“Sorry, je heupen zijn te breed” – het leven van een catwalkmodel

ChampagneglazenChanel, champagne en meterslange benen: dat is waar de modewereld veelal mee geassocieerd wordt. Maar wat schuilt er nu écht achter die perfecte, pukkelvrije poppetjes op de catwalk? Glitter en glamour, of jaloezie en eetproblemen? Mirjam zocht het uit.

Chanel en champagne zie ik nog nergens, maar de meterslange benen zijn in ieder geval flink vertegenwoordigd. Ik ben op het Amsterdam Fashion Institute, in een ruimte vol ontwerpers (ietwat vreemde figuren in oversized truien met gekke hoedjes) en hun catwalkmodellen. Deze laatste groep meisjes herken ik onmiddellijk aan hun lange lijven en tailles die je met twee handen kunt omvatten.

“Kleed je maar uit”, zegt Saskia. Ze is student Fashion Design en vanavond is haar eindexamenshow. Omdat ik voor de nieuwe collectie van Victor en Rolf helaas nét niet de goede maten had, ben ik haar model. Je moet klein beginnen.

Haat en nijd
Met hulp van twee andere ontwerpers hijst Saskia me in haar creatie. Het geval heeft nog het meeste weg van een strakke slaapzak, aangevuld met kapotte panty’s.

“Geweldig”, zegt een van de andere ontwerpers. “Echt supermooi.” Ik zou dit gevaarte nog niet meenemen als ik geld toe kreeg, maar ik ben al lang blij dat het het grootste deel van mijn lichaam bedekt. Verderop zie ik een meisje dat alleen een soort openhangend vest aanheeft, dat vrolijk naar achteren wappert als ze loopt. In de modewereld heeft een vrouwenlichaam blijkbaar net zo veel met seks te maken als een naakte paspop in een etalage.

Na de pasronde mag ik mijn eigen kleren weer aan. “We kunnen pas over een uurtje oefenen op de catwalk, dus je mag gewoon even wachten.” De drie andere modellen die voor Saskia gaan lopen, zitten al onderuitgezakt met elkaar te praten. “New York is echt de leukste stad om in te werken”, zegt een meisje dat Anne heet. “De mensen zijn er zó aardig.” “Vliegen de modellen elkaar niet in de haren daar?” vraag ik. Ze kijkt me verbaasd aan, dus ik voeg er verontschuldigend aan toe: “Dat doen ze bij America’s Next Top Model…” “Ik weet niet hoor,” zegt ze, “maar als je duizenden kilometers van huis bent denk ik dat je liever vrienden maakt dan dat je ruzie zoekt. Anders wordt het een erg eenzame bedoening.” Geen haat en nijd dus. Vooroordeel één is vast ontkracht.

Etalagepopmodel
Broodje kaas met een hand Pringles toe

“Mirjam, jij gaat als eerst.” We staan in de lege zaal waar de show zal plaatsvinden en ik voel even een kriebel in mijn buik. Ik heb geoefend op mijn loopje, maar op de torenhoge sleehakken die ik aanmoet, is het toch lastiger.

De ontwerpster kijkt peinzend hoe ik over de catwalk ga. “Kan je iets meer ontspannen? Gewoon lekker losjes.” Lekker losjes. Oké. Alsof ik naar de bushalte loop, wandel ik terug. “Ik weet het niet; het ziet er een beetje stijf uit.” Ze overlegt even met de jongen naast haar. “We gaan het anders doen”, zegt ze. “Emily gaat als eerste op, en jij als laatste.” Als laatste? Omdat mensen dan niet meer zo opletten, zeker. Ik staar naar mijn schoenen.

“Worden jullie niet heel onzeker van dit werk?”, vraag ik mijn mede-modellen als we klaar zijn met oefenen. “Ik krijg hier juist zelfvertrouwen door”, antwoordt Anne. “Je bent toch model omdat ze je mooi vinden?” “Nou, ik kan me best weleens onzeker voelen”, zegt Emily. “Als een ontwerper vindt dat zijn outfit een ander meisje beter staat, zegt hij dat gewoon recht in je gezicht.” “Hoorden jullie dat er net een meisje naar huis werd gestuurd?” vraagt Emma, Saskia’s derde model. “Ze had te brede heupen.” “Echt?” “Ja, het is wel lullig, maar ze paste niet in de kleren.”

Drie uur voor de show. Saskia heeft eten voor ons gehaald en ik ben stiekem best nieuwsgierig naar wat deze meisjes zullen nemen. Ze zien er niet extreem mager uit, maar toch wel een stuk slanker dan gemiddeld. “Mag ik de kaas even?” Er zijn broodjes en beleg en tot mijn verbazing neemt iedereen er gretig van. Na een tijdje wordt er zelfs een bus Pringles opengetrokken. “Hoe blijven jullie nou slank?”, vraag ik terwijl ik een hap neem. “De meeste modellen zijn slank gebouwd”, zegt Emily. “Anders is het echt niet te doen.” “Ik probeer gewoon gezond te leven”, zegt Anne. “Geen rare diëten ofzo, maar drie normale maaltijden per dag en soms een tussendoortje.” Ze grijpt naar de chips: geen anorexia dus. Wat een normale meisjes zijn het eigenlijk.


Forty seconds of fame
Pas als mijn haar en make-up gedaan zijn voel ik me echt een beetje model. De show begint bijna en iedereen loopt wat zenuwachtig rond, zoekend naar elastiekjes, schoenen of de juiste kleur lippenstift. Zelf ben ik ook wel nerveus, maar ik ben vooral heel blij dat het lange wachten voorbij is. Ik had me het allemaal wat spannender voorgesteld, dat model zijn: meer keuvelen met beroemdheden in plaats van bladeren in oude Grazia’s.

Dan mogen we eindelijk naar de zaal. De muziek dreunt al en met gespannen gezichten staan we te wachten achter de schermen. Het eerste model gaat de catwalk op. Hier hebben we dan de hele dag naar toegewerkt. De tweede gaat ook; nog één en dan ben ik. Ik voel mijn hart kloppen. Nu.

Ik schrik me dood. De zaal die net nog zo prettig verlaten was, zit vol met mensen en aan het einde van de catwalk staan wel twintig fotografen die onophoudelijk foto’s maken. Van mij. Ik voel me echter allesbehalve een celebrity; eerder een konijntje dat in de koplampen van een vrachtwagen staart. Stap, stap, stap. Bij iedere tik van mijn hakken schiet er een gedachte door mijn hoofd. Rechtop lopen. Schouders ontspannen. Niet te serieus kijken. Niet vallen. Niet vallen. Niet vallen. Dit glamourmoment duurt precies veertig seconden. Dan verdwijn ik weer achter de schermen waar mijn haar instort omdat ik van opluchting over mijn voeten struikel.

 

Beeld: stock.xchng/bretz, Flickr.com/Andres Rueda en Flickr.com/Art Comments.

Share

Mirjam

Mirjam Brouwer (1990) heeft na enige omzwervingen eindelijk de studie gevonden die helemaal bij haar past: journalistiek. Ze is het gelukkigst wanneer ze vreemde landen kan doorkruisen met haar notitieblok in de hand, maar ook in Nederland heeft ze altijd stof om over te schrijven. Voor Nadelunch maakt ze elke maand een reportage over iets dat compleet buiten haar comfortzone ligt. Van koeien melken tot een moskeebezoek: ze is extreem nieuwsgierig en wil alles uitproberen.