Backpacken in Thailand – Een Nijntjetas en een ramptoerist

Ik vind dat je van een tweejarige best kan verwachten dat hij zelf loopt. Seth vindt helaas dat het dragen van zijn zelfuitgekozen backpack, waar overigens alleen z’n olifantenknuffel in past, al een dagtaak op zich is.

Loop door, loop door… Please, loop door… Mijn mantra werkt niet; het stel met de krijsende baby neemt achter ons plaats in het vliegtuig. “Fuck. Zou dat kind tot Bangkok huilen?”, sis ik naar Marc, die mijn vraag beantwoordt met een blik op onze peuter. “Die van ons huilt niet.” “Nee,” reageert hij, “die van ons heeft een iPad.” Puntje.

We gaan voor drie weken backpacken in Thailand en dat is heel ver vliegen. Seth huilt inderdaad de hele reis niet. Of mijn medepassagiers het Elmo-alfabet in repeat, afgewisseld met verhaaltjes over Dikkie Dik en een kinderstem die “echt vliegtuig, hoog in de lucht!” door de cabine gilt niet net zo irritant vinden, laat ik even buiten beschouwing.

Zestien uur later komen we aan in de broeierige hitte van Bangkok, waar we meteen geattendeerd worden op het grootste verschil van mening met Seth deze reis. Ik vind dat je van een tweejarige best kan verwachten dat hij zelf loopt. Seth vindt helaas dat het dragen van zijn zelfuitgekozen backpack, waar overigens alleen z’n olifantenknuffel inpast, al een dagtaak op zich is. Dus lopen we verder met een backpack op onze rug en Seth, die met twee handen zijn fluoriserende Nijntjetas draagt en breeduit lachend naar elke voorbijganger “Seth ook eigen backpack!” roept, als frontpack.

Tuktuk
Ramptoerist
Bangkok is groot, hectisch en vies. Ik word op slag verliefd op het klimaat, de levendigheid en alle kraampjes, maar word gek van de lieflachende inwoners die ons stuk voor stuk meenemen naar tailorshops, massagesalons en veel te dure en vieze eetgelegenheden. Wat overigens ook kan komen doordat we ons voornamelijk verplaatsen in tuktuks, die Seth leuker vindt dan welk attractiepark dan ook. Het plan om na twee dagen verder te reizen, mislukt echter. Wanneer we onderweg zijn naar een winkelcentrum om een nieuwe camera te kopen (als je bedenkt dat ik pas een uur voor vertrek begon met het inpakken van mijn tas, is het eigenlijk best een prestatie dat alleen m’n camera ontbrak) val ik flauw in de Thaise metro. Categorie ‘Jetlag’… Als ik bijkom staan er tientallen mensen om me heen om deze ramptoerist te voorzien van water, pepermuntjes en amonia. Hier kan geen toeristische attractie tegenop…

Een dag later zijn de zwarte vlekken gelukkig iets weggetrokken en pakken we onze backpack weer in, om dan eindelijk echt op weg te gaan. We willen naar het noorden, met de trein. Precieze bestemming onbekend.

Share

Hanna

Hanna (1988) zei verjaardagsfeestjes af om haar boek uit te lezen. Ze studeerde taal en communicatie in Amsterdam, volgde vakken over (jeugd)literatuur en werkte daarnaast bij verschillende uitgeverijen. Toen ze na het kopen van haar zesde boekenkast nog steeds niet al haar boeken kwijt kon, besloot ze iets verder te kijken dan de volgende bladzijde. Ze volgde een minor Islam, zag wat meer van de wereld, kreeg een baby en werkt momenteel als webredacteur en journalist voor een medisch vakblad. Voor Nadelunch zal ze gaan schrijven voor de categorieën ’Beeld’, ‘Wetenschap’ en – vooruit – ‘Boek’.