Oog in oog met de Filippijnse gentle giant

Met kloppend hart spring ik het water in. Ze eten toch echt alleen plankton?, vraag ik me nogmaals af terwijl ik onderduik en alles troebel wordt. Langzaam doemt voor mijn duikbril een gevlekt gevaarte op.

Reizen staat voor mij gelijk aan het avontuur aangaan en in sommige gevallen ook aan geconfronteerd worden met je eigen angsten. Dus, wat doe je als je al vanaf je vijfde bang bent voor haaien en je je op een goede dag in de Filippijnen bevindt? Dan reis je af naar de baai van Donsol om met de ‘gentle giants’, walvishaaien, te snorkelen. Ook als je minder bezwaar hebt tegen haaien in welke soort dan ook is dit overigens aan te raden: heel bijzonder om zo dicht in de buurt te mogen komen van zo’n enorm dier.

Walvishaai
Het blijven haaien

Misschien moet ik eerlijk zijn. In eerste instantie wil ik dat water eigenlijk helemaal niet in. Leuk hoor, die walvishaaien. En fijn ook dat ze alleen maar plankton eten. Maar toch, het blijven haaien. Tegelijkertijd besef ik ook dat dit een buitenkans is en die kans nu niet grijpen, daar zou ik alleen maar spijt van krijgen. Dus, met knikkende knieën en met het hart in de keel ga ik toch maar dat water in. ‘Gelukkig’ weet onze gids Omar dat ik het een beetje eng vind en heeft hij het zijn persoonlijke missie gemaakt mij van die angst af te brengen. Hoe? Door bij een walvishaai van negen meter mij al zwemmend bij de hand te nemen en mee te sleuren naar de bek van het dier. “Hoor je hem smakken?”, gebaart Omar glunderend, terwijl hij me steeds meer meetrekt richting de enorme bek van de haai. Plankton-eter of niet, die bek blijft beangstigend groot. En komt steeds dichterbij…

Eenmaal terug op het vasteland overheerst een gevoel van trots: voor iemand die altijd met een zekere paranoia het water instapt heb ik het toch maar mooi geflikt. De rest van mijn reis voel ik me onoverwinnelijk, want ik heb mezelf toch zeker met mijn grootste angst geconfronteerd? Wat kan mij nog gebeuren? Eenmaal thuis komt de ontnuchtering: een YouTube-filmpje van een onschuldige walvishaai kan ik welgeteld vijf seconden bekijken voordat ik het snel uitzet. Te eng. Dat snorkelen lijkt ineens heel ver weg. Mijn dapperheid is helaas opgehouden bij de Filippijnse grens. Misschien voor mijn volgende reis toch weer een retourtje Manila overwegen?

Beeld: Flickr.com/NeilsPhotography.

Share

Rosalie

Rosalie (1983) studeerde politieke wetenschappen in Leiden en is na afronding van de onderzoeksmaster blijven hangen in de sleutelstad. Na vijf maanden zwerven en avonturen beleven in Zuidoost-Azië was het tijd voor iets serieuzers en inmiddels is zij al tweeënhalf jaar werkzaam bij een onderzoeksinstituut in Den Haag. Zij heeft een grote voorliefde voor het werk van onder anderen Woody Allen, Alfred Hitchcock en Stephen Merchant en is altijd bezig met het plannen van een volgende korte of lange reis. Voor Nadelunch zal zij voor 'Ook dat nog' bijdragen leveren binnen de rubrieken 'Beeld' en 'Reizen'.