Museum of Endangered Sounds

GameboyHartstikke gaaf, al die technologische vooruitgang. Helaas betekent de komst van snellere computers en plattere beeldschermen ook dat we afscheid moeten nemen van voorwerpen die een grote rol speelden in onze jeugd. Het digitale Museum of Endangered Sounds hoopt dat gemis op te vullen.

Op de website van het ‘museum van bedreigde geluiden’ staan een aantal iconen waarop oude apparaten zijn afgebeeld, zoals de faxmachine en de Tamagotchi. Klik je op deze plaatjes, dan hoor je het geluid van het desbetreffende apparaat. A real trip down the memory lane. Het is zelfs mogelijk meerdere afbeeldingen tegelijkertijd aan te klikken en zo een kakofonie aan geluid te creëren. Toch rest de vraag waarom oprichter Brendan Chilcutt zo veel waarde hecht aan deze bliepjes en kraakjes. Staat technologie niet gelijk aan vooruitgang? Waarom zouden we deze oude ‘meuk’ verheerlijken?

Who will play my GameBoy when I’m gone?
Volgens Chilcutt herinneren deze geluiden ons juist aan onze technologische vooruitgang. De muisstille, hypermoderne apparaten die tegenwoordig in onze huiskamer staan, doen ons vergeten dat de weg naar het computertijdperk zoals wij dat kennen een lange is geweest. Bovendien, zoals Chilcutt zegt: “When the entire world has adopted devices with sleek, silent touch interfaces, where will we turn for the sound of fingers striking QWERTY keypads? Tell me that. And tell me: Who will play my GameBoy when I’m gone?”

Het moge duidelijk zijn dat geluid dus allerlei gevoelens bij ons losmaakt. Net als dat beeldschone nummer van The Beatles doet het deuntje van Tetris ons verlangen naar verloren tijden. Nooit zal er een ringtone bekender worden dan de eerste Nokia-tune. En wat te denken van de nostalgie die naar bovendrijft wanneer we het geluid horen van een videorecorder die een videoband inslikt? Chilcutt vindt het allemaal prachtig en hoopt dat hij in 2015 een complete database van oude geluidjes heeft verzameld. Opdat wij niet vergeten.

Beeld: Flickr.com/Olly M Pus.

Share

Maaike

De Rotterdamse Maaike Goslinga (1990) studeert Euroculture, een tweejarig masterprogramma van de Europese Commissie, in Spanje en Duitsland. Eerder rondde zij haar studie Engelse taal en cultuur in Liverpool af en werkte ze in Nieuw-Zeeland. Omdat ze zich het fijnst voelt op vreemde bodem, ontfermt ze zich als eindredacteur over de sectie 'Buiten' en schrijft ze korte artikelen over wereldwijde trends en andere wetenswaardigheden. Gewapend met pen, notitieboek en rugzak hoopt zij later als onderzoeksjournaliste de wereld over te reizen.