Muziek als poëzie

Afgelopen vrijdag, 21 september, brachten de mannen van Mumford & Sons hun nieuwe album Babel uit. Ondanks de slechte eerste recensies (‘niet genuanceerd’ en ‘weinig onderscheid tussen nummers’), wil ik jullie meenemen in de wereld van de muziekpoëzie die Mumford & Sons maakt.

Ik ben een sucker voor songteksten. Sommige nummers luister ik alleen omdat er één regel in voorkomt die ik mooi vind, zoals het prachtige ‘love speaks in silence’ in een nummer van Lifehouse. Mumford & Sons leerde ik kennen via, hoe kan het ook anders, het nummer The Cave. Eerst moest ik wennen aan vooral het geluid van de banjo, maar ’s avonds schreef ik een vertaling van het nummer in mijn dagboek met als onderschrift: “Dit is meer dan muziek.” Hierbij deel ik met jullie de nummers van Mumford & Sons die ik het mooist vind vanwege de tekst.
YouTube voorvertoningsafbeelding

Al voor het uitbrengen van het nieuwe album speelde Mumford & Sons het nummer Lover of the Light. Het verandert nogal eens, maar op dit moment is dit mijn favoriete nummer, dat voor mij gaat over hoe erg je iemand nodig kunt hebben. In the middle of the night, I may watch you go. There’ll be no value in the strength of walls that I have grown. There’ll be no comfort in the shade of the shadows thrown, but I’ll be yours if you’ll be mine.
YouTube voorvertoningsafbeelding

After the storm, de afsluiter van het eerste album. En wat voor een afsluiter! Dit is hoop omgezet in geluid. Het komt goed; er komt een tijd dat je niet meer hoeft te huilen: And there will come a time, you’ll see, with no more tears and love will not break your heart, but dismiss your fears. Get over your hill and see what you find there, with grace in your heart and flowers in your hair.
YouTube voorvertoningsafbeelding

Bovenstaand nummer is mooi, omdat we allemaal weleens een hopeless wanderer zijn en iemand nodig hebben om ons uit de kou te halen. I wrestled long with my youth. We tried so hard to live in the truth, but do not tell me all is fine. When I lose my head, I lose my spine.
YouTube voorvertoningsafbeelding

Toen bleek dat een van de nummers op Babel de naam Holland Road had, hoopte ik dat het de studioversie van dit nummer zou zijn, maar helaas. Neemt niet weg dat dit nummer ongelooflijk mooi is. I ran away in floods of shame, I’ll never tell how close I came, as I crossed the Holland Road en daarna: Wrap up your questions, keep ‘em down. Let the water lead us home.

Mocht je van plan zijn het album te kopen, of het al hebben: Whispers in the dark is ook prachtig (And this cup of yours tastes holy, but a brush with the devil can clear your mind. Strengthen your spine), maar daar is geen goede versie van te vinden op YouTube.

Beeld: Flickr.com/weeklydig.

Share

Laura

Laura (1994) is tweedejaars studente psychologie aan de Rijksuniversiteit Groningen, maar heeft soms een grotere liefde voor woorden dan voor mensen. Het grootste deel van haar vrije tijd besteedt ze dan ook aan het lezen van boeken en het schrijven van stukken. Mocht je haar niet dagdromend aantreffen met een boek, dan is ze waarschijnlijk iets aan het spelen op haar keyboard, een film aan het kijken of op bezoek bij een vriendin. Voor Nadelunch schrijft ze kortere stukken binnen de categorie 'Ook dat nog'.