Wat is het verschil tussen leuk en leuk-leuk? Wat zijn de fijnere nuances van nazi-Duits en porno-Duits? Wat is nouveau kak? Het nieuwste boek van Paulien Cornelisse biedt het antwoord op al deze vragen.
Toen ik mijn collega’s van Nadelunch.com op de hoogte stelde van het onderwerp van mijn nieuwe artikel, ontving ik niet het aantal lovende reacties waarop ik gehoopt had: Paulien Cornelisse schrijft leuk, maar haar tweede boek biedt weinig vernieuwends en is daarmee niet leuk-leuk te noemen. Een enkeling vond het boek zelfs niet Nadelunch-waardig, en daar wil ik met alle geweld een stokje voor steken.
Succes & NS
Ruim 400.000 exemplaren van het eerste en spraakmakende boek Taal is zeg maar echt mijn ding vonden hun weg naar de boekenkasten van vele huishoudens en ook het tweede boek verkoopt, als ik de homepage van Cornelisse mag geloven, best goed. In september van dit jaar werd En dan nog iets voor de NS-publieksprijs genomineerd, maar won ’m jammerlijk niet. Maar niet getreurd, het boek wordt er namelijk niet minder leuk van.
Snor
Als neerlandica word ik wekelijks ondergedompeld in de taalverschijnselen. En als neerlandica wordt er min of meer van me verwacht dat ik alles op het gebied van de Nederlandse taal foutloos beheers. Ik durf er gerust voor uit te komen dat ik onlangs een grove dt-fout begaan heb en dat de websites van Van Dale en Onze Taal door mij veelvuldig geraadpleegde bronnen zijn. En hoewel ik niet met een plaksnor de taalnazi uit loop te hangen, begrijp ik uiteraard heel goed waar Cornelisse het in En dan nog iets over heeft.
Diep
Dat iets pas literatuur genoemd mag worden als het genoeg diepgang bevat, daar heb ik zo mijn mening over. Ik weet niet óf En dan nog iets zo’n bijzondere literaire parel is, maar diepgang bevat het boek wel degelijk. Want wie na het lezen van onderstaand fragment nog steeds zonder analyses te maken tegen zijn of haar kat kan praten, is goed bezig. Het ging mij na de zoveelste “Dikke poezenknor, wat heb je dikke billen!” toch een stuk minder goed af…
Een vriendin van mij kreeg ooit van haar therapeut te horen dat alles wat zij tegen haar kat zei, moest worden opgevat als iets wat zij eigenlijk tegen zichzelf wilde zeggen.
(…)
Ik heb deze theorie altijd verschrikkelijk interessant gevonden. Want stel dat het waar is? Dat er zoiets is als katprojectie? Ik besloot op mezelf te gaan letten, en te noteren wat ik tegen mijn kat zeg. Om meer over mezelf te weten te komen.
Hangt mijn kat in de gordijnen, dan zeg ik, vermoeid: ‘Hè ja. Laten we in de gordijnen gaan hangen.’ En ook: ‘Kan het misschien één keer normaal?’
Daar zat ik dan, met m’n dikke billen.
Maar natuurlijk bevat En dan nog iets ook minder confronterende en meer humoristische stukken:
Er is een (voor mij legendarische) aflevering van het realityprogramma Ik vertrek, waarin een goeiïge man een hotel in Oostenrijk was begonnen. Dat was inmiddels al half mislukt, omdat het hotel boven op een berg lag waar niemand kwam. Vooral de dochter van de familie leed eronder, vertelde de man: ‘Natelie zat op die berg gewoon helemaal weg te kwijlen.’ Wat een fantastisch woord! Waarom zeggen we niet allemaal ‘wegkwijlen’, in plaats van ‘wegkwijnen’? Wegkwijlen is zo veel beter en beeldender. Alsof je het uit pure depressie niet meer kunt opbrengen om te slikken, en al het kwijl maar gewoon naar buiten laat lopen. Boven op een berg.
Kortom: wegkwijlen op locatie is niet langer aan de orde met dit boek in de buurt. En stiekem is het best leuk-leuk om jouw leven én dat van je kat eens nader te bestuderen.
Paulien Cornelisse – En dan nog iets
Uitgeverij Contact | ISBN 978 90 254 3803 6
Koop ’m voor € 12,50 in de lokale boekhandel of bestel hier. Taal is zeg maar echt mijn ding kun je hier bestellen.
Olga
Olga (bouwjaar 1990) studeert Nederlandse taal en cultuur in het wonderschone Groningen. Momenteel woont ze nog onder moeders' vleugels, maar ze droomt uiteraard ook wel een beetje van dat eerste eigen huisje. Wanneer ze niet studeert, kruipt ze graag onder de dekens met een boek en een kop thee. Maar ook het rondstruinen op internet naar nieuw leesvoer neemt zo de nodige uurtjes in beslag. Het moge duidelijk wezen dat lezen en al het daarbij behorende tot de grote passie van deze 22-jarige blom gerekend kunnen worden. Je leest hier dan ook al haar bevindingen over Het Boek.

Leuke humorvolle en rake revieuw/recensie op de boeken van deze schrijfster.
oh wegkwijlen is mijn favoriete passage uit dit boekje! ik heb er net weer keihard om gelachen.