• Home »
  • Beeld »
  • Hana Yori Dango (2005) – Japanse jeugdcultuur in een notendop

Hana Yori Dango (2005) – Japanse jeugdcultuur in een notendop

Een van de leuke dingen van film- en televisiewetenschap studeren, is het tegenkomen van films en series die je anders niet zou kennen. Voor de opdracht hoefde ik maar 5 afleveringen te kijken. Uiteindelijk heb ik alle 51 afleveringen en de film gezien.

Hana Yori Dango (Boys over Flowers) is een Japanse dramaserie, gebaseerd op de gelijknamige shojo-manga uit 1992. (1) Ondanks dat het om een drama gaat, kent de serie enorm veel grappige momenten. Ze werd eerder al verfilmd in Taiwan en later nog in Zuid-Korea. De serie bestaat uit twee seizoenen (51 afleveringen) en een film, die samen het hele verhaal van Tsukushi Makino vertellen. (2)

Hana Yori Dango Trailer
Tsukushi en de liefde

Tsukushi Makino is een doodnormaal 16-jarig meisje. Ze woont samen met haar ouders en broertje in een flat, ze heeft een bijbaantje en ze gaat naar school. Maar de school waar ze op zit, is minder normaal. Eitoku Academy is namelijk de middelbare school voor kinderen van de rijkste en machtigste families in Japan. Tsukushi, die uit een arm gezin komt, wordt grotendeels door haar klasgenoten genegeerd. Maar dan komt ze in aanraking met de F4 en verandert haar hele leven. De F4, Flower Four, bestaat uit de rijkste en populairste jongens van Eitoku: de stille en mysterieuze Rui Hanazawa, de playboys Akira Mimasaka en Soujiro Nishikado en de verwende en driftige Tsukasa Domyouji.

Tsukushi valt meteen op de stille Rui en heeft een hekel aan de arrogante Tsukasa. Maar naarmate de serie vordert, zien we hoe Tsukushi toch gevoelens ontwikkelt voor Tsukasa. En vice versa. Beide tieners zijn alleen te koppig om het toe te geven, waardoor het vaak misloopt. Hana Yori Dango draait vooral om de (liefdes)relaties tussen de tieners, maar ook om de emancipatie van Tsukushi. Er wordt veel aandacht besteed aan de dromen van het jonge meisje (ze wil advocate worden) en aan dat ze geen man nodig heeft om dit te bereiken. De emancipatie van de jonge vrouw is niet alleen bij Tsukushi te zien, maar bij meerdere vrouwelijke personages.

YouTube voorvertoningsafbeelding

Educatieve televisie
Leuk is hoe je ongemerkt leert over de Japanse cultuur. Zo luister je in eerste instantie constant naar de Japanse taal, waardoor je enkele woordjes oppikt (moshi moshi is een informele manier om de telefoon op te nemen). Ook maak je kennis met verschillende gebruiken van de Japanse cultuur. Een van de personages is de zoon van de eigenaar van een theehuis, waar traditionele theeceremonies gehouden worden. Maar het zijn ook de kleine dingetjes: de manier waarop mensen met elkaar omgaan, de klassenverschillen, het eten, de Japanse jeugd- en popcultuur.

Ondanks het feit dat Hana Yori Dango een dramaserie is, doet ze heel anders aan. Er zitten veel komische momenten in, waardoor ze meestal meer overkomt als een komedie dan een drama. Niet omdat er veel grapjes gemaakt worden, maar omdat de situaties zo ongeloofwaardig zijn. Zo komen Tsukushi en Tsukasa vast te zitten in een lift. Het klinkt als een normaal televisiegegeven, dat op z’n minst een keer voorkomt in elke serie. Maar in Hana Yori Dango blijft het niet bij een kapotte lift en een romantische scene. Nee, Tsukasa raakt uitgedroogd en onderkoeld, waardoor Tsukushi, om haar warm te houden, met haar moet lepelen.

Hana Yori Dango is een serie voor een heel specifiek publiek. Je moet ervan houden. Of je door de eerste paar afleveringen heen worstelen en dit langzamerhand gaan doen, zoals ik deed.


(1) Een variant van manga die speciaal voor tienermeisjes is.

(2) In het Japans is de volgorde van namen anders dan hier. Makino is de familienaam, Tuskushi haar voornaam. In deze tekst heb ik de westerse manier van schrijven gehanteerd.

 

Beeld: YouTube.com/Hana Yori Dango Trailer.

Share

Naomi

Naomi den Hollander (1990) heeft taal- en cultuurstudies gestudeerd aan de Universiteit Utrecht, met een specialisme in film- en televisiewetenschap. Door in september aan de master film- en televisiewetenschap te beginnen, hoopt ze de ultieme film- en televisiekenner te worden. Naast haar grote liefde voor bewegende beelden op welk scherm dan ook, houdt ze van lezen en is ze zeker niet vies van een paar uurtjes gamen. Voor Nadelunch schrijft ze stukken voor de categorie ‘Beeld’ over films en series die een cultuur liefhebbend mens absoluut niet mag missen.