Magic Mike: tussen wal en schip

Magic Mike-coverMagic Mikes trailer doet een romcom vermoeden: aantrekkelijke, strippende mannenlichamen, een hard-to-get, sexy blondine en een als altijd afgetrainde, maar jongensachtige Channing Tatum. Maar met Ocean’s-reeks-regisseur Steven Soderbergh moet er toch meer in zitten?

Lokaas
Toegegeven, ook ik was deels naar de bioscoop gelokt door Magic Mike‘s trailer. Sowieso ben ik niet vies van een romantische comedy op zijn tijd, en als er een gerespecteerd regisseur achter zit en de Volkskrant zelfs drie sterren geeft, was er wellicht een heus genre-overbruggend pareltje geboren. Maar de film kan net niet de liefhebbers van romantische comedy’s, noch die van hoogstaand drama bekoren.

Channing Tatum (Step up, Dear John), wiens leven inspiratie was voor deze film, speelt de titelrol van Mike, een succesvolle stripper die met zijn werk probeert te sparen voor een eigen bedrijfje in meubelontwerp. Op een avond introduceert hij de lanterfantende negentienjarige Adam (Alex Pettyfer) bij stripclub Exquisite, waar ghb, xtc en penispompen nonchalant de revue passeren. Terwijl de aanvankelijk verlegen Adam zich ontpopt tot een eersteklas stripper doch egotripper, begint Mike zich door Adams aantrekkelijke maar degelijke zus te realiseren dat hij misschien toch iets met zijn leven moet gaan doen.

Maar waarom is Mike begonnen met strippen? En waarom slaapt Adam bij zijn zus op de bank? Waar het ontbreken aan achtergrondinformatie over de hoofdpersoon juist fijne mysterie met zich meebracht bij Drive, is het bij Magic Mike een storend gebrek, iets wat sympathie voor de personages bemoeilijkt. Gelukkig hebben de acteurs aardig wat charme en is Matthew McConaughey, eens benoemd tot sexiest man alive, als aalgladde clubeigenaar bijna reden genoeg om te gaan kijken. En door mooie beelden die je soms laten raden naar het boven en onder en door het voor romcom-begrippen open einde, is toch te zien dat we met een ontwikkeld regisseur te maken hebben. Dit leidt echter juist tot problemen.

YouTube voorvertoningsafbeelding

Genrekloof
Toen de openingsbeelden van Magic Mike meteen een volledig naakte Tatum toonden, verkneukelden de vrouwen zich al zuchten slakend over het mannelijk schoon dat nog zou komen. Maar toen de camera wegzwenkte voordat de mannen konden laten zien wat ze in hun stars and stripes-strings in petto hadden (de film is namelijk voor 12 jaar en ouder), was teleurstelling en verveling te merken. Om deze kijkers te behagen had Magic Mike misschien iets meer striptease en romantiek moeten tonen. Maar om het publiek te bereiken dat geeft om interessante personages die een emotionele ontwikkeling doormaken, hadden de strippers juist weer meer van zichzelf moeten laten zien (en dan bedoel ik niet dat wat onder hun slip schuilgaat). Interessant: het genre is blijkbaar essentieel voor de ontvangst van een film.

Wanneer een film tussen wal en schip valt, een genrekloof in, is het dus moeilijk het publiek te bekoren. Een ander voorbeeld hiervan is het vrij onbekende Spread (MacKenzie, 2009), ook wel Toy Boy, een op het eerste gezicht licht portret van de aantrekkelijke Nikki (niet slecht gespeeld door Ashton Kutcher) die zonder eigen huis altijd verblijft bij de rijke vrouwen met wie hij op dat moment het bed deelt. Tot hij valt voor een meisje dat hetzelfde leven leidt als hij: liegend en versierend.

Hoewel Spread gaat over aantrekkelijke, feestende mensen, laat dit portret ook zien hoe leeg Nikki’s bestaan is en hoe uitzichtloos dit wordt naarmate hij ouder wordt en zijn jongensachtigheid verliest. Schrijnend is de scène waarin Nikki in een motel huilend zijn moeder belt; niet een scène die in de gemiddelde Kutcher-film te vinden is.

Maar zowel Magic Mike als Spread kan noch de romcom-fan noch de liefhebber van ingetogen dramafilms behagen. En een publiek voor tussengevalletjes lijkt er nauwelijks te zijn, bewijzen recensies en internetratings.

Tatum Channing

Channing weer als meneer Agent, voor de film 21 Jump Street (2012)

Onmogelijk?
Kunnen we dus concluderen dat het essentieel is om binnen de lijntjes van een genre te blijven? Ik hoop van niet. Films die crossovers waren tussen andere genres bewijzen dat het kan. Zo moet het toch ook mogelijk zijn een echt interessante film te maken over een stripper die zijn string aan de wilgen wil hangen? Er lijkt me een uitdaging schuil te gaan in het diepzinnig neerzetten van een personage met een beroep of persoonlijkheid dat als oppervlakkig wordt gezien (en dat zal vast al eens gelukt zijn, iemand tips?). Wat mij betreft zou Darren Aronofsky weleens the man for the job kunnen blijken.

Voor nu zijn Magic Mike en Spread in ieder geval aardige pogingen die best gezien mogen worden. Maar eerlijk is eerlijk: vooral door vrouwen.

Magic Mike is nu te zien in de bioscoop.

Spread haal je in mediawinkels voor €9,99 of bestel je gemakkelijk hier.

Beeld: Flickr.com/Guillaume Paumier.

Share

Anne

De 23-jarige Anne van der Klift verruilde na het vwo en een lange reis haar geboortestad Capelle aan den IJssel voor het bruisende Amsterdam. Daar ging ze zich met de studie 'Media en Cultuur' verder verdiepen in de wereld van de media en de maatschappij. Nu specialiseert ze zich met een beroepsgeoriënteerde master in documentaire. Naast het verslinden van films en het spelen op haar ukelele, houdt Anne van reizen maken, Penguin classics lezen, nieuwe recepten uitproberen, naar concerten gaan en zo nu en dan creatief bezig zijn met potlood, pen, verf, inkt of camera. In haar artikelen voor Nadelunch.com verwondert Anne zich voor de sectie ‘Beeld’ voornamelijk over films en doet ze bij tijd en wijle een gooi naar hun onderliggende betekenissen.