Arctic Monkeys – AM: een verassend album vol vernieuwing

Arctic Monkeys is geen onbekende band. Velen zullen de band kennen, met name van het nummer waarmee ze doorbraken: I Bet That You Look Good on the Dancefloor. Deze hit is nog steeds populair in kroegen en clubs. Inmiddels hebben de indierockers hun vijfde plaat uitgebracht.

Van puberaal bandje tot populariteit
De Britse band Arctic Monkeys (2002) bestaat uit Alex Turner (zanger/gitarist), Jamie Cook (gitarist), Nick O’Malley (bassist) en Matthew Helders (drummer). De jonge bandleden hadden in hun eerste jaren niet de  verwachting dat ze ooit zo groot zouden worden. Niemand van hen is op jonge leeftijd begonnen met het bespelen van een instrument. Niemand van hen heeft ooit op muziekles gezeten. Pas in hun puberjaren werd muziek belangrijk voor ze. De eerste nummers die ze geschreven hebben, waren dan ook niet zozeer van een hoog niveau. Vandaar dat de band hun vroegere nummers tegenwoordig als ‘rotzooi’ omschrijft.

Ook schreef Arctic Monkeys in het begin nauwelijks zelf nummers. Veelal coverden ze muziek van bands als The White Stripes. Ondanks de onprofessionele uitstraling kreeg de band langzaamaan toch veel fans. Wellicht is dat juist wat de Arctic Monkeys groot gemaakt heeft: een puberale, rebelse band die het idee overbrengt dat normen en waarden niet van belang zijn.

Arctic Monkeys

In 2005 ontstond er een mediahype rond Arctic Monkeys, waardoor hun eerste album Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not (2006) direct een succes werd. Hierna is het snel gegaan met de band. Ze scoorden allerlei hits en gingen op tour. Vervolgens heebben ze nog meer albums uitgebracht: Favourite Worst Nightmare (2007), Humbug (2009), Suck It and See (2011) en AM (2013).

AM
Met het nieuwe album slaat de band een ietwat nieuwe weg in. De nummers klinken volwassener dan op de vorige platen. Geen zorgen, de band verliest het rockende imago niet. De nummers Do I Wanna Know?, R U Mine?, Arabella en I Want It All bevatten een flinke partij gitaar- en drumspel. Deze nummers doen dan ook het meest denken aan de jongere Arctic Monkeys. Het klinkt echter allemaal meer beheerst. Erg vreemd is dit niet, de bandleden worden nu eenmaal wat ouder en daarmee kritischer en minder rebels.

Het volwassen karakter wordt benadrukt door No. 1 Party Anthem, Mad Sounds en I Wanna Be Yours. Deze nummers zijn erg rustig van aard. Het zal misschien even wennen zijn voor de fans, aangezien de band negen jaar geleden nooit zulke nummers geschreven zou hebben. De kwaliteit van de nummers is echter ronduit goed. Experimenteren maakt een band bijzonder, dus het zou als iets positiefs gezien moeten worden dat Arctic Monkeys nu een gevoeligere kant van zichzelf laat zien.

Snap Out of It is wellicht het meest opvallende nummer op het album, aangezien het doet denken aan het genre pop. Het klinkt ietwat ouderwets, terwijl alle andere nummers op het album juist in een vernieuwend jasje gestoken zijn. Het klinkt anders dan de rest van de nummers, die voornamelijk goed op elkaar aansluiten. Dit geeft opnieuw weer dat de band aan het experimenteren is met hun stijl.

De overige nummers hangen er een beetje tussenin. Ze zijn niet zo ruig als oudere nummers van de band, maar ook niet zo langzaam als de nieuwe gevoelige nummers. De teksten gaan voornamelijk over hetzelfde onderwerp: liefde. Er wordt gezongen over verlangens naar (onbereikbare) liefde. Dit blijkt uit zinnen als All I wanna hear you say is are you mine en Let me be your teddy bear, take me with you anywhere.

Vernieuwing en volwassenheid
Arctic Monkeys hebben een verassend album uitgebracht, waarbij ze een nieuwe kant van zichzelf laten zien. Ergens schuilt nog steeds een rauw randje, maar dat randje is geslepen en de band is meer beheerst geworden. Het is alsof Arctic Monkeys hun ware identiteit steeds beter ontdekt. Door de afwisseling van rustige en harde nummers verveelt het album niet. Arctic Monkeys laat met AM zien enorm gegroeid te zijn door de jaren heen.

Meer weten? Kijk op de website van Arctic Monkeys. Het album AM haal je in mediawinkels of bestel je direct hier. Het album is tevens uitgebracht als LP.

Beeld: Flickr.com/Michael Dornbierer.

Share

Anna Schouten

Oorspronkelijk komt Anna Schouten (1993) uit een boerendorpje in Noord-Holland, maar ze is blij om nu deel uit te maken van de stad Utrecht. Hier studeert ze Communicatie- en Informatiewetenschappen aan de Universiteit Utrecht. Naast het studentenleven zijn schrijven, fotografie en muziek belangrijke onderdelen in haar leven. Bij Nadelunch wordt naast het schrijven vooral haar passie voor muziek benadrukt, want Anna schrijft voor de rubriek ‘Beluisterd’. Indierock is haar favoriete genre, maar eigenlijk kan ze naar bijna alles luisteren. Anna bevindt zich graag op festivals en concerten, zo is ze inmiddels vijf keer op Lowlands festival geweest.