The Tallest Man on Earth – Intrigerende folkklanken in Vredenburg

Zaterdag 20 oktober beloofde een mooie dag te worden. Na zo’n twee maanden wachten zou ik dan eindelijk naar Vredenburg Leidsche Rijn gaan, om daar The Tallest Man on Earth te bewonderen. En bewonderen deed ik.

Blij als een kind was ik, toen ik kaartjes voor het concert in Utrecht kreeg. De beste man stond namelijk al een tijdje op mijn ‘wil ik zien’-lijstje en nu was de tijd dan eindelijk gekomen. Met hoge verwachtingen ging ik Vredenburg binnen en nam ik plaats op rij nummer vijf, met een geweldig uitzicht op het podium. Wat maar goed was, want The Tallest Man on Earth bleek fysiek gezien niet de langste man op aarde.

Kristian ‘The Tallest Man on Earth’ Matsson (geboren op 30 april 1983) komt uit het kleine plaatsje Leksand in Zweden. De artiest, die qua stem vaak vergeleken wordt met folklegende Bob Dylan, bracht in 2008 zijn eerste studioalbum Shallow Graves uit en toerde met Bon Iver. Twee jaar later volgde het album The Wild Hunt en scoorde hij tamelijk grote hits met singles The Wild Hunt en King of Spain, die voor zijn doorbraak in Nederland zorgden. Eerder dit jaar kwam zijn derde album There’s No Leaving Now uit, waarvoor de kleine Zweed lovende kritieken ontving. 

Stille intensiteit en rauwe muziek
De lichten gaan uit en het geroezemoes maakt plaats voor een hard applaus en gejoel. Een dromerig, bijna sprookjesachtig Zweedstalig nummer speelt en voorzichtig sluipt er iemand vanuit de coulissen het podium op. En daar staat hij dan: Kristian Matsson, een 29-jarige bebaarde Zweed. Bewapend met alleen een gitaar, een piano en een microfoon om zijn publiek vijf kwartier lang te boeien. Dat The Tallest Man een groot gevolg in Nederland heeft was al snel duidelijk. Na een uitverkocht Paradiso in juni, zat ook de zaal in Utrecht helemaal vol.

Met een verwilderde blik in zijn ogen – alsof hij verdwaald is – pakt hij zijn gitaar en zet hij het eerste nummer in: To Just Grow Away van There’s No Leaving Now. Het publiek is stil en gaat helemaal in op het rauwe stemgeluid van Matsson en zijn fijne gitaarspel. De sfeer zit er lekker in, bij het publiek en bij The Tallest Man zelf. Hij komt speels over als hij zijn nummers ten gehore brengt, soms zelfs een beetje theatraal. Na zeven nummers wisselt hij zijn gitaren in voor een piano en speelt hij een cover, Lost My Shape van David Bazan, en zijn eigen serene, maar ook dringende There’s No Leaving Now. Daarna keert hij weer terug naar zijn gitaren, akoestisch en elektrisch. Uitschieters die volgen zijn Revelation Blues, Like the Wheel, King of Spain (een klein feestje) en Where Do My Bluebirds Fly.

Charismatische podiumvuller
Tussen de nummers door maakt hij korte praatjes met het publiek. Hij kondigt zijn nummers aan, deelt persoonlijke anekdotes en maakt wat opmerkingen die een zacht gelach bij het publiek losmaken (“I’m not drunk, or stoned. I just really like playing this song”). Daarnaast bedankt hij het publiek. Vaak. Onnodig, want we zitten daar maar al te graag, en niet alleen vanwege de mooie nummers. Kristian Matsson heeft namelijk een heel charismatische persoonlijkheid, een waar je graag naar kijkt. Je volgt elke stap die hij zet en elke beweging die hij maakt zonder ook maar één keer weg te kijken. Ondanks het vrij grote podium en de grote zaal weet The Tallest Man on Earth het concert heel intiem te houden.

Na zestien nummers neemt The Tallest Man on Earth afscheid. Hij krijgt een staande ovatie (het was een zitconcert) en loopt van het podium af. De lichten gaan uit, maar het publiek blijft om Kristian Matsson roepen. Dan verschijnt hij weer op het podium en gebaart het publiek te gaan zitten. Hij opent zijn encore met het grote ontbrekende nummer van zijn setlist (The Wild Hunt) en speelt nog drie andere nummers. Voor het laatste nummer brengt hij zijn vrouw op het podium, die optreedt onder de naam Idiot Wind. Terwijl hij liefdevol naar haar kijkt, zingen ze Thrown Right at Me; een vrij onopvallend nummer dat door hun samenzang in een prachtig duet verandert.

The Tallest Man on Earth was alles wat ik verwacht had: intiem, maar groots. Zijn muziek is erg geschikt voor liefhebbers van folkbands als Bon Iver, maar kan na een paar beluisteringen zeker ook een groter publiek aanspreken.

Luister hier naar Love is All live in Vredenburg Leidsche Rijn:

Beeld: Naomi den Hollander.

Share

Naomi

Naomi den Hollander (1990) heeft taal- en cultuurstudies gestudeerd aan de Universiteit Utrecht, met een specialisme in film- en televisiewetenschap. Door in september aan de master film- en televisiewetenschap te beginnen, hoopt ze de ultieme film- en televisiekenner te worden. Naast haar grote liefde voor bewegende beelden op welk scherm dan ook, houdt ze van lezen en is ze zeker niet vies van een paar uurtjes gamen. Voor Nadelunch schrijft ze stukken voor de categorie ‘Beeld’ over films en series die een cultuur liefhebbend mens absoluut niet mag missen.