• Home »
  • Beluisterd »
  • Julian Velard – If You Don’t Like It You Can Leave brengt je in een subtiele New York state of mind

Julian Velard – If You Don’t Like It You Can Leave brengt je in een subtiele New York state of mind

Als er een stad is die veel odes ontvangen heeft, dan is het New York. Films, albums, boeken en zelfs hele series zijn aan de stad gewijd. Heeft The Big Apple dan echt nog een zoveelste lofzang nodig? De Amerikaanse singer-songwriter Julian Velard vond van wel. En daar had hij groot gelijk in. 

Van metropool naar metropool
Het is een veelgebruikt gezegde voor doorgewinterde New Yorkers. ‘If you don’t like it, you can leave.’ De titel van Velards nieuwe album matcht niet helemaal met de cover, waarop we een roodharige schoonheid op een hangmat zien liggen te midden van de skyscrapers. Je kunt je moeilijk voorstellen dat er mensen zijn die New York maar niets vinden. Datzelfde denkt Julian Velard, want de zwak voor zijn stad schemert op alle songs door.

Julian Velard

Toch heeft Velard zijn hometown meerdere keren verlaten. Hij werd geboren in de Upper West Side, studeerde een tijd op The Fame School in Manhattan, maar studeerde daarna jazz in Massachusetts en Parijs. New York bleef aan de pianist trekken, want hij verhuisde snel weer naar Brooklyn. In 2003 nam hij zijn eerste EP Nitetime op, maar pas drie jaar later werd Velard opgepikt door een platenmaatschappij uit London. En dat werd de volgende metropool waar hij heen verhuisde.

Heimwee naar zijn hometown
Velard switchte meerdere keren van platenlabel en bracht zijn eerste LP The Planeteer uiteindelijk onafhankelijk uit. Met zijn album Mr. Saturday Night ging het gelukkig wat gemakkelijker. Deze plaat werd goed ontvangen in Nederland, omdat Gerard Ekdom van 3FM Velard ontdekte. En zo belandde Velard ook in ons land.

Maar de heimwee naar The City That Never Sleeps bleef aanwezig. In 2013 besloot Velard daarom een conceptalbum gevuld met liedjes over de grote stad uit te brengen. Hoewel hij pas 34 is, verlangt Velard terug naar het New York van oude ansichtkaarten. Velard is een dromer en een tikkeltje old-fashioned ook wel. Zo zingt hij in That Old Manhattan dat niemand Gershwin meer speelt. En dus doet hij een poging.

Pianopop en swingende saxofoons
Die jazzy invloeden zijn goed terug te horen op het album. De pianodeuntjes zijn catchy en  een gezellige big band is vaak op de achtergrond aanwezig. Bij het horen van No One’s Getting Married Tonight zie je Julian Velard – of jezelf – al over de straten van Manhattan lopen. Eerst nonchalant met de handen in de zak, later huppelend langs de toeristen en taxichauffeurs. Het bezorgt je een instant feel-good gevoel.

I Don’t Know How To Drive is van hetzelfde soort. Velard spreekt zijn genoegen uit over de gewoonte van New Yorkers om de auto te laten staan. Een subtiele saxofoon, uptempo pianogeluid en simpele lyrics die de song – letterlijk – lichtvoetig maken.

Spelen met stereotypen
De rest van het album is wat rustiger. If You Don’t Like It, You Can Leave schreeuwt niet ‘New York, I love you!’ zoals Sinatra’s hit dat wel deed. De plaat ligt meer in het straatje van Billy Joel, wiens nummer New York State of Mind net zo fijnzinnig doch doordringend is. Velard heeft niet voor niets een cover van Billy Joel – Where is the Orchestra – toegevoegd.

Velard is niet sentimenteel, wel gevoelig. Zijn stemgeluid heeft wat weg van Michael Bublé, maar minder glad, nonchalanter en natuurlijker. Hetzelfde geldt voor zijn teksten. Neem A River Away, een ballad over een relatie waarbij de een in Manhattan woont en de ander in Brooklyn. Enigszins cliché, het beeld van de Brooklyn Bridge als struikelblok, maar de lyrics zijn zo beeldend dat we dat zo vergeten.

Ook op Brooklyn Kind of Love speelt Velard met clichés. Het nummer heeft een hoog hipstergehalte, aanwezig in zinnen als ‘My little Anne Hathaway, sippin’ your latte at lunch’. Maar ach, dat past ook wel bij New York. Woody Allen deed het, J.D. Salinger deed het, dus waarom zou Velard de stereotypes van zijn stad niet benadrukken?

Zonnestralen door de speakers
New York heeft ongetwijfeld iets melancholisch over zich, maar Velard kiest ervoor de zonnige kant van de stad te belichten. Hoewel de eerste song anders suggereert – New York, I Love It When You’re Mean to Me – is de plaat vrolijk, fris en optimistisch.

Als je al eens in New York bent geweest, krijg je spontaan weer heimwee naar de stad. Is dat niet het geval, dan weet je na het luisteren van dit album enigszins hoe het voelt. De sfeer van The City schalt door de speakers je slaapkamer in. Om in New Yorkse sferen te verkeren, hoef je nu niet eens meer vijfhonderd euro te betalen.

Meer informatie? Kijk op de website van Julian Velard. Bestel het album If You Don’t Like It You Can Leave direct hier.

Share

Bente Schreurs

Dolblij dat ze het Brabantse Den Bosch achter zich heeft gelaten, woont Bente (1994) inmiddels in Amsterdam, waar ze Taal & Communicatie studeert aan de UvA. Het allerliefst wil ze buitenlandcorrespondente worden, maar zolang ze kan schrijven is eigenlijk alles goed. Bente is een zelfverklaard fernweh patiënte, wat inhoudt dat ze altijd ergens anders wilt zijn en een enorm verlangen heeft te reizen en te ontdekken. Op de momenten dat ze zich toch thuis moet vermaken, luistert ze het liefst naar haar langspeelplaten. Nieuwe vondsten en ontdekkingen op muziekgebied wil ze graag met de lezers van Nadelunch delen.