Weesboeken

Het is tijd om aan boord te gaan als ik een dik boek op de stoel naast me zie liggen. De gate loopt leeg en er is geen eigenaar te bekennen, dus smokkel ik David Baldacci’s Op eigen gezag mee het vliegtuig in. Een Nederlands boek achterlaten op het vliegveld van Split, dat zou zielig zijn.

Ergens boven Italië lees ik de eerste pagina. “Zijn hand gleed naar een apparaatje dat aan zijn broekriem hing. Het leek op een walkman, maar was in werkelijkheid een CADD-pomp. De pomp was aan de ene kant aangesloten op een groshong-catheter die volledig schuilging onder het overhemd en aan de andere kant verdween in zijn borstkas.” Ik neem me voor het boek op Schiphol onmiddellijk ‘kwijt’ te raken, maar vergeet dat bij aankomst en zeul het mee naar huis. Daar ligt het nu al drie maanden boven op de boekenkast. Naast een ander weesboek, John Irvings De beren los, dat ik minstens een jaar geleden redde uit een trein bij Amsterdam-Zuid.

Boek in trein
Café de Wacht

Book crossing
is een wereldwijd fenomeen. Je neemt een boek, plakt er een sticker met een code op, laat het ergens achter en wacht op www.bookcrossing.com tot de vinder zich meldt. De ideologie achter het recyclen van verhalen is prachtig, en het idee dat een onbekende het boek vóór je las spannend, een beetje vies en ook heel romantisch. Ik ken iemand die een boek achterliet in een hotel in Sri Lanka en hier jaren later een date in België aan overhield. Maar waarom zijn het altijd de muffe, vergeelde pockets, de edities voor slechtzienden, de beroerde vertalingen, en het ergste, de slechte boeken die mij in treinen, hotelkamers en gates opwachten?

De beren los is zo’n smoezelig crossingboek. Het werd volgens de bookcrossingwebsite in 2010 achtergelaten op de vensterbank van het OBCZ Café de Wacht in Arnhem. OBCZ? Ja, een Officiële BookCrossing Zone. Er blijken ook bijeenkomsten voor boekenkruisvaarders te bestaan lees ik, aangekondigd als: “Erg losjes. Heel erg gezellig. Geen incrowd. Iedere crosser is welkom.” Fijn. “Of je wat eet of drinkt moet je zelf weten. Ieder betaalt voor zich, tenzij iets anders wordt afgesproken.” Duidelijk. “Veel mensen hebben boeken bij zich, maar het moet niet. Dat je er bent is goed genoeg. Wat je aan hebt maakt niemand wat uit.” Ieks! Hoeveel bookcrossingbaby’s zouden er al geboren zijn, en is dat literair verantwoord?

Lelystad
Afgelopen weekend was ik weer op weg naar het vliegveld. Mét David Baldacci. In de trein blader ik de 432 pagina’s van het boek nog eens door. In het nawoord schrijft Baldacci: “Vliegtuigfanaten zullen opmerken dat de sabotage van Vlucht 3223 wel erg vergezocht is. Die fouten staan er met opzet in. Het was niet mijn bedoeling om een handboek voor gekken te schrijven.” De persoon die Op eigen gezag achterliet in de gate dacht misschien wel goed beslagen het vliegtuig in te stappen. En kwam gelukkig bedrogen uit. Ik laat het boek achter in de intercity naar Lelystad. De beren los moet maar eens mee naar de dierentuin. Tenzij iemand het wil hebben?

Beeld: Roos.

Share

Roos

Roos (1985) studeerde kunstgeschiedenis (researchmaster) aan de Universiteit van Leiden. Het geschiedenisdeel van de kunst hield zij voor gezien en zij specialiseerde zich in de wereld van de hedendaagse kunst. Momenteel werkt zij als redacteur bij Kunstbeeld en hiernaast schrijft zij freelance over kunst, cultuur en boeken voor diverse media en publicaties. Voor Nadelunch.com verdiept ze zich in internationale en nationale literatuur, opvallende kunstwerken en de vreemde plekken waar deze interesses haar brengen.