Familieziek

Soms, wanneer ik van het treinstation naar huis loop, fantaseer ik over een bezoek van Bert van Leeuwen. Meestal regent het en loop ik op niet-waterdichte gympen in een te dunne zomerjas door de plassen, na een lange dag werk.

Een paraplu heb ik doorgaans wel bij me, waarvan ik het uiteinde met twee handen dichtknijp. Hard. Stel je toch voor. De bel gaat. Het is Bert. Met zijn cameraploeg. Zijn lachende gezicht vol hoop. “Hallo!” Ik zit in Het Familiediner.

Ik zou mijn zegje klaar hebben, als mijn bel zou gaan. “Zo Bert, kom erin. Jazeker ken ik je, jij bent toch die weldoener met die voet tussen de deur? Die zich overal binnen weet te kletsen om familieleden nog één keer, maar nu op nationale televisie, haarfijn uit te laten leggen waarom broer Kees wat nicht Sjaan betreft echt kapot kan vallen? Maar echt voorgoed? Jij bent toch van dat programma waarin zus Linda nog even uiteenzet hoe zus Ans die bewuste zomeravond in 1996 tijdens de jaarlijkse familiedag op de camping van de buren, waar ze altijd al hommeles mee had, haar zoontje Noah zijn armpje blauw kneep, zogenaamd om hem bij de barbecue vandaan te houden. Van die EO-show waarin Marianne in tranen vertelt hoe ze haar moeder dwong op haar dochter te passen om naar een show van André van Duin te kunnen gaan, en dat die haar toen nooit meer wilde zien. Haar dochter dan.

Bert van Leeuwen
Een uit de hand gelopen kerstdiner
Dertig jaar na een uit de hand gelopen kerstdiner kom jij met de menukaart van destijds aanzetten, maar dan met de datum van vandaag en een sticker van Het Familiediner erop. “Er zijn twee dingen wat ik nooit zou doen, en dat is contact zoeken met hem, of naar 020 gaan”, stelt een bonkige Rotterdammer. Maar zo gemakkelijk komen deze arme mensen niet van jou, of van hun familie, af en voor ze goed en wel van de schrik bekomen zijn heb jij ze al een pornowitte limousine in gedirigeerd. Waarom in vredesnaam een limousine? Showing off, Bert. Je voert de ruziemakers vervolgens naar een verlaten restaurant, waar de kok met een of ander nichtje in de keuken reeds het vredesmaal staat te bereiden, gezout met nog meer tranen. Dan volgt het lange wachten op de limousine, aangezwengeld door jouw meelevende blik. Wie is er zo gek geweest om in te stappen?

Na een verzoening vol schermutselingen of een koelbloedige hand zit jouw missie er bijna op. En tevens veertig minuten van mijn maandagavond. Nu de volgende dag alleen nog de meest schrijnende gevallen in de meest gênante poses als banner op je website plaatsen, waarvan de huilende Corina van vorige week de kroon spant. Allemaal in naam van God. Dat programma, daar ben jij toch van?”

Sinds mijn fiets gestolen is fantaseer ik best vaak over Bert en de mooie dingen die hij doet. In de stille hoop dat er een limousine stopt, om me thuis te brengen.


Beeld: Wikimedia Commons

Share

Roos

Roos (1985) studeerde kunstgeschiedenis (researchmaster) aan de Universiteit van Leiden. Het geschiedenisdeel van de kunst hield zij voor gezien en zij specialiseerde zich in de wereld van de hedendaagse kunst. Momenteel werkt zij als redacteur bij Kunstbeeld en hiernaast schrijft zij freelance over kunst, cultuur en boeken voor diverse media en publicaties. Voor Nadelunch.com verdiept ze zich in internationale en nationale literatuur, opvallende kunstwerken en de vreemde plekken waar deze interesses haar brengen.