Orale vlijt van Yves Petry: De maagd Marino

Omslag De maagd MarinoAan het opdweilen van het bloed leek geen einde te komen. De metalen ringen had Marino meteen van de muur verwijderd, maar de angst die hem nu overspoelt was onvoorzien. De lugubere inhoud van de ijskast biedt troost.

De Vlaamse schrijver Yves Petry nam het wilde, waargebeurde verhaal van een Duitse kannibaal tot uitgangspunt voor De maagd Marino, de roman waar hij in 2011 de Libris Literatuurprijs voor ontving. Een afgehakt en opgebakken geslachtsdeel zorgde destijds voor een mediahype, maar Petry weet de schok minstens te vertienvoudigen door de krankzinnige karakters uit het achtuurjournaal als geloofwaardige personages weg te zetten. Wat brengt iemand ertoe zich vrijwillig op de menukaart te zetten en wie zet zijn tanden in een dergelijk gerecht?

Poetsvis
Bruno Klaus is een gefrustreerde literatuurdocent die zijn boeken heeft verruild voor pornowebsites. Slechts een grand gesture, een werkelijke ervaring, kan de bedrieglijke vervoering van de literatuurwereld overtreffen. Marino Mund, een ietwat autistische maagd die onder het juk van zijn inmiddels overleden moeder gebukt gaat, lijkt geknipt voor de ondankbare rol die hiervoor vervuld zal moeten worden.

De ontmoeting tussen Bruno en Marino is zo onwaarschijnlijk dat het waargebeurd zou kunnen zijn, een akelige tactiek die Petry voortdurend weet toe te passen. Bruno is op zoek naar software om een tiental pornofilms tegelijkertijd te kunnen afspelen en stapt hiervoor Marino’s verlaten, door zijn moeder aan hem opgedrongen, computerzaak binnen. Bruno koestert niet bepaald warme herinneringen aan hun eerste kus: “Onze monden pasten helemaal niet op elkaar. Ik was net een poetsvis die rondhing bij de muil van een groot, lauw en nogal afwezig dier.”

Darkrooms
Vol overgave waagt Petry zich aan het beschrijven van de toedracht van het staaltje ogenschijnlijk ongegronde euthanasie, met rijkgevulde zinnen en illustere metaforen die doen lachen en kokhalzen. Bruno leidt de lezer de diepe krochten van een sekskelder binnen, de darkrooms van de AnyBody. Heen en weer schokkend van ‘orale vlijt’ vindt hij hier zijn verschaffer van coke en ketamine. Bruno’s dood zal pijnlijk zijn en pijn kennen ze niet in de AnyBody: “Je stak er een hele onderarm langs achteren in, en ze ondergingen het als pure extase. Handpoppen die jodelden van lust en leven rond de vuist van een grimmig kijkende poppenspeler.” Orale vlijt ten top wanneer hardop voorgelezen.

De dag waarop Bruno alles voor het laatst doet breekt aan en het is zijn tweeënveertigste verjaardag. Een laatste ontbijt, toiletbezoek en rit met zijn auto (die hij enigszins pathetisch besluit niet op slot te doen). Hij strooit met biljetten naar bedelaars en schopt nog een scène bij een boekhandel door de ‘Vlaamse roman van het jaar’ op de toonbank te smijten met de vraag: “U verwacht toch niet dat ik dat ga lezen?” Een laatste blik op de maan wanneer hij bij Marino arriveert. De finale van Bruno’s leven kan van start, en vormt de messcherpe openingsscène van De maagd Marino.

Yves Petry – De maagd Marino
Uitgeverij De Bezige Bij | ISBN 978 90 234 5444 1
Koop ’m voor €18,90 (adviesprijs) in de lokale boekhandel of bestel hier.

Share

Roos

Roos (1985) studeerde kunstgeschiedenis (researchmaster) aan de Universiteit van Leiden. Het geschiedenisdeel van de kunst hield zij voor gezien en zij specialiseerde zich in de wereld van de hedendaagse kunst. Momenteel werkt zij als redacteur bij Kunstbeeld en hiernaast schrijft zij freelance over kunst, cultuur en boeken voor diverse media en publicaties. Voor Nadelunch.com verdiept ze zich in internationale en nationale literatuur, opvallende kunstwerken en de vreemde plekken waar deze interesses haar brengen.