Backpacken in Thailand – Kakkerlakken en Zwitsaldoekjes

MierIk ben eigenlijk niet zo goed in backpacken. Dat heeft twee redenen: ten eerste houd ik er niet van om vies te worden en ten tweede ben ik als de dood voor alles wat zes poten heeft en rondkruipt, rondvliegt en kriebelt.

In de uitnodiging van mijn allerergste feestje ooit stond: “Trek oude kleding aan.” Ik was tien jaar en ging nietsvermoedend in niet al te nieuwe maar wel feestelijke kleding naar de party in kwestie. Daar aangekomen bleek het feestelijke gedeelte van het verhaal te bestaan uit het vrijwillig (en in mijn geval noodgedwongen) door de modder banjeren, in sloten springen en kikkerdril happen. Vrij traumatisch was dat, maar gelukkig kreeg ik na afloop van mijn moeder – naast een warm bad met heel veel schuim – een ziekmelding voor elke met ballonnen versierde uitnodiging die de gruwelzin “neem oude kleding mee” bevatte.

Van het kriebelige gedeelte van mijn backpackprobleem was ik me nooit zo bewust, totdat ik na mijn eindexamen met twee vrienden de wijde wereld (lees: Australië) ging ontdekken. Ik voelde me heel stoer en pretty much one of the guys, totdat ik erachter kwam dat de wijde wereld bewoond wordt door heel veel insecten. En zo stond ik in de stromende regen omdat er in het schuurtje waar de rest schuilde torren uit het plafond vielen, belde ik half huilend een vriendinnetje in Nederland om de bevestiging te krijgen dat – wat mijn reisgenoten me ook vertelden – insecten echt heel erg eng waren en bezorgde ik mijn oma bijna een hartaanval door midden in een telefoongesprek krijsend op te hangen omdat een kakkerlak zich richting telefooncel manoeuvreerde.

Leggings en luiers
Mijn kerneigenschappen liggen duidelijk niet op het gebied van heldhaftigheid, maar wel op het gebied van impulsiviteit. Dus boekte ik enkele weken een ticket naar Thailand. Drie om precies te zijn, en ik boekte geen hotel, resort of groepsrondreis. Vorige week haalde ik mijn backpack uit het stof tevoorschijn, klopte hem heel goed uit op het balkon om er zeker van te zijn dat het de afgelopen jaren niet de verblijfplaats was geweest van een familie Australische kakkerlakken en ik pakte naast heel veel leggings (sluiten alles af, dus dan kan er ook niets inkruipen) en Zwitsaldoekjes (muntifunctioneel ten top) ook een stapel luiers, speentjes en Havaianas in maat 23 in. Want alsof het idee om back to basic te gaan nog niet genoeg is, nemen mijn vriend en ik ook een tweejarige peuter mee op reis…

Beeld: stock.xchng/yenhoon.

Share

Hanna

Hanna (1988) zei verjaardagsfeestjes af om haar boek uit te lezen. Ze studeerde taal en communicatie in Amsterdam, volgde vakken over (jeugd)literatuur en werkte daarnaast bij verschillende uitgeverijen. Toen ze na het kopen van haar zesde boekenkast nog steeds niet al haar boeken kwijt kon, besloot ze iets verder te kijken dan de volgende bladzijde. Ze volgde een minor Islam, zag wat meer van de wereld, kreeg een baby en werkt momenteel als webredacteur en journalist voor een medisch vakblad. Voor Nadelunch zal ze gaan schrijven voor de categorieën ’Beeld’, ‘Wetenschap’ en – vooruit – ‘Boek’.