Qeaux Qeaux Joans: rauwe emoties en verbondenheid in De Melkweg

Qeaux Qeaux Joans schreef haar eerste nummer toen ze zeven jaar oud was. Al snel was duidelijk wat ze de rest van haar leven wilde doen: muziek maken en haar verhaal vertellen. Op 16 september presenteerde de eigenzinnige zangeres haar debuutalbum No Man’s Land.

Na een afgebroken conservatoriumopleiding nam de carrière van Qeaux Qeaux Joans – alternatieve schrijfwijze van Coco Jones – een vlucht toen ze in 2009 op het podium sprong bij een concert van Seasick Steve. Het leidde ertoe dat hij haar in 2011 persoonlijk vroeg om in zijn voorprogramma op te treden. Ook tourde ze met Beth Hart en trad ze op met Bobby McFerrin en Wicked Jazz Sounds. Ze werd uitgenodigd in De Wereld Draait Door en bracht een EP uit. Met zo’n rugzak vol ervaringen werd het tijd voor een eigen album vol zelfgeschreven blues-, pop-, rock- en folksongs.

Qeaux Qeaux Joans Artwork Album

Artwork: Rahi Rezvani

Dichtbij
De cd-presentatie vindt plaats in De Melkweg in Amsterdam. Sober gekleed (een lang beige T-shirt dat als jurk dienstdoet, een zwarte legging en All Stars) komt Coco het podium op. Ze is duidelijk geen zangeres die met uiterlijk vertoon probeert te imponeren. Al snel zal blijken dat zij dit ook niet nodig heeft.

Het concert opent stevig met het van blues doordrenkte Can’t Steal My Heart, de eerste single van het album. Bij het tweede nummer, het rustigere What If, springt Coco het podium af en neemt plaats achter een vleugel die midden in de zaal is geplaatst. Dichter bij het publiek kun je als artiest niet komen. De sfeer zit er daardoor direct goed in. Ondertussen speelt de band op het podium door. Nog steeds achter de piano gezeten zet Coco het ingetogen Nature’s Mistake in, waarbij ze alleen bijgestaan wordt door de flügelhorn van Teus Nobel. Daarna is het tijd voor wat meer vrolijkheid. Coco danst en springt enthousiast het podium over tijdens het aanstekelijke Golden Cage. Een deel van het publiek kan deze potentiële hit al meezingen.

Qeaux Qeaux Joans Persfoto

Artwork: Rahi Rezvani

Met hart en ziel
“Nee, dit nummer ga ik niet aankondigen”, zegt Coco voor Final End wordt ingezet. Een aankondiging blijkt ook niet nodig. Coco brengt het lied met zo’n ongelooflijke intensiteit dat je van een andere planeet moet komen om dit niet met haar mee te beleven. Er zijn weinig zangers en zangeressen die zulke pure en rauwe emoties kunnen overbrengen, bij wie er geen enkele muur lijkt te staan tussen wat er binnen in hen leeft en wat ze naar buiten brengen. Mocht het nog niet duidelijk zijn, dan wordt dat het nu wel: Coco Jones is niet de zoveelste zangeres, maar een bijzondere artiest die mensen op een ongekende manier weet te raken. Ze zingt niet alleen met hart en ziel, haar muziek is hart en ziel.

Verbondenheid
Alle nummers van het nieuwe album worden gespeeld. Bij de afsluiter L.O.V.E. vraagt Coco iedereen om zachtjes mee te zingen. Terwijl een veelheid aan stemmen klinkt, loopt Coco door het publiek heen en zingt er een tweede stem overheen. Ook nu laat ze zien geen diva te zijn, maar iemand die oprecht en vol overgave muziek maakt. Ze zingt niet alleen voor zichzelf, maar voor ons allemaal. Met haar muziek zoekt ze de verbondenheid tussen mensen op en daarin slaagt ze met vlag en wimpel.

Een huiveringwekkende uitvoering van While The Whole World Is Asleep:

YouTube voorvertoningsafbeelding

Een akoestische versie van Final End bij De Wereld Draait Door:

YouTube voorvertoningsafbeelding

No Man’s Land verschijnt op 8 oktober bij [PIAS]. Kijk voor meer informatie en concertdata op de website van Qeaux Qeaux Joans of bestel het album alvast hier.  

Share

Marjolein van der Heide

Marjolein van der Heide (1984) studeerde Kunstmatige Intelligentie en Rechtsgeleerdheid. Ze werkt als software consultant op het snijvlak van ICT, zorg en privacy. In haar vrije tijd is ze muzikant. Ze speelt piano, zingt, schrijft eigen nummers en heeft een obsessie met trompetmuziek. Naast zelf musiceren vindt ze het leuk om haar liefde voor muziek te delen via de rubriek Beluisterd.