Er zijn van die televisieseries die je gezien moet hebben. The Sopranons of Twin Peaks bijvoorbeeld. Toch krijgen veel van dit soort series – ondanks hun genialiteit – niet de kijkcijfers die ze verdienen. Daarom een pleidooi voor The Wire, misschien wel de beste televisieserie aller tijden.

The Wire is een serie over de Amerikaanse stad Baltimore en was te zien vanaf 2002 tot 2008. De serie draait voornamelijk om de drug scene en de lokale politie in Baltimore – de ‘tweede dodelijkste stad in de VS’ – maar focust ook op andere lagen van de bevolking. Hoewel The Wire onder critici veel lof geoogst heeft, zijn er nog steeds veel mensen die de serie niet kennen. Toch verdient de serie meer bekendheid en daarom: vijf redenen waarom je nú The Wire moet gaan kijken.

1.       De hoofdpersoon is geen persoon
Bijna elke televisieserie, film of boek kent een duidelijke protagonist. Vaak is deze hoofdpersoon ook nog eens een blanke held(in), vergezeld door een aantal bijdehante sidekicks  – het recept voor een successerie.  In The Wire is dit geheel anders. De echte hoofdpersoon is geen mens van vlees en bloed, maar de stad Baltimore, in al haar facetten. Vijf seizoenen lang volgt de kijker de sores van de stad, die qua grootte vergelijkbaar is met Rotterdam.  Ieder seizoen belicht een bepaald aspect van Baltimore: in seizoen één zijn dit de drug dealers, in de daaropvolgende seizoenen komen respectievelijk de havenarbeiders, de politici, schoolgaande kinderen en de media aan bod.

2.       De overige personages zijn realistisch en gelaagd
Ook al is de ‘hoofdpersoon’ van de serie redelijk abstract, de personages ín de stad zijn dat allesbehalve. Integendeel, alle personages die een rol spelen in het wel en wee van Baltimore zijn extreem realistisch en gelaagd. Geen eendimensionale karakters, geen good guy vs. bad guy, nee: The Wire heeft geloofwaardige personages die zich steeds ontwikkelen en ieder hun menselijke kant tonen. Daardoor zijn alle personages in zekere zin sympathiek, waaronder publieksfavoriet Omar Little, de homoseksuele stick-up man die  niet alleen het vermogen van allerlei drugdealers steelt, maar tevens de harten van vele kijkers.

3.       De serie is echt
Niet alleen de personages zijn overtuigend, eigenlijk alles uit The Wire is realistisch en echt. De serie weergeeft het sociale, politieke en economische leven van een grote stad in Amerika – iets dat op voorhand misschien wat ambitieus klinkt, maar in de praktijk is het een geslaagd concept. Veel plotlijnen zijn gebaseerd op daadwerkelijke gebeurtenissen, en veel personages zijn gebaseerd op personen die echt bestaan hebben. Zelfs de ogenschijnlijk onmogelijke scène waarin een niet nader te noemen personage (spoilers, mensen!) een val vanaf de vierde verdieping van een flatgebouw overleeft, is echt gebeurd. Sterker nog, in het echt ging het om de zesde verdieping – klein detail. Ook leuk om te weten: enkele figuranten uit de serie, en soms tevens belangrijke personages, zijn recht van de straat geplukt en zijn dus ook afkomstig uit het milieu dat ze representeren. Echter kan bijna niet.

4.       Ieder detail is van belang
Wie goed heeft opgelet tijdens lessen in literatuur en theater kent Chekhovs gouden regel: wie een pistool introduceert in de eerste akte van een toneelstuk, moet dit op een later moment afvuren. Elk element in de plot moet dus een functie hebben. The Wire neemt dit credo heel serieus. Je kunt het zo zien: gedurende de serie worden een hoop ‘pistolen’ geïntroduceerd, en reken er maar op dat ze allemaal afgevuurd worden. Elk klein detail, dat in het ‘grote geheel’ misschien onbetekenend lijkt, heeft een functie en komt op een later moment in de serie terug. Dat heeft grote gevolgen voor de relatie tussen de kijker en de serie. The Wire vertrouwt erop dat de kijker slim genoeg is om alle puzzelstukjes aan elkaar te leggen, en dus zal de serie niet alles nodeloos voorkauwen. Niks geen hapklare brokjes: wie The Wire kijkt, moet opletten.

5.       De serie leert je hoe de wereld werkt
Oké, dus The Wire is een serie met geloofwaardige personages en is ook nog eens briljant uitgewerkt: big deal. Waar het pas écht interessant wordt, is dat de serie zichzelf overstijgt. The Wire is meer dan een verzameling verhalen over een grote stad in de Verenigde Staten. Nee, The Wire is een serie die laat zien dat alles met elkaar verbonden is en dat iedereen tegen dezelfde problemen aanloopt. ‘The game’ waar de drugsdealers steevast naar refereren, is dan ook meer dan een overlevingsstrijd onder de lagere klassen van de samenleving, en is in feite een spel waar iedere laag van de bevolking een rol in speelt. Enerzijds is dit natuurlijk een geniale boodschap, anderzijds een ongemakkelijke waarheid. Want hoe cru is het om de parallellen tussen de politiek en de criminaliteit te zien, en hoe pijnlijk is het om te concluderen dat ‘the game’ zich steeds herhaalt? Hoe geweldig ik de serie ook vind – en hoeveel beter ie ook wordt na iedere kijkbeurt – toch kon ik een licht gevoel van depressiviteit aan het einde van seizoen vijf niet onderdrukken.

Laat je echter niet tegenhouden door het feit dat mijn wereldbeeld na The Wire ietwat pessimistischer is geworden, en laat je vooral niet afschrikken door de zogenaamde complexiteit van de serie. Ja, de eerste aflevering is misschien doorbijten, en, vooruit, de tweede misschien ook, maar zodra het kwartje valt en je de personages beter leert kennen, besef je waarom The Wire zo veel geprezen is en alle lof meer dan waard is.

Beeld: screenshots YouTube 1 & 2. 

Britt

Britt Broekhaus (1991) studeert Cultural Analysis (research master) in Amsterdam. Ze is een culturele alleseter en is dol op mooie woorden, dromerige beelden en melancholische muziek. Haar onderzoeksinteresse bevindt zich op het gebied van globalisatie, machtsrelaties en identiteit. Na haar studie wil Britt veel van de wereld zien – Japan staat daarbij bovenaan haar lijstje – en vooral blijven schrijven en onderzoeken. Verder is Britt een fanatieke yogi, een tikkeltje obsessed met lekker (vegetarisch) eten en gezonde voeding, heeft ze een zwak voor buschauffeurs en vindt ze honden maar overschat. Voor Nadelunch.com schrijft ze voor de rubrieken Kopstukken en Beeld, en is ze eindredacteur voor Kopstukken.

Britt heeft 19 artikelen geschreven.