Google-loos? Google-lijst!

Het is officieel. We kunnen niet meer zonder internet. De NOS meldde dat campings massaal wifi aanleggen, omdat Nederlanders ook tijdens vakantie continu online willen zijn. Ik zat niet op zo’n camping, maar in een ‘huisje’ op het Franse platteland. Zonder wifi. Met prangende vragen…

Van tevoren leek het een heerlijk vooruitzicht: een week zonder internet. Geen vacature-alerts, aanbiedingen van de NS, of grappige Facebook-updates. Waarom moet je weten wat je vrienden doen als je zelf in een merkwaardige kruising tussen een caravan, boot en gîte zit tussen grazende koeien in de Franse middle of nowhere? Gewapend met scrabble en een paar cryptogrammen kom je de vakantie wel door. Totdat… de puzzel lijkt te vragen om de naam van de jongste dochter van Willem-Alexander en Máxima. En laat je die nou net niet weten. Of totdat er tijdens scrabble onenigheid ontstaat over de geldigheid van de woorden ‘bauwen’ en ‘doopfilm’. Gelukkig had ik een ouderwets opschrijfboekje bij me, waarin gedurende de week de google-lijst vorm kreeg: alle vragen die je normaal gesproken even online zou opzoeken.

Nog niet eerder had ik me gerealiseerd hoeveel je gedurende de dag controleert. Waar je vroeger een woordenboek of encyclopedie moest pakken, heeft de alom presente smartphone blijkbaar gezorgd voor een enorme toename in het stillen van onze kennishonger. Het opzoeken is makkelijker geworden en daardoor lijken we het frequenter te doen. Maar worden we ook slimmer, of is het kortetermijnbevrediging? Zoals je vroeger voor een proefwerk alles uit je hoofd leerde om het een week later totaal vergeten te zijn? Ik ben geneigd dat laatste te denken. Wat je opzoekt zijn vooral de quick wins: de zaken die je dwarszitten omdat je zeker weet dat ze ergens in een stoffig hoekje van je hoofd verstopt zitten, of de dingen waarover je van mening verschilt met een ander en waarin je per se je gelijk wilt halen.

Het andere spul
In de loop van de week werd ik, waarschijnlijk onder invloed van de prikkelarme omgeving, minder kritisch. Ik ging keuzes maken; blijkbaar zijn er google-momenten die bij nadere beschouwing toch niet zo belangrijk zijn. De vragen die de lijst haalden, zijn vooral bovengenoemde ‘oh ja’-momenten en twistpunten. Op sommige vragen vonden we gaandeweg de antwoorden, andere mysteries leken opgelost, maar met de verkeerde informatie. Zo dacht ik na mijn conversatie met een Franse bakker speltbrood te eten (pain de seigle, c’est pas pain du blé, mais de l’autre chose?). Mijn conclusie dat het geen tarwe was klopte, alleen bleek dit ‘andere spul’ rogge en geen spelt te zijn. En la crème chantilly is gewoon slagroom, gezoet met vanille. De Engelsen gooien weliswaar soms likeur door hun room, maar de meeste crème chantilly is niet alcoholisch (ik vond de dessertkaart al wat heftig voor kinderen).

Thuiskomen na vakantie in 2014 betekent dus, naast uitpakken en wassen doen, googlen. Hier komen ze dan:

  • Doopfilm bestaat niet (onterecht overigens: doopfeest bestaat ook, dus doopfilm is een volstrekt logisch vervolg)
  • Bauwen: luid roepen
  • De jongste dochter van ons koningspaar: prinses Ariane
  • De irritante presentator van Waku Waku: Rob Fruithof
  • De dagelijkse boodschappen doen: faire les courses
  • De Pont de Normandie werd geopend in 1995
  • Donder: tonnerre
  • Épeautre: spelt (en seigle is rogge…)
  • Die ene film met George Clooney wiens vrouw in coma raakt, waarna hij met zijn twee dochters (die veel lof oogsten voor hun acteerprestaties) achterblijft, met een titel in de trant van ‘erfenis’, ‘familiebanden’: The Descendants

Vakantie is… geen antwoorden hebben
Inmiddels ben ik weer een weekje thuis en heb ik de volledige beschikking over mijn online opzoekvriend, iets waar ik dankbaar gebruik van maak. Alleen al voor dit artikel heb ik meer kleine dingetjes opgezocht dan het tiental vragen dat in mijn boekje stond. En ik ben alweer vergeten wat ze waren, terwijl Rob Fruithof voorgoed in mijn geheugen gegrift staat… Daarom hoop ik dat er iets blijft hangen van mijn Franse zen-gevoel, het geluid van de grazende koeien, de zoemende vliegen, en de constatering dat je als toerist met een diep weggezakte middelbare schoolkennis  van het Frans nog steeds gewoon brood kunt kopen… Want het was best fijn om een week vragen te kunnen stellen, zonder er direct de antwoorden bij te moeten vinden!

Share

Juliette K.

Juliette is classica en liefhebber van taal en lezen. Ze puzzelt graag met teksten en schrijft blogs en artikelen over verschillende onderwerpen. Bij Nadelunch.com combineert ze haar liefde voor lezen en schrijven in de rubriek 'Boeken', als auteur en eindredacteur. Op professioneel gebied zocht Juliette na een carrière als studieadviseur een nieuwe impuls. Haar opleiding tot loopbaancoach bleek een schot in de roos, en inmiddels combineert ze een baan in loondienst met freelance werk als loopbaancoach.