Wild Nothing – Nocturne: mooie herfstnummers

Behoefte aan sfeervolle muziek die goed past bij wind, regen en vallende bladeren? Tip: Nocturne, het onlangs verschenen tweede album van Wild Nothing. Deze plaat staat net als zijn voorganger vol met melancholische nummers.

Wild Nothing wordt soms vergeleken met andere hedendaagse bands als The Pains of Being Pure at Heart en The Radio Dept. Alle drie zijn duidelijk beïnvloed door jarentachtigmuziek en creëren met hun nummers een dromerige sfeer. Bands als The Cure en de shoegazemuziek uit het begin van de jaren negentig lijken een inspiratie te hebben gevormd. Toch heeft Wild Nothing duidelijk zijn eigen geluid, hoe cliché dat ook mag klinken.

Wegdroommuziek
Wild Nothing werd in 2009 opgericht door de Amerikaanse Jack Tatum. In de studio is het zijn soloproject, maar als hij op tournee gaat neemt hij een band mee. Het begon allemaal met een cover van Kate Bush’ Cloudbusting. Deze bezorgde Wild Nothing in kleine kring bekendheid en vervolgens tekende Tatum een contract bij het muzieklabel Captured Tracks. In het najaar van 2009 werd de eerste single Summer Holiday uitgebracht en Gemini, het debuutalbum, volgde in mei 2010. Dit album werd door muziekcritici lovend ontvangen en ook de EP van Golden Haze die een paar maanden later uitkwam kreeg positieve reacties.

Herfst

Live in Dreams, de titel van het eerste nummer van Gemini, geeft al aan wat voor soort band Wild Nothing is. Het is rustige muziek met melodieuze gitaarlijnen en zang die bijna hypnotiseert. Het eerste album is een perfect wegdroomplaatje voor wie een beetje van melancholische muziek houdt. Rustige achtergrondmuziek voor tijdens het studeren, het schrijven van een scriptie of een Nadelunch-artikel, maar vooral: om te luisteren voor het slapengaan. Tijdens nachtelijke busritten in Vietnam en China dit voorjaar zette ik Gemini graag op. Met name de nummers O’Lilac en, niet geheel toevallig, Chinatown stonden vaak op repeat.

De jaren tachtig
Eind augustus verscheen het nieuwe album Nocturne, wat ’dromerig muziekstuk’ betekent. Persoonlijk vind ik deze woorden beter bij het eerste album passen, want de muziek op Nocturne is wat minder dromerig dan die op Gemini. Het titelnummer en The Blue Dress zijn zelfs bijna dansbaar. Ze wekken beelden bij mij op van een donkere en bijna lege disco met een paar langzaam knipperende discolampen in de jaren tachtig. Dat vooral. Want daar doet Nocturne nog meer dan zijn voorganger aan denken. De drums, de zang die soms geëchood wordt, de synths, de gitaarlijnen. Alles ademt de jaren tachtig. De nummers zouden niet hebben misstaan op de soundtrack van de film The Breakfast Club (1985).

Ook de songteksten van Nocturne doen nostalgisch aan. De volgende zinnen van het lichtelijk dramatische This Chain Won’t Break, mijn persoonlijke favoriet op het album, vormen hier een mooi voorbeeld van: And I don’t know just what I got myself into / And all I know is I can’t let go. Bij dit nummer heb ik het gevoel dat ik het mijn hele leven al ken en heb ik bovendien een sterke neiging om mee te zingen. Andere uitschieters zijn Midnight Song, Through the Grass en het eerder genoemde titelnummer. Deze blijven beter hangen dan bijvoorbeeld Counting Days.
YouTube voorvertoningsafbeelding

Het stemgeluid van Tatum is prettig om naar te luisteren. Zijn stem is niet uit duizenden herkenbaar zoals die van sommige andere artiesten, maar past bij de muziek. Nocturne klinkt wat gevarieerder en voller dan zijn voorganger en doet daardoor bij de eerste keren luisteren wat minder monotoon aan. Toch lijkt Nocturne net als Gemini soms wat voort te kabbelen, waardoor het na een tijdje kan gaan vervelen. Beide albums staan vol met mooie nummers, maar geen enkele, op twee of drie na, is écht briljant. Ik merk zelf dat ik voor Wild Nothing in de stemming moet zijn. Op de fiets is het niets, maar in de bus, de trein of voor het slapengaan bevalt ook Nocturne mij prima.

Met Nocturne heeft Wild Nothing weer een mooie plaat afgeleverd. De rustige muziek kan na een tijd luisteren een beetje saai worden, maar op de juiste momenten gedraaid, is het heerlijke muziek.

Voor: liefhebbers van jarentachtigmuziek en liefhebbers van rustige muziek.

Niet voor: mensen die treurige muziek en nostalgie proberen te mijden.

Op zaterdag 3 november treedt Wild Nothing tijdens het muziekfestival London Calling op in de Amsterdamse Paradiso, samen met onder meer The Walkmen en Chromatics. Meer informatie vind je op de website van Paradiso. Het album Nocturne haal je in mediawinkels voor € 18,99 of bestel je gemakkelijk hier.

Beeld: stock.xchng/ba1969.

Share

Annelies

Annelies (1986) interesseert zich voor van alles en nog wat en studeerde ook van alles en nog wat. Ruim een jaar geleden rondde ze een master sociale geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam af en daarna reisde ze een halfjaar door Azië. Naast reizen houdt ze ook van muziek, films, documentaires, lezen, fotografie en eten. Kort geleden heeft ze haar mooie kamer in de gezellige Jordaan moeten omruilen voor een kleiner onderkomen in het saaie Amsterdam-Noord. Momenteel vult zij haar dagen vooral met werk zoeken en schoonmaken voor bejaarden. Voor Nadelunch.com schrijft ze voor de rubrieken Beluisterd en Reportage.