Coverband Elvis Presley betovert de Melkweg in Amsterdam

Wie kent hem niet: Elvis Presley. Deze man is helaas al sinds 1977 overleden, maar vergeten is hij nog lang niet. Er touren nog steeds allerlei coverbands over de hele wereld, zodat de fans zijn muziek kunnen blijven horen.

The Elvis Concert
Zaterdag 10 mei 2014 was er zo’n coverband in de Melkweg, Amsterdam. Dit was niet zomaar een coverband, zoals ook blijkt uit de naam: The Elvis Concert 2014 – Friends and Original Musicians. De band bestaat uit enkele leden die in het verleden daadwerkelijk met Presley gespeeld hebben, waaronder Duke Bardwell (basgitaar) en Jerome Monroe (drums). De zanger van de coverband heet Dwight Icenhower. Met wat make-up en een gelijke haarcoupe, leek hij qua uiterlijk redelijk op Presley. Zijn stem voldeed in ieder geval: wanneer men de ogen sloot, kon men zich inbeelden dat de echte Presley op het podium stond. Alle bekende liedjes, waaronder Suspicious Minds en Always on my Mind, kwamen langs.

Elvis_Presley_promoting_Jailhouse_Rock

De avond werd geopend door de vroegere bodyguard van Presley, Dick Grob. Enthousiast kondigde hij het concert aan. Hij vertelde daarbij ook een grappig verhaal: Presley kon vroeger geen signeersessies voor zijn fans houden, omdat de meisjes hem dan allemaal zouden bespringen. Toch waren sommigen zo wanhopig, dat ze slimme manieren bedachten om met de zanger in aanraking te komen. Zo was er eens een meisje dat met cola en wat glazen aankwam en aan het personeel van een hotel vertelde dat Presley drinken had besteld. Het meisje werd binnengelaten en kreeg zelfs een knuffel van de zanger. “Yeah, she was a smart girl,” vertelde Grob ons. Dit soort acties konden zelfs de bodyguards niet doorzien.

Dit was niet het enige wat Grob aan het publiek vertelde. Hij zei ook dat hij de coverband die vanavond zou spelen de beste van de wereld vond. Deze band kwam het dichtst bij het geluid dat de vroegere band van Presley voortbracht. Niet alleen het zanggeluid van Icenhower zou hiervoor zorgen, ook de muzikale ervaring van de andere bandleden zou een steentje bijdragen. Grob is erg trots op de band die de liedjes van The King naspeelt.

Muzikale talenten
Het is natuurlijk geen wonder dat de bandleden enorme muzikale talenten zijn. Enkele van de leden zijn natuurlijk niet voor niets terecht gekomen in de band van Presley: zij moeten muzikaal heel sterk zijn. Daarnaast zullen ze door de jaren die volgden nog meer ervaring opgedaan hebben, aangezien ze naar eigen zeggen altijd zijn blijven spelen. Toen Presley overleed, betekende dat niet automatisch dat alle toenmalige bandleden hun muzikale carrière meteen op hadden gezegd.

De bandleden die nog wat jonger waren en niet in de band van Presley gezeten hebben, de gitarist en de toetsenist, waren zo te zien ook al hun hele leven bezig met dit soort rond de helft van de twintigste eeuw ontstane rock. Ze droegen hun haar in een soort vetkuif naar achteren en ook de bakkenbaarden waren aanwezig. Aan muzikaal talent ontbrak het hen evenmin. Tijdens de wat wildere nummers ging de toetsenist achter zijn keyboard staan en sloeg hij zo hard op de toetsen dat ik me afvroeg hoe hij ze nog op de juiste manier kon raken. De gitarist gooide tijdens een solo zijn gitaar op zijn rug en speelde zonder te kunnen kijken een snelle melodie. Hij zal daar vast erg lang op geoefend hebben, maar toch is het een heel knappe prestatie.

Wat betreft zang was de band veelzijdig. Niet alleen Icenhower zorgde voor een fijn gehoor, ook drie anderen zongen af en toe een melodie. Zo waren er twee achtergrondzangeressen die met ieder lied meezongen. Af en toe verliet Icenhower het podium om even iets te gaan drinken – het kost natuurlijk veel energie om zo’n act inclusief geïmiteerde danspasjes van Presley uit te voeren. De twee dames namen het op deze momenten van hem over en zongen onder andere een prachtig gospellied dat gemaakt is door Presley. Ook Bardwell beschikt over een heel mooi stemgeluid. Hij zong meerdere solonummers en wist het publiek te raken.

Voor jong en oud
Mijn moeder is een groot fan van Presley en had mij meegevraagd naar dit concert. Ik ben opgegroeid met deze muziek, dus het leek me heel leuk om er een optreden van te zien. Van tevoren was ik bang dat ik verreweg de jongste in het publiek zou zijn, maar dat was helemaal niet het geval. Er waren mensen van alle leeftijden: ik spotte mensen van een jaar of zeventig, maar heb ook een jongetje van ongeveer tien voorbij zien lopen. Ik vind het altijd bijzonder wanneer er bij zulke ‘oude’ muziek nog veel jonge mensen in het publiek staan. Vandaag de dag wordt er zoveel nieuws geproduceerd en zijn er enorm veel verschillende genres. Toch blijft het oude geluid nog steeds leven onder de jonge mensen, desondanks dat ze nog niet eens geboren waren toen Presley stierf.

Share

Anna Schouten

Oorspronkelijk komt Anna Schouten (1993) uit een boerendorpje in Noord-Holland, maar ze is blij om nu deel uit te maken van de stad Utrecht. Hier studeert ze Communicatie- en Informatiewetenschappen aan de Universiteit Utrecht. Naast het studentenleven zijn schrijven, fotografie en muziek belangrijke onderdelen in haar leven. Bij Nadelunch wordt naast het schrijven vooral haar passie voor muziek benadrukt, want Anna schrijft voor de rubriek ‘Beluisterd’. Indierock is haar favoriete genre, maar eigenlijk kan ze naar bijna alles luisteren. Anna bevindt zich graag op festivals en concerten, zo is ze inmiddels vijf keer op Lowlands festival geweest.