Hardlopen is hip. Of het nu worstelen naar de eerste vijf kilometers is onder begeleiding van een vriendelijke Vlaamse, of dat er maandelijks een marathon op het menu staat: iedereen doet het. Maar waarom?
Natuurlijk, het is makkelijk. Iedereen kan het. Wie kan lopen, kan ook rennen. Het is slechts een kwestie van trainen hoelang je dat rennen vervolgens volhoudt, en op welk tempo. Het is goedkoop. Je hoeft niet lid te worden van een sportclub, hebt geen dure attributen nodig. Alleen een paar goede schoenen. Het kan altijd en in je eigen tijd. Als het regent, kun je een uurtje wachten. Of een dag later gaan. Bovendien hoef je niet binnen in een stinkende sportschool je ding te doen terwijl je met je tomatenhoofd je ogen uit je hoofd schaamt voor je inspanningsgezicht.
Niks van dat al. Fijn muziekje op, in de duinen of in het bos. Gewoon buiten. Tussen de koeien of juist midden in de stad. In je eentje of met een goede vriend(in) die je niet belachelijk maakt als je na twee kilometer al klinkt als een walrus met blafhoest.
Doelloos gehobbel
Maar kom op. Wees nu even heel eerlijk. Het is toch eigenlijk gewoon gruwelijk saai? Wat bezielt mensen? Een uur lang rondsjokken in de bloedhitte of ijzige kou. Zonder doel. Lopen om het lopen. Rondhobbelen terwijl je broek afzakt, je shirt omhoog kruipt, je onderbroek stiekem tussen je billen glipt en je je kapot ergert aan het gerammel van je huissleutel die ergens door je kontzak dwaalt.
Waarom niet lekker voetballen? Spanning en sensatie, een wedstrijdelement, een gezamenlijk doel en daarna gezellig met z’n allen douchen. Of fitnessen, zodat je zorgvuldig een pakket kunt samenstellen om het lichaam te bewerkstelligen dat je altijd al wilde. Of pilates, want daar word je zo lenig van. En als je dat allemaal te moeilijk vindt, kun je altijd nog gaan fietsen. Welke Nederlander kan dat nou niet?
Verklaring?
Maar nee hoor, we blijven met z’n allen door de polder strompelen. Met zompige schoenen en blaren in je sokken zuchtend en steunend je uur uit rennen. Om vervolgens met het perfecte excuus op de bank te ploffen en een biertje open te trekken. Dat heb je wel verdiend.
Dit is geen kritiek. Dit is oprechte nieuwsgierigheid. Van alle sporten in de wereld, waarom slaan we massaal aan het hardlopen? Waarom geen duiken, of zwemmen, fierljeppen, of curlen voor mijn part. Wat is het toch met dat hardlopen dat maakt dat we niet anders meer willen?
Beeld: Flickr.com/timtak.
Dionne
Dionne (1987) zag dat Nadelunch gedomineerd werd door (oud-)letterenstudenten en dacht: dat ben ik ook. Momenteel werkt ze als freelance redacteur en in de horeca. Stiekem droomt ze ervan reisjournalist of de nieuwe Stig bij Top Gear te worden. Tot die tijd houdt ze zich bezig met bloggen, bakken, hardlopen en haar anti-katten-/pro-hondencampagne.
Endorfine & serotonine. Hardlopen is gewoon verslavend.
oja, dat bedoel ik dus.
je bent zelf een endorfine Lin
Krijg je dat niet van andere sporten dan?
ja, goeie vraag. hardlopen is inderdaad de eerste sport die mij “verslaafd” maakt. Bij elke andere sport heb ik het al snel gezien. Ik weet gewoon niet wat het is..toch een apart stofje in je lichaam die alleen hardlopen laat vrijkomen?
Endorfine sowieso wel, serotonine zegt me niet zoveel
hahaha, hier heb ik ook een stukje over geschreven. ik ben ook zo’n hardloopfanatiekeling, en ik kreeg vragen of het nou echt zo leuk is, dat hardlopen.
mijn eerlijke antwoord: nee! het is fokking saai, het is helemaal niet “lekker genieten van de buitenlicht”, het is gewoon stom. MAAR, het gevoel als je thuis bent nadat je toch weer bent gaan hardlopen: dat is fijn. en zorgt dat je toch weer gaat, elke keer wer
Nou ja, heel eerlijk.. Als ik zelf ga vind ik het vaak best lekker, als je dan ‘lekker’ loopt zeg maar, met een zonnetje in een mooie omgeving. Maar ik heb ook gekickbokst in een saai gebouw, en dat vond ik óók leuk. Maar toch doe ik dat niet meer, en hardlopen wel. En ik weet niet waarom. Want dat als je thuis bent, je een goed gevoel hebt: dat heb ik dus niet. Zodra ik thuis ben, voel ik me eigenlijk weer gewoon als altijd. En met boksen voelde ik me wel onoverwinnelijk of heel goed of whatever. Dus ik snap het niet.
Hoe lang je dan? Want in die hardloopflow/runnershigh kom ik meestal na een km of 8/9.
Meestal tussen de 7 en 12 kilometer. Maar dat fenomeen ‘runners high’ heb ik nooit meegemaakt geloof ik. Wel dat je helemaal gedachteloos en ‘vanzelf’ loopt, maar zodra ik me dat realiseer is het gelijk weg.
Ik schaar me after het hele Endorfine Gebeuren, ik doe zelf al een tijdje niet meer aan hardlopen maar dat weet ik van de jaren dat ik wel hardliep.
Ik snap wat je zegt, van dat saaie. Ik kan daardoor niet, niet, niet, ECHT NIET lopen zonder muziek. Daar word ik zo moedeloos en sacherijnig van, dat kan ik gewoon niet.
Maar met een goede soundtrack? Dan kan het ZO lekker en leuk zijn!
Hmm ik vind het niet saai hoor, zolang je geen hele lange afstanden loopt. Mij zul je geen marathon zien lopen, maar een half uurtje of uurtje (oke nu ook niet want daar heb ik geen energie voor) is heel fijn. Ik ben gewoon een buitenmeisje. Ik snap dan weer helemaal niks van fitness, martelwerktuig in een stom zaaltje, nee bedankt!
Nee, daar snap ik al helemáál niks van!
Fitness vind ik vreselijk, maar ik ga inderdaad ook veel liever kickboksen of voetballen of whatever, dan hardlopen.
Briljant stukje, maar ik zie je in je biografie dat wij waarschijnlijk ooit vette oorlog gaan krijgen: ik voer namelijk al jaren actief anti-honden/pro-katten campagne..
Oh it is ON!
Zeg Dionne, in een hardloopstukje van jóu verwacht ik toch zeker wel iets over zombies!
Ja euh maar.. Dat heeft sowieso denk ik weinig te maken met waarom de mééste mensen hardlopen, alleen met waarom ik hardloop. En zoveel doe ik dat niet eens meer dus ja. Bovendien wil ik niemand afschrikken :O