Weekend Remix: Saint Lou Lou – Maybe You (CFCF Remix)

Mooi en fijn en zwoel. Dat zou zomaar eens, in al haar bijna banale eenvoud, de meest accurate omschrijving kunnen zijn van het concept Saint Lou Lou – het concept zijnde de combinatie van de muziek en de muzikanten.

Kijkt men naar een foto van de in zowel Australië als Zweden opgegroeide jonge zussen Elektra en Miranda Kilbey, dan denkt men ‘mooi, fijn, zwoel’. Luistert men vervolgens naar het nummer Maybe You, dan denkt men ‘mooi, fijn, zwoel’. En als men toevallig reeds enige tijd onvrijwillig vrijgezel is, dan zou men zelfs kunnen dromen over hoe enorm mooi, fijn en zwoel het zou zijn als men de you was naar wie in ditzelfde nummer gerefereerd wordt.

Strikt genomen zit er een verdrietig randje aan dit nummer; de tekst geeft blijk van een verhaal dat niet enkel op een hart-sparende manier is verlopen. Echter, alsnog: de mooie, fijne zwoelheid dringt zelfs dáár dwars doorheen. Dit kan natuurlijk gekleurd zijn door mijn bui van vandaag, maar ik heb me wel eens zwoeler gevoeld, dus ik vermoed dat dit effect toch echt terug te leiden is dit nummer. Ik ben er nog niet uit of het primair te associëren valt met herfstige bibberavonden bij smeulende vuurtjes of juist met zwoele (daar heb je ’m weer!) zomermiddagen in de wilde natuur. Maar fijn, dat is het.

In 2013 staat het debuutalbum van Saint Lou Lou gepland, en dat komt mooi uit. 2013 zal wel weer zo’n jaar worden waarin de zwoelheid niet aan te slepen is. Ik voel het in m’n teentjes.

YouTube voorvertoningsafbeelding

En die mensen die remixen maken, die het nummer drastisch veranderen, onderwijl de waardevolle essentie van het nummer intact latende, die heb ik nooit begrepen. Hoe dan? Hoe doe je dat? Op een dag zoek ik uit hoe dat zit, en tot die tijd maak ik het idee van mijn aanstaande weekend iets zwoeler, nu ik weet dat het prachtige nummer Maybe You zich door CFCF heeft laten ombouwen tot een versie die niet misstaat op de dansvloer. Check de belletjes, en de hoge frummelgeluidjes, en de panfluit-achtige sensatie aan de basis, en ga alsjeblieft dansen dit weekend. Gewoon, omdat dat zo zwoel is.

Beeld: Youtube/Screenshot.

Share

Marjolein Voortman

Marjolein Voortman (1984) bracht de eerste twintig jaar van haar leven door in Twente, alwaar zij een sterke affiniteit voor chocola, konijnen en praten ontwikkelde. Al snel bleek dat verbale souplesse zich tevens laat vertalen in schriftelijke souplesse en vooral veel schrijfplezier, al deed ze hier lange tijd weinig mee. Veel aandacht ging namelijk naar die andere grote passie: muziek maken. Zingen, gitaar spelen, pianospelen en componeren (bij vlagen resulterende in tenenkrommende songteksten, maar gelukkig soms ook in feitelijke muziek) is iets waar ze niet omheen kan. Na verscheidene bandjes, een opleiding maatschappelijk werk, een bachelor sociologie, een huidige master Cultural Sociology én zeven jaar woonachtigheid in Amsterdam, is er nu dan toch weer de drang om te schrijven. Voor Beluisterd, want luisteren kan ze. Zodra ze gestopt is met praten.