Dat de architect van de aanslagen op de Twin Towers de dood vindt, weet iedereen. Ondanks dat de uitkomst van tevoren al vaststaat, is regisseuse Kathryn Bigelow er in geslaagd een enerverende film te maken over het verhaal van de decennium lange, geheime zoektocht naar Bin Laden.
Heiligt het doel de middelen?
In de VS was er een hoop te doen rond Zero Dark Thirty. In de eerste minuten wordt meteen duidelijk waar iedereen zich zo druk om maakte: de martelscènes. Scenarist Mark Boal en regisseuse Kathryn Bigalow reconstrueerden de keiharde operatie van de zoektocht naar en dood van Bin Laden, waarbij de grenzen werden opgezocht en soms ook overschreden van wat moreel toelaatbaar is. De filmmakers tonen bijvoorbeeld hoe gevangenen op geheime locaties in het buitenland worden onderworpen aan zogenaamde ‘Enhanced Interrogation Techniques’ als fysieke mishandeling en slaapdeprivatie. Dit alles om informatie los te krijgen die kan leiden tot de schuilplaats van de man die verantwoordelijk is voor de dood van drieduizend Amerikanen. Zelf vonden Bigelow en Boal dat ze met Zero Dark Thirty geen reclame maakten voor marteling. En de afschuw en het ongemak op het gezicht van de jonge CIA-medewerkster Maya (Jessica Chastain) bij haar eerste confrontatie met de genoemde ondervragingstechnieken spreekt boekdelen.
Een portret
Maar Zero Dark Thirty is, behalve een film die politieke controverse oproept, ook een portret van een jonge (en volgens de makers echt bestaande) vrouw die haar leven jarenlang in het teken stelde van de jacht op Bin Laden. Deze dame, in de film Maya genaamd, wordt gespeeld door Jessica Chastain. De actrice, voor haar indrukwekkende rol terecht genomineerd voor een Oscar, draagt met gemak deze 150 minutendurende film en maakt het verhaal van spionage, ondervragingen, en ja, ook martelingen menselijk. Maya begint onervaren, maar blijkt al gauw een meer dan adequate toevoeging aan het team dat Bin Laden moet opsporen. Steeds meer wordt het vinden van haar doelwit een obsessie. Maar meer dan dat weten we niet: de film geeft geen achtergronden of privélevens en daar laten Bigalow en scriptschrijver Mark Boal een kans liggen. Als kijker kom je namelijk maar heel weinig over Maya te weten, terwijl juist zij de drijvende kracht achter de jacht op de leider van Al-Qaida is. Iets meer Maya en iets minder CIA-onderzoek was fijn geweest.
Patriottisme
Ik had zo mijn bedenkingen bij Zero Dark Thirty. Vooral omdat ik bang was dat het patriottisme van de Amerikanen er vanaf zou druipen. Maar dat was nergens te bekennen, dus een dikke vette pluim voor Bigelow. Zero Dark Thirty is zeker niet saai en het tempo wordt redelijk hoog gehouden. Zo’n zoektocht kan op den duur toch wat langdradig worden. Ondanks dat je regelmatig wordt opgeschrikt door een aantal onverwachte bomaanslagen, wordt het, behalve tot aan het laatste halfuur, nooit echt spannend. In de eerste plaats hoeft dat ook niet; zo’n zoektocht verspreid over een aantal jaren is ook niet constant explosief. Alleen is de vraag of je persoonlijk zolang geboeid kan zijn door het onderwerp…
Beeld: YouTube.com/movieclipsTRAILERS.
Chapla Kumar
Chapla (1985) heeft haar bijzondere naam te danken aan haar Indiase vader. Ze studeerde 'Media, Informatie en Communicatie' aan de Hogeschool van Amsterdam en verslindt boeken en magazines, zowel papieren versies als online. Een grote droom is verschillende talen leren spreken, dus is ze nu bezig met een cursus Spaans. Verder staan Hindi, Italiaans, Frans, Duits en Russisch (ze heeft een Russische schoonzus) hoog op haar lijstje. Ze schrijft over uiteenlopende onderwerpen, maar verbaast vrienden en familie vooral met haar kennis van celebrities en relatiecrisissen, in zowel binnen- als buitenland. Verder houdt ze van reizen, probeert ze af en toe een nieuw receptje uit en bezoekt ze elke film die in de bioscoop te zien is. Voor Nadelunch zal ze gaan schrijven voor de categorie 'Ook dat nog'.
