Een serie over vier jonge vrouwen die wat van hun levens proberen te maken in New York City. Het klinkt bekend in de oren. Dertien jaar geleden had Sex and the City dezelfde insteek. Maar Girls gaat Carrie Bradshaw & Co ver voorbij.
Living the dream, one mistake at a time
Het is geen onlogische vergelijking, beide series komen op een aantal punten overeen. Vier vrouwen van ergens in de twintig die in New York wonen. Maar waar ze in SATC al carrière hebben gemaakt en de zoektocht naar liefde centraal staat, staan de jonge vrouwen in Girls nog onderaan de ladder van het volwassen leven. Daarnaast hadden Carrie, Miranda, Samantha en Charlotte duidelijke doelen in het leven. In Girls lijken Hannah Horvath, Marnie Michaels, Jessa Johansson en Shoshanna Shapiro maar wat aan te sukkelen, en proberen ze er het beste van te maken.
In de eerste vijf minuten van de eerste aflevering krijgt Hannah (Lena Dunham, tevens regisseur, schrijver en producent van Girls), een schrijfster in spe, van haar ouders te horen dat ze haar niet meer financieel zullen ondersteunen. Deze onverwachte aankondiging is het uitgangspunt voor de serie. Hannah moet nu een betaalde baan vinden en leren op eigen benen te staan. Iets dat vaker mis gaat dan goed.
Girls is een rauwe serie, die een verfrissende blik geeft op het leven van mensen in New York en het leven van pas afgestudeerde twentysomethings. Het laat de (soms wat minder prettige) werkelijkheid zien van de stuurloosheid van het leven. Een doel voor ogen hebben, maar niet weten hoe je dit doel moet bereiken. Dit is een aspect dat in Girls op een vrij confronterende manier naar voren wordt gebracht. Want waarom zou je in New York wonen en zo worstelen als je je de hele tijd “scared and sad and lonely and weird” voelt?
De naakte waarheid
Het realistische beeld dat in Girls wordt geschetst is vooral te danken aan de sterke personages. Opvallend is de unlikeability van de meeste personages. Elk karakter heeft meer negatieve eigenschappen die worden uitgelicht dan positieve. Zo vond ik Hannah in de eerste paar afleveringen een vervelend en verwend meisje, dat nooit aan anderen denkt en zichzelf altijd op nummer een zet. Maar met elke aflevering die ik keek (en dat waren er tien voor het eerste seizoen), begon ik Hannah steeds meer te begrijpen. Ze is niet altijd even aardig, of netjes. Soms is ze gewoonweg egoïstisch en raar. Maar dat maakt haar wel echt.
De echtheid van Girls is naast de sterke personages en de enigszins normale situaties waarin de vriendinnen belanden, ook te danken aan de schrijvers. De dialogen zijn gevat, scherp en vaak ook grof. Precies zeggen wat ze denken is iets dat de personages dan ook vaak doen. Elkaar de naakte waarheid vertellen, hoe hard die ook is. Aan elkaar, maar ook aan jou als kijker. Vriendschappen en relaties zijn nou eenmaal niet perfect en Hannah en haar vrienden weten dat. Of, dat leren ze.
Maar de personages en de dialoog zouden niet zo overkomen ware het niet door de sterke cast. De acteurs weten de personages neer te zetten met een geloofwaardige breekbaarheid. De personages zijn menselijk, met faults en flaws. Voor naaktscènes deinzen de acteurs niet terug, vooral Lena Dunham als Hannah niet. Ondanks de ongemakkelijkheid van de meeste seksscènes (het zijn niet altijd de standaard vrijpartijen), voegt die rauwheid juist toe aan haar breekbare persona. Het maakt Hannah menselijk, en toegankelijk als personage. Helemaal als je bedenkt dat de serie gebaseerd is op ervaringen van Dunham zelf en zij zich dus in dergelijke situaties heeft bevonden.
Dancing on my own
Hoewel het in Girls om vier vriendinnen en de mannen in hun leven draait, is het idee van je eigen individu een aspect waar je niet omheen kunt. Stuk voor stuk zijn de personages soms ontzettend egoïstisch en denken ze alleen aan hun eigen gewin. Ze kwetsen elkaar om de kleinste dingen en gunnen elkaar eigenlijk vrij weinig. Het klinkt als een depressief gegeven voor een serie. Helemaal als ik als bijna afgestudeerde kijk naar wat mij eventueel te wachten staat. Maar het werkt. Want uiteindelijk zijn ze helemaal niet zo egoïstisch, maar zijn ze vooral bang. En dat kan ik als kijker begrijpen.
Man, vrouw, het maakt niet uit. Iedereen zou Girls moeten kijken. Al het is alleen maar omdat executive producer Judd Apatow zegt dat Girls mannen het denken en zijn van de huidige vrouw laat zien. Plus, het is hilarisch en ongemakkelijk. One mistake at a time.
Haal het eerste seizoen van Girls voor €24,99 in de winkel of hier.
Beeld: screenshot YouTube.
Naomi
Naomi den Hollander (1990) heeft taal- en cultuurstudies gestudeerd aan de Universiteit Utrecht, met een specialisme in film- en televisiewetenschap. Door in september aan de master film- en televisiewetenschap te beginnen, hoopt ze de ultieme film- en televisiekenner te worden. Naast haar grote liefde voor bewegende beelden op welk scherm dan ook, houdt ze van lezen en is ze zeker niet vies van een paar uurtjes gamen. Voor Nadelunch schrijft ze stukken voor de categorie ‘Beeld’ over films en series die een cultuur liefhebbend mens absoluut niet mag missen.
Jaa, leuk! Ik vind het ook een goede serie, erg puur en realistisch, maar af en toe ook een beetje overdreven. Wel vind ik dat Girls erg sterk is in het laten zien waar twintigers in deze tijd mee worstelen, welke problemen, twijfels en angsten ze hebben. Het is denk ik wel een goede weergave van onze tijd, terwijl het tegelijkertijd ook tijdloos is.
De film Tiny Furniture, ook van Lena Dunham, is heel erg in de stijl van Girls. Ook leuk om te kijken. Is bijna een soort Girs: the movie.
Ben ik nu ook aan het kijken! Ik wissel nog een beetje per aflevering, de ene vind ik heel goed, treffend en grappig, en de andere weer minder. Leuke bijrollen ook (Chris O’Dowd, Donald Glover). En ik blijf echt gefascineerd door die Adam, die is aantrekkelijk en psycho tegelijk.
Haha, Adam is echt een interessant personage! Eerst vond ik hem verschrikkelijk, maar hij werd stiekem leuker met elke aflevering die ik keek. Nu is het misschien wel mijn favoriete personage ;)