Kinderboekenweek: favorieten van de redactie I

De redactie is de kinderleeftijd al even voorbij, maar kinderboekenweek houdt een speciaal plekje in ons hart. Daarom delen we deze week onze favoriete kinderboeken: om nooit te vergeten en, vooruit, we geven het toe, nog regelmatig weer te lezen. Vandaag deel één.

Anna
Mijn lievelingsboek is Ronja de roversdochter van Astrid Lindgren. Het is een spannend boek over een stoer meisje dat leeft in de bossen en rijdt op wilde paarden. Een boek dat mij heeft gegrepen omdat het waanzinnig goed geschreven is. De moralistische boodschap is zo goed in het verhaal verweven dat ik er zelfs nu als volwassene niet over val. Ik weet niet hoe het met de meisjes van tegenwoordig zit, maar ik wilde vroeger Ronja zijn en als ik het nu herlees, denk ik nog steeds: en terecht!

Roos
Mijn favoriete kinderboek? Daar hoef ik geen seconde over na te denken: Het Amulet van Simone van der Vlugt lag jarenlang naast mijn bed. Nina’s moeder is verbrand als heks en om de een of andere reden, waarschijnlijk iets met heksen en een amulet, moet Nina als dertienjarig meisje alleen op reis. De omzwervingen in de zeventiende eeuw maakten dat ik jarenlang archeologie wilde gaan studeren; uiteindelijk toch maar niet gedaan. Ook herinner ik me hoelang ik naar de brandstapel op het boekomslag staarde om een glimp van Nina’s moeder op te vangen.

Hannah
Ik ben dol op kinderboeken. Pluk, Pinkeltje, de Griezelbus, Thea Beckman: de leukste verhalen zijn voor mij nog altijd verhalen van vroeger. Mijn meest bijzondere kinderboek is De Minpins van Roald Dahl. Weinig mensen hebben ervan gehoord, terwijl het echt een enorm spannend avontuur is. Vuurspuwende monsters, verdwalen in het bos, klimmen in metershoge bomen en dan wonderlijke wezentjes tegenkomen: veel beter wordt het niet. De slotzin, daarentegen, zullen wel veel mensen kennen en is voor mij de kern van kinderboeken: “Zij die niet in magie geloven, zullen het nooit vinden.”

Robert
Vroeger had ik twee dromen: dierenarts worden en, op de achtergrond, stiekem toch ook profvoetballer. In die tijd ging het voetbal voortvarend en las ik de boeken van Ad van Gils over Snelle Jelle. Boeken met titels als Een droom van een doelpunt en In Oranje. Op zaterdag, voordat de wedstrijd begon, las ik dan een paar bladzijdes van Snelle Jelle om in de juiste stemming te komen, vaak een stukje waarin Jelle mooi scoorde. Ik kon niet te lang lezen, omdat ik zo zenuwachtig was, maar dit gaf me een soort boost voor de wedstrijd. De boekjes kreeg ik vaak voor m’n verjaardag of voor Sinterklaas of kerst. Snelle Jelle was leuk.

Sigrid
Kinderen van moeder aarde van Thea Beckman was mijn favoriet. Dit boek is het eerste deel van een trilogie die in de toekomst speelt (na een grote oorlog), op Thule (waar nu Groenland ligt). De samenleving op Thule is heel erg gericht op de natuur en het land wordt geregeerd door vrouwen. Er zijn ook slechte invloeden: de Badeners, die heel industrieel zijn en het paradijs ‘lelijk’ willen maken. Maar het boek is zeker geen dystopie, waar er nu veel van zijn (De Hongerspelen bijvoorbeeld): er is weliswaar een dreiging – van de Badeners –, maar het land en het leven zijn ook heel mooi.

Het boek sprak mij vroeger zo aan omdat er een heel andere wereld in geschetst wordt. Het is natuurlijk heel spannend om te bedenken wat er over 1000 jaar van deze wereld terecht zal zijn gekomen. Ik vond de voorkant heel mooi en wat ik het allerleukst vond, was dat er een Sigrid in het boek voorkomt; een naamgenootje in een boek was me nog nooit gebeurd. Tegenwoordig lees ik het boek nog weleens. Vooral omdat ik me vroeger nooit realiseerde dat het boek feministisch is, maar tegelijkertijd heel veel stereotypen schetst. Toen een studiegenoot hier een scriptie over schreef, ben ik de trilogie met andere ogen gaan lezen.

 

Beeld: Flicker.com/Arwen Abendstern en Flickr.com/Lucia Whittaker.

Share

Redactie

De Nadelunch.com-redactie bestaat uit een team van veelzijdige auteurs die werken aan aansprekende artikelen die niet vanzelfsprekend zijn. Kennismaken? Dat kan hier.