• Home »
  • Beluisterd »
  • Wouter Hamel: knus, plezierig, stoer, stevig, vrolijk, openhartig, spannend en verrassend

Wouter Hamel: knus, plezierig, stoer, stevig, vrolijk, openhartig, spannend en verrassend

Hoewel Wouter Hamel in ongeveer ieder mogelijk televisieprogramma te gast is geweest, van Andries Knevel tot De Wereld Draait Door, en regelmatig op de radio te horen is, lijken veel mensen de blonde zanger nog steeds niet te kennen. En dat is zonde!

Wouter wie?
Wouter Hamel (1977) timmert al een tijdje aan de weg. In 2005 won hij het Nederlands Vocalisten Concours. Aangemoedigd door producer Benny Sings begon hij met het schrijven van eigen nummers. In 2007 bracht hij zijn debuutalbum Hamel uit. Hiermee won hij diverse prijzen en zijn muziek werd in Japan en Korea uitgebracht. In 2009 kwam opvolger Nobody’s Tune. Hamel en band deden de Nederlandse clubs, theaters en festivals aan en toerden door Azië en Europa. In september 2011 bracht Hamel zijn derde album Lohengrin uit. Hierop laat hij een veel volwassener geluid horen en laat hij zien dat hij zich als songwriter ontwikkeld heeft.

Wouter Hamel
Knus en plezierig

Op 2 maart 2012 treedt Hamel op in zijn geboortestad Den Haag in theater Diligentia. De voorstelling opent met een akoestische versie van de nieuwe single GiuGiu, waarbij ieder bandlid een gitaar bespeelt. Het podium blijkt te zijn omgetoverd tot een knusse huiskamer met vrolijke behangetjes, fotolijstjes, stropdassen, schoenen, bloempotten en andere voorwerpen. Er volgen gestripte versies van Touch The Stars, over iemand die in de ban is van beroemdheden, en Big Blue Sea, over een zeer-lange-afstandsrelatie. Enkele voorwerpen uit de huiskamer dienen niet alleen ter versiering, maar worden ook als instrument gebruikt: een wasbord en een paar oude dansschoenen doen het prima als percussie en een speelgoedfluitje leukt de boel op. De bandleden stralen plezier uit en lachen veel naar elkaar. Je moet van steen zijn om hier niet op z’n minst een glimlach van op je gezicht te krijgen.

Stoer en stevig
Tijdens het als Franse chanson aandoende Toulon, waarbij Hamel alleen begeleid wordt door Thierry Castel op piano, worden de muren van de huiskamer naar achteren geschoven en wordt het tijd voor het stoerdere en stevigere werk. Percussionist Gijs Anders van Straalen en drummer Jasper van Hulten hebben nu hun volledige uitrusting ter beschikking. Sven Happel verruilt zijn contrabas voor een elektrische basgitaar. De band is klaar om los te gaan met Toronto – wat Hamel schreef zonder ooit in Toronto te zijn geweest of er naartoe te willen, maar waar hij de dag na de opnames van het nummer naartoe vloog – en When Morning Comes. In dit lied, over twee jongeren die weglopen van huis omdat hun homoseksualiteit niet geaccepteerd wordt in het dorp waar ze wonen, is een glansrol weggelegd voor gitarist Rory Ronde, die een schitterende solo speelt.

Wouter Hamel

Beeld: Bianca Stommel

Vrolijk en openhartig
Hamel is vrolijk en openhartig. Hij is het stralende middelpunt op het podium. Hij zingt soepel en met gemak, alsof het hem geen enkele moeite kost. Tussendoor vermaakt hij het publiek met anekdotes. Wist je dat hij veel teksten ’s avonds in bed schrijft op zijn iPhone? En dat het titelnummer Lohengrin niet gaat over de gelijknamige opera van Wagner, maar over de straat in Den Haag waar hij als kind opgroeide? Bij Zhavaronki vertelt hij over zijn eerst betaalde gig in Rusland, waarbij hij het geld in zijn onderbroek mee de grens over moest smokkelen. De Parijse achterbuurten inspireerden hem voor What’s Left, dat over een oververmoeide stripteasedanseres gaat die haar werk niet meer ziet zitten. In Between gaat over het verlangen naar een zeer kortstondige relatie. Een onenightstand bijvoorbeeld, of een onehourstand. Hamel blijkt niet zo braaf te zijn als zijn uiterlijk doet vermoeden.

Spannend en verrassend
Wat opvalt, is de enorme variatie in de muziek. Waar het ene nummer alleen begeleid wordt door piano of akoestische gitaar, wordt er in het andere nummer flink gerockt. Het is duidelijk dat Hamel en zijn band in dit opzicht enorm gegroeid zijn.

De arrangementen zijn spannend en verrassend. Bij Rue Damremont worden er zeldzame, met de hand gemaakte instrumenten tevoorschijn gehaald, zoals een aquaphone en een door Gijs Anders van Straalen ontworpen Garrapato. Meezinger See You Once Again heeft plotseling een relaxte, mediterraanse sfeer gekregen. Een van de hoogtepunten van de avond is het van het eerste album afkomstige Interpretation Of Love in een a-capella-uitvoering, waarbij ieder bandlid een stem voor zijn rekening neemt. “Glee Club without autotune!” grapt Hamel. Bij de rock-‘n’-roll-versie van Don’t Ask, over de relatie tussen Bill Clinton en Monika Lewinsky, gaat het dak eraf en waagt Hamel zich aan een aantal danspasjes. In de toegift Farewell krijgen de bandleden om de beurt de ruimte om nog eenmaal te soleren en te laten zien hoe vaardig ze zijn op hun instrumenten.

Na zo’n fantastisch concert kun je eigenlijk weinig anders dan van Hamel en zijn band houden. Het liefst zou je ze in een doosje willen doen en mee naar huis willen nemen om ze keer op keer voor je te laten spelen. Hamel behoort tot de top van de Nederlandse muziekwereld. Wie niet overtuigd is na het horen van zijn albums, zal dit na een liveoptreden gegarandeerd wél zijn.

Wil je Wouter Hamel ook live zien? Kijk op zijn website voor de concertagenda. Vind je hem nog steeds te braaf? Bekijk dan eens zijn cover van Azaelia Banks’ 212 bij Giel Beelen.

Share

Marjolein van der Heide

Marjolein van der Heide (1984) studeerde Kunstmatige Intelligentie en Rechtsgeleerdheid. Ze werkt als software consultant op het snijvlak van ICT, zorg en privacy. In haar vrije tijd is ze muzikant. Ze speelt piano, zingt, schrijft eigen nummers en heeft een obsessie met trompetmuziek. Naast zelf musiceren vindt ze het leuk om haar liefde voor muziek te delen via de rubriek Beluisterd.