent Sparky vrolijk achter de bal aan de straat op en wordt aangereden. Victor is ontroostbaar, maar als zijn progressieve natuurkundeleraar in de klas laat zien hoe elektriciteit spieren weer kan laten werken, ziet hij het licht. Met behulp van vliegers, naald en draad, keukenapparaten en een aquarium komt Sparky tot leven. Het lijkt eind goed, al goed, maar niemand mag erachter komen. En als Victors klasgenoten dat toch doen, willen zij hetzelfde proberen in de strijd om de beker van de wetenschapswedstrijd. En dat gaat natuurlijk mis.

Mafketels van de bovenste plank
Hoewel Victor zijn hond tot leven heeft weten te brengen, blijkt hij opvallend normaal vergeleken met zijn (figuurlijk) kleurrijke klasgenootjes. Een soort Luna uit Harry Potter met een orakelkat, pestkop Nassor, die aan Nosferatu doet denken (of toch meer aan het Frankensteinmonster of Cesare uit Das Cabinet des Dr. Caligari?) en de aandoenlijke, gebochelde Edgar (stem: Atticus Shaffer) zijn een greep uit de collectie. Vooral die laatste is hilarisch, bijvoorbeeld wanneer hij onder begeleiding van aanzwellende violen en met uitgestoken klauwtjes giechelt: “Your dog is aliiiive!”

YouTube voorvertoningsafbeelding

Nachtelijke bezoeken aan het dierenkerkhof, een hond die zijn staart eraf kwispelt en een poes die voorspellingen doet door letters te kakken. Frankenweenie is grappig, soms spannend en bij vlagen ontroerend (een beetje glans op een klei-oog kan best heel goed werken!). Het geheel is ingetogen en gebalanceerd: geen uitschieters in humor, drama of spanning. Ook inkoppers en clichés blijven uit. Zelfs het uiteindelijke lot van Sparky is vrij onverwacht, al was dat misschien niet de beste keuze. Frankenweenie is een bekronende derde na Burtons andere stop motion griezelfilms The Nightmare Before Christmas en Corpse Bride. Misschien dan toch eenheidsworst? Ach.

Frankenweenie is vanaf 18 oktober te zien in de bioscoop.

Beeld: Screenshot YouTube.com.

Share

Anne

De 23-jarige Anne van der Klift verruilde na het vwo en een lange reis haar geboortestad Capelle aan den IJssel voor het bruisende Amsterdam. Daar ging ze zich met de studie 'Media en Cultuur' verder verdiepen in de wereld van de media en de maatschappij. Nu specialiseert ze zich met een beroepsgeoriënteerde master in documentaire. Naast het verslinden van films en het spelen op haar ukelele, houdt Anne van reizen maken, Penguin classics lezen, nieuwe recepten uitproberen, naar concerten gaan en zo nu en dan creatief bezig zijn met potlood, pen, verf, inkt of camera. In haar artikelen voor Nadelunch.com verwondert Anne zich voor de sectie ‘Beeld’ voornamelijk over films en doet ze bij tijd en wijle een gooi naar hun onderliggende betekenissen.