• Home »
  • Beluisterd »
  • Foundation, parfum en zweet: intieme kleinschalige versus populaire grootschalige concerten

Foundation, parfum en zweet: intieme kleinschalige versus populaire grootschalige concerten

Oog in oog staan met een artiest, samen met zo’n paar honderd andere mensen. Artiest en publiek op gelijke hoogte, geen podium aanwezig. Concerten in kleine zalen, zoals cafés: vroeger wist men niet beter, tegenwoordig is het bijzonder om mee te maken.

Van klein- naar grootschalig
De laag foundation van de zangeres kunnen zien, het parfum van de gitarist kunnen ruiken en het zweet van de drummer over zijn voorhoofd zien rollen: allemaal mogelijk bij het aanschouwen van bijvoorbeeld een privéconcert. Vroeger wist men niet beter dan dat concerten intiem waren, tegenwoordig lijkt alles in grote zalen plaats te moeten vinden. Kleinschalige optredens komen nu bijna alleen voor bij kleine, beginnende artiesten of bij oude, vroeger bekende artiesten. Ook kan men soms via prijsvragen deelname aan een mini-concert winnen, met veel geluk. Vaak wordt dit een ‘VIP’-concert genoemd, waarbij uit de naam al duidelijk wordt dat het erg speciaal is om zoiets mee te mogen maken.

AnnaSchouten-Beluisterd-Kleinschalig-Grootschalig

De meest bekende artiesten van nu treden op in zalen als Heineken Music Hall, ArenA of Ziggo Dome. Duizenden mensen staan in de rij om de grootschalige concerten mee te maken. Bij een plekje achterin de zaal kan men eigenlijk niets zien, behalve de beelden op de immense schermen die er hangen. Buiten dragen artiesten zonnebrillen en worden ze beschermd door ontelbare security guards. Wanneer ze vervoerd worden, gebeurt dit in auto’s met geblindeerde ramen. Paparazzi zijn dagen op pad om wellicht één mooie foto te kunnen schieten. Fans staan gillend langs de weg wanneer er een auto met een onzichtbare artiest langsrijdt. Artiesten worden behandeld alsof ze goden zijn, wat naar mijn mening allemaal erg overdreven is. Artiesten zijn ook gewoon mensen, maar dan met groots muzikaal talent – waar bij sommige artiesten ook nog eens over te discussiëren valt.

Natuurlijk zijn er ook minder grootse bands die in zalen als Melkweg, Paradiso of Tivoli staan, maar zelfs daarbij is er een verschil met vroegere optredens in cafés. Grootse artiesten van tegenwoordig lijken de optredens niet te kunnen geven zonder bijvoorbeeld security en hekken die artiest en publiek scheiden. Toen deze veiligheidsmaatregelen vroeger nog niet aanwezig waren, zal het soms misgegaan zijn: hysterische fans die het podium oprennen en niet meer willen vertrekken. Het is begrijpelijk dat artiesten dit niet plezierig gevonden hebben, maar de optredens zullen waarschijnlijk veel levendiger geweest zijn. Jammer dat dit soort incidenten zo zwaar wegen dat de intimiteit en persoonlijkheid van optredens hierdoor afgenomen zijn. Zullen artiesten het zelf nu echt leuk vinden om zoals goden behandeld te worden?

Anna-Beluisterd-IntiemConcert

Dr. Feelgood in Medemblik – eigen ervaring
Laatst nam mijn vader me mee naar een kleinschalig concert, wat dan ook de reden is voor het schrijven van dit artikel. Het was een vroeger bekende Britse bluesrockband genaamd Dr. Feelgood. De band is in 1971 opgericht en intussen zijn de leden oud en soms zelfs al vervangen. Normaal gesproken zou ik niet per se luisteren naar dit soort muziek, maar mijn vader komt immer met goede verhalen over zulke optredens thuis en vond het hoog tijd om mij eens mee te nemen. We arriveerden in een dorpscafé van Medemblik, waar zo’n tweehonderd mensen in zouden passen – excuseer mij als mijn inschatting niet helemaal klopt, maar een grote ruimte was het in ieder geval niet. Enigszins beangstigend keek ik om me heen, want ik was duidelijk de jongste in de zaal. Gelukkig leek het wat oudere publiek zich daar weinig van aan te trekken.

We waren erg op tijd dus ik verwachtte dat we later door zouden lopen naar een grotere zaal. Dr. Feelgood was vroeger toch immers populair geweest? Mijn vader lachte me uit en vertelde dat het vroeger heel normaal was als grote bands in kleine zalen kwamen optreden. Toen hij me vertelde dat The Beatles in de jaren zestig eens een optreden gaven in Blokker, een klein dorpje naast Hoorn in Noord-Holland, wilde ik hem eerst niet geloven. Waren grote concertzalen, security en auto’s met geblindeerde glazen nog niet uitgevonden in die tijd?

Over het optreden van Dr. Feelgood: het was heel leuk. Ouder publiek en oudere bandleden kunnen echt losgaan, misschien nog wel meer dan jonger publiek en jongere bandleden bij hedendaagse optredens. Losgaan is natuurlijk niet bij ieder soort optreden gewenst, maar bij bluesrock is het goed om iedereen te zien dansen. Daarnaast werd het optreden gemaakt door de intieme omgeving. In de kleine zaal was het gemakkelijk voor de zanger om het publiek er bij te betrekken en iedereen te laten dansen. Foundation gebruiken de bandleden waarschijnlijk niet, maar ik heb parfum geroken en zweet gezien.

Beeld: 1. Flickr.com/Montecruz Foto, 2. Liselotte Hartkamp.

Share

Anna Schouten

Oorspronkelijk komt Anna Schouten (1993) uit een boerendorpje in Noord-Holland, maar ze is blij om nu deel uit te maken van de stad Utrecht. Hier studeert ze Communicatie- en Informatiewetenschappen aan de Universiteit Utrecht. Naast het studentenleven zijn schrijven, fotografie en muziek belangrijke onderdelen in haar leven. Bij Nadelunch wordt naast het schrijven vooral haar passie voor muziek benadrukt, want Anna schrijft voor de rubriek ‘Beluisterd’. Indierock is haar favoriete genre, maar eigenlijk kan ze naar bijna alles luisteren. Anna bevindt zich graag op festivals en concerten, zo is ze inmiddels vijf keer op Lowlands festival geweest.