“Ik ben nu met pensioen,” vertelt een oudere dame, “maar in mijn hoogtijdagen was ik nummer 1 en hielp ik 40 mannen per dag aan hun gerief!” Klinkt als Seks voor de Buch, maar nee: Whores’ Glory geeft een bijzonder openhartig beeld van de seksindustrie.
Vrouwen als seksvee
Laat voorop worden gesteld dat Whores’ Glory geen blijmoedige documentaire is. Filmmaker Michael Glawogger vermijdt melodrama in het slotstuk van zijn Globalization Trilogy, en het is (gelukkig?) niet de ellendige, zwaarmoedige film die hij over dit onderwerp had kunnen maken. De triestheid had gemakkelijk benadrukt kunnen worden door alles er troosteloos uit te laten zien, maar daar is niet voor gekozen. Het verlichte Bangkok en het bordeel in Bangladesh zijn een explosie van kleur en de cinematografie van Wolfgang Thaler is mooier dan we van dit soort documentaires gewend zijn. Er is geen Herzogiaanse voice-over die ons vertelt hoe erg en uitzichtloos het allemaal is. Als er iets uit de film naar voren komt, is het dat ondanks het feit dat deze vrouwen als ‘seksvee’ verhandeld worden, zij allen hun eigen individualiteit hebben behouden. Daaruit moet niet de indruk ontstaan dat de film geen positie inneemt. Het Glory uit de titel dient allesbehalve letterlijk te worden genomen.
Lastige vragen zonder antwoord
Zo zijn enkele van de hoertjes overduidelijk minderjarig en wordt er door de hoerenmadam hard opgetreden wanneer de zaken niet naar wens verlopen. Een van de vrouwen vertelt over de ongemakken van haar beroep alsof ze het over lichamelijk belastend werk als schoonmaken heeft, alleen nu gaat het over te grote penissen en het feit dat ze haar klanten twee keer per uur moet ‘bedienen’ en dat “zulke zaken zeer gaan doen, maar olie helpt”. Een van de vermoedelijk minderjarige meisjes verzucht na een stilte, starend in het niets, dat ze nog iets zeggen wil. Dat de vrouwen daar eigenlijk ongelukkige wezens zijn, dat overleven als vrouw werkelijk zwaar is. Ze vraagt zich af waarom het nodig is dat zij met zoveel leed moeten leven en of er geen andere weg voor hen is. Wie kan dat voor haar beantwoorden? Dan blijft ze stil, met haar vingers frunnikend. Whores’ Glory toont en doet verslag, maar heeft niet de pretentie vragen als deze te kunnen beantwoorden.
Drie verschillende landen, drie verschillende bordelen?
Hoewel de drie getoonde plekken duidelijke verschillen vertonen, blijkt dat er ook veel overeenkomsten zijn. Vrouwen zeggen soortgelijke dingen, de mannen (die ook aan het woord komen) geven dezelfde redenen voor hun bezoek. We krijgen de big shots die het geld incasseren niet te zien, het kartel dat The Zone in Mexico leidt blijft buiten beeld. Maar waar het in Bangkok business as usual lijkt, zien we in het verkrampte, claustrofobische bordeel van Bangladesh de vrouwen (meisjes) dus wel klagen. Na die nauwe paden van het tweede segment, lijkt The Zone in Mexico in eerste instantie lekker ruim en open, met aanstekelijke mariachimuziek. Een opluchting aangezien het smerige, bedompte bordeel in Bangladesh (nog) erger aanvoelde dan wat we in Bangkok zagen. Die opluchting is echter van korte duur wanneer we doorkrijgen dat Glawogger de documentaire bewust op deze manier heeft geconstrueerd, waarbij iedere plek erger is dan de vorige.
Het Mexico-segment heeft als enige wat comic relief, als een gepensioneerde prostituee vertelt dat ze in haar hoogtijdagen 40 man per dag aan hun gerief hielp en wat haar specialiteiten waren. Om haar woorden kracht bij te zetten, worden vanille & chocolade (haar twee borsten) er bij deze monoloog uitgefloept, waarna ze lijkt te vergeten dat haar jongens eruit hangen tijdens de rest van haar verhaal. Het is echter ook in deze hoerenbuurt dat de documentaire dieper gaat en het echte leed bij een aantal vrouwen laat zien, totaal in tranen. Een vrouw bidt tot de dood dat deze haar op moet halen. De documentaire eindigt weinig opbeurend met twee hoertjes die crack roken om wat ze doen draaglijk te maken. Hiervoor is natuurlijk vervolgens weer geld nodig. Hier gaat de camera ook voor het eerst mee naar binnen, waar ons getoond wordt hoe klinisch, onpersoonlijk en afstandelijk een trick voor deze vrouwen in zijn werk gaat. Nee, er iets niets glorieus aan.
Whores’ Glory is een indrukwekkende en visueel prachtige documentaire die een openhartig beeld geeft van de seksindustrie. Het is opmerkelijk hoe eerlijk iedereen vertelt en je vraagt je af of er überhaupt zaken worden weggelaten.
Whores’ Glory is hier verkrijgbaar vanaf €14,99.
Beeld: screenshot YouTube.
TAGS: Cultuur, Beeld, Documentaire, Recensie, Michael Glawogger, Prostitutie
SEO TAGS: Cultuur, Beeld, Documentaire, Recensie, Michael Glawogger, Prostitutie, Mexico, Bangladesh, Bangkok, Whores’ Glory, The Zone
Jeroen Berndsen
Jeroen Berndsen (1980) is historicus met een specialisatie in film. Hij woont samen met zijn vriendin in Groningen. Naast zijn passie voor films is hij bezig met een educatieve master geschiedenis om zijn eerstegraads lesbevoegdheid te halen. Als redacteur voor de rubriek 'Beeld' schrijft hij vanuit een kritisch perspectief over zowel actuele als oudere films, cinema en aanverwante zaken.
